To blog or not to blog

Ruim twee jaar geleden zocht ik iets voor mezelf. Die me-time moest flexibel zijn. Vier kinderen en een uithuizige man zijn de beste ingrediënten om af te haken. Een wekelijkse afspraak nakomen is bijgevolg een gigantische klus en in de context van ons gezin moeilijk realiseerbaar zonder dat daar een prijskaartje (als zijnde veel babysitters) aan vast hangt. Uiteindelijk besliste ik om mijn schrijfvaardigheden bij te schaven. De beste remedie om beter te worden is door het veel te doen. Schrijven is bovendien een activiteit (wat klinkt dit vreemd) die je overal kan doen. Zolang je pen en papier of een geschikt toestel bij de hand hebt, kan je zoveel schrijven als je wil.

Het schrijven (eigenlijk het levendig houden van deze blog) gebeurt op onregelmatige basis. Pogingen om structuur en regelmaat in de verhalen te brengen strandden door gebrek aan tijd. Toch bleef/blijf ik schrijven.

Af en toe overvalt me wel eens de vraag of ik wel wil doorgaan. Zijn de verhalen boeiend genoeg? Vertel ik niet te veel? Moet ik verder blijven bloggen of zou ik beter blowen, zoals de spellingscorrector voorstelt telkens ik het woord bloggen op dit scherm wil laten verschijnen.

Bovendien ben ik leerkracht. En op de een of andere dag ontdekt er wel een leerling dat die van geschiedenis een blog heeft. Die nieuwsgierige zielen schuimen daarna de berichten af naar interessante weetjes. Mijn leerlingen weten ondertussen dat ik geen fan ben van Trump. Mijn ideeën over de eeuwige strijd tussen Israëli’s en Palestijnen zijn genoegzaam bekend. Het belang aan het geven van degelijke argumenten zorgt bij hen geregeld voor diepe wanhoop. Dit alles is relevant voor mijn uitermate boeiende 😉 lessen. Het samenstellen van een weekmenu of het stikken van ‘trouwkleren’ voor de meisjes of mijn fietsavonturen zijn minder belangrijk.

To blog or not to blog?

Mijn leerlingen zijn oud en wijs genoeg om te begrijpen dat niets menselijk de leraar vreemd is. Zolang ik het leuk vind, blijf ik verder schrijven.

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

En rust !

Vrijdagavond, 21 u 50. De kinderen liggen in bed, de man bevindt zich ergens tussen Parijs en Brussel. En ik … ik zit alleen met mezelf en mijn computer in de zetel onder een dekentje. Op de achtergrond klinkt de muziek van een lukraak uitgekozen film.

Ik hou van de drukte in ons huis. Toch ben ik opgelucht dat avonden als deze bestaan. Die me-time heb ik nodig om de batterijen op te laden. Om te kunnen ademen. Deze momenten zijn goud waard.

Het dragen van een gezin gecombineerd met buitenshuis werken, een plaatsje vinden in onze maatschappij en jezelf kunnen blijven is een zware klus. Het is onmogelijk om op alle terreinen dezelfde hoge standaard te behouden. Om het leefbaar te houden heb ik mezelf geleerd dat perfectie van een ander universum is. Dit betekent geenszins dat ik er de kantjes vanaf loop. Het wil zeggen dat was plooien i.p.v. strijken oké is. De kinderen krijgen kleine verantwoordelijkheden zoals voetbalzakken klaarmaken, eten in hun lunchzak steken, hun eigen kleren klaarleggen. Dat ze hierbij af en toe de mist ingaan, is niet meer dan logisch. Maar dat is oké, zo worden ze groot. De boel de boel laten om te relaxen bij de plaatselijke Femma is oké. Het regelen van een babysit voor een avondje uit. Het mag. Een toets niet dezelfde dag, maar drie dagen later verbeteren is nog steeds op tijd. Een e-mail pas na drie dagen beantwoorden is geen misdaad tegen de menselijkheid enz. Ik heb geleerd dat er voor elk probleem een oplossing is. Dat daar soms een en ander aan schort is oké. Perfectie is zoals je weet niet van deze wereld.

Daarnaast programmeer ik mé-time. Een weekendje uitrusten bij de zus, een echt tussenweekend organiseren, een avondje theater met een vriendin, een etentje met de man, een vergadering met de ouderraad, … of gewoon een avondje in de zetel. Elke avond probeer ik één hoofdstuk uit een boek te lezen. (Wie wil weten wat ik lees, kan me vinden op goodreads.) En ik schrijf mijn vertelseltjes op deze blog. Al die dingen geven mij het gevoel dat ik leef. Het is de zuurstof van mijn dagelijks bestaan. Het zijn die kleine dingetjes die ervoor zorgen dat ik meestal met veel graagte dit gezin kan dragen in combinatie met buitenshuis werken en ook nog een plaatsje voor mezelf in deze maatschappij kan vinden.

Voor de komende tijd zal het een uitdaging zijn om me-time te plannen zodat mijn draagkracht groot genoeg blijft. Mijn mini-projectje van 40 dagen bloggen is alvast een goed begin.

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke.

Pauze – break – rust

De aangekondigde brief aan de bib, het 40-dagen-zonder-vlees-experiment 2.0, de moestuin in opbouw, de verhalen over mijn fantastische vier … laten even op zich wachten. De onderbroken nachten, het uithuizig zijn van de man en het drukke leven met vier kinderen eisen zijn tol. Een of ander zandmannetje strooide zijn zakje leeg waardoor een immens vermoeidheidsgevoel mij overviel. Vanaf vandaag tot 10 april neem ik mijn blog-vakantie op. Met een emmertje slaap, wat druppeltjes zon en een doosje extra vitamientjes behoor ik binnenkort weer tot de ‘wakkere’ mens.

Tot gauw!

GewoonElke

Eén jaar !!!

Eén jaar geleden was ik op zoek naar mijn passie. Snel daarna zag deze blog het levenslicht.

Sinds het eerste bericht verschijnen geregeld berichten op deze blog. 81 vertelseltjes over het leven zoals het is, bedenkingen, dromen …

Ik ben van plan om toch nog even te blijven schrijven. Toch zolang ik het leuk blijf vinden.   De volgende maanden probeer ik rond een paar kernthema’s te schrijven. Dat daarbij mijn kinderen, fietsen naar het werk, boeken, organiseren en mijn toekomstige moestuin centraal staan zal je wellicht niet verbazen.

Potten zal ik met deze blog niet breken. Wereldschokkende verhalen liggen net zomin in het verschiet. Het schrijven in mijn moedertaal, het schaven aan de zinnetjes, het oefenen in het formuleren van het alledaagse zijn voor mij voldoende. De glimlach die af en toe op de gezichten van mijn lezers verschijnt, de fijne reacties en de oplichtende sterretjes van waardering zijn hartverwarmend.

Bij deze, dank je wel, lieve lezer, om hier af en toe eens te passeren.

Nog veel leesplezier!!!

Tot gauw!

GewoonElke

Een mijmering op een vermaandag

Beste lezer

Dit is geen bericht dat rechtstreeks uit het Eenzame hartenbureau is geplukt. Het is een korte mijmering over mijn eerste blogmaand.

Iets meer dan een maand geleden zocht ik ‘iets’ dat mij kon passioneren. Na wat geswipe, geklets en geprobeer startte ik met ‘gewoonelke’. Ik stortte me, zoals alleen ik me op iets kan storten, in een nieuw avontuur. Ik weet wel, het avontuur valt in het niets bij een superG-afdaling of een beklimming van de Mount Everest. Naast een wereldreis of het opstarten van een school in afgelegen gebied is dit verhaal eerder bleekjes. Voor een vrouw met vier kinderen en een man mag de lat niet te hoog liggen.

Het zal je misschien verbazen, maar het schrijven van mijn verhaaltjes, gegrepen uit het leven, is toch iets speciaal. Het is fijn, wat zeg ik, super om te lezen en te horen dat heel wat mensen het leuk vinden om deze schrijfseltjes te lezen.  Het bekijken van de statistieken van deze blog is een verslavende bezigheid. Het bestuderen van de ingekleurde landen op het wereldkaartje waar je kan zien waar dit alles gelezen wordt, is verbazingwekkend. Tanzania, Spanje, Australië, VS, GB … en dichter bij huis Nederland, Duitsland en België … Wie zijn al die mysterieuze lezers die zelfs in overzeese gebieden de weg naar ‘gewoonelke’ vinden?

Het is hard gegaan, deze maand. Niet minder dan 13 blogposten zagen het levenslicht. Het project #boostyourpositivity was een uitstekende ‘booster’ om een vliegende start te nemen.

Voor deze vermaandag heb ik mezelf een klein cadeautje gegeven. Niet dat ik dit maandelijks zal doen, maar zo een keer kan dat geen kwaad. Ik mocht van mezelf het blogboek van de Praktische School van Femma kopen. Dat andere boek over bloggen, Blogboek van Kelly Deriemaeker, had ik bij wijze van research vorige maand al aan mijn tot nog toe vrij bescheiden e-boekenkast toegevoegd.

Om maar te zeggen dat ik dit bloggen fantastisch vind. Mijn verhaaltjes zijn nog niet op. Met de vier kinderen en de man en alle prikkels uit de echte en virtuele wereld is er altijd wel iets te vertellen.

Nog een fijne avond, lieve lezer.

Tot gauw!