Een ‘normale’ werkmens

Meer dan 16 jaar staat op mijn onderwijsteller. Ondertussen gaf ik zowat alle vakken die binnen mijn mogelijkheden liggen. Ik passeerde in alle onderwijsvormen en graden. Alleen het BuSO en deeltijds onderwijs staan nog niet op mijn palmares.

Ik doe dit met hart en ziel. En ja, de ene dag gaat het al wat beter dan de andere. De ochtendspits eindigt soms in een bijna bloedbad waardoor mijn humeur onder nul zakt, de leerlingen hebben niet altijd zoveel zin, ik stap al eens met het verkeerde been uit bed. Ondanks al deze downs zijn er gelukkig ook ups. Anders hou je deze job niet vol.

Dat deze onderwijsjob dringend opnieuw de juiste waardering verdient, is duidelijk. Al te vaak ligt de focus op de vakanties en de 20,21 of 22 (of 29 uur voor de praktijkleerkrachten). Meestal vind ik dit niet zo erg dat mensen daarover zeuren. Het is immers waar dat ik elke vakantie thuis ben. Dit scheelt in de opvangkosten. Al kan ik je verzekeren dat de grote vakantie ook ten huize GewoonElke lang kan duren. Zeker als de man weer eens op één of andere missie is.

Ondanks het vertrouwen dat mensen in leerkrachten hebben (althans volgens de statistieken), loopt het fout als het op waardering aankomt. Om het allemaal een beetje te verduidelijken hertaal ik mijn job naar het uurrooster van de ‘gewone’ (normale 😉 ) mens. Zie hier de 38 uren opdracht van een leerkracht (3de graad):

  • lesgeven : 16 uur en 40 minuten
  • toezicht + studie (beschikbaarheid): 2 uur en 30 minuten
  • kopiëren: 50 minuten
  • lesvoorbereidingen: 11 uur
  • verbeteringen: 5 uur
  • overleg met collega’s: 1 uur
  • leerlingenadministratie (aanwezigheden, aanvullen dossiers): 2 uur

Dit betekent dat een gewone werkweek 39 uur telt. 18 uur daarvan worden als telewerk uitgevoerd. De overige 21 uur presenteren we op school.
Daarnaast zijn er nog klassenraden, personeelsvergaderingen, nascholingen, educatieve uitstappen, projectweken … Uiteraard zijn dit geen wekelijkse verplichtingen. De exacte berekening hiervan zal voor een volgende keer zijn. Toch is nu al duidelijk dat een leerkrachtenjob meer dan 38 uur/per week telt. De overuren worden verplicht tijdens de vakanties opgenomen.

Dan ga ik nu nog wat werken aan de lessen van volgende week.

Nog een fijne zondag.

Veel liefs.

GewoonElke

Even ademen!

Het feestgedruis van het nieuwe jaar is achter de rug. De solden lopen op hun laatste benen. Mijn eigenste examentijd is definitief voorbij. Tijd om opgelucht adem te halen … dat dacht ik toch.

Niet dus. Keihard moet er gewerkt worden. Het feit dat de man en ik vorige week een weekendje ‘congé’ pakten en zonder de kinderen naar Londen trokken, zit er ook wel voor iets tussen. Maar toch … Het lijkt drukker dan ooit. En voor één keer vind ik het niet zo erg. De batterijen zijn voldoende opgeladen om er weer tegenaan te gaan.  Dat weekendje Londen was de energieboost die we nodig hadden.

Alle muizenissen waaiden uit het hoofd. Er was tijd voor een echt gesprek. Zo eentje zonder dat  één of ander kind nog snel iets moet vragen. Zonder dat die eeuwige smartphone zichzelf belangrijker acht dan onze conversaties. Zonder dat er nog vlug een lesvoorbereiding of een geweldige ingeving over de weliswaar belangrijke mensenrechten in de wereld zijn/haar plaats opeist.

We flaneerden langs de Thames, vergaapten ons aan de prachtige kunstwerken in The British Museum, aten ons buikje rond bij de Britse Italiaan en zijn Turkse evenknie, shopten in Oxfordstreet. We waren getuige van wel 1000den geëngageerde Britten die een liefdevolle boodschap de wereld instuurden, we wandelden langs Buckingham Palace. We slenterden door ChinaTown en gingen op de thee bij de lieve, coole neven van de man. Het werd een weekend om nooit te vergeten.

Hoewel Londen niet mijn favoriete Europese hoofdstad is, gaan we deze zomer terug. Maar dit keer nemen we de kinderen mee.

 Ik kan het nog!!!!

Oef… het is gelukt! Ik kan het nog! Studeren en een examen maken! Dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Dat het een goed examen was, zei de prof na afloop.

Oké, het was maar een vak. Zoals ik eerder beschreef, is studeren met de magische vier in de buurt geen sinecure. Net daarom geef ik mezelf een dikke vette pluim. En wel om de volgende redenen:

  • ondanks de nodige obstakels ben ik blijven volhouden.
  • Mijn lessen kunstgeschiedenis worden zonder enige twijfel nog interessanter dan ze al waren 😉. A ja, mijn reeds opgedane kennis werd uitgebreid en geactualiseerd.
  • Mijn zelfvertrouwen kreeg weer een boost. Dit levert instant geluk op.

Ik zweef nog even verder op mijn wolkje succesvol studeren.

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

En dan nu voor echt …

Studeren … ergens tijdens de warme, hete zomer (in mijn verbeelding toch) moet er ergens iets fout gelopen zijn. Toen kreeg ik immers het geweldige idee om tussen de soep en de patatten enkele kunstvakken aan de VUB bij te studeren. Hoewel ik het nog steeds een fantastisch plan vind, ziet het er in de realiteit net dat tikkeltje moeilijker uit dan in mijn zomerse imagination.

Het volgen van de lessen was al geen sinecure. Het kostte heel wat geregel, georganiseer, geplan … om tijdig in Etterbeek te arriveren. Het studeren was ook niet wat je piece of cake kan noemen. Het duurde tot begin januari tot alle info op het studentenplatform te vinden was. De man was meer afwezig dan gehoopt. De prachtige foto’s van de kunstwerken vonden de kinderen ongelooflijk aantrekkelijk. Studeren met in de buurt rustig spelende kinderen is een tafereel dat alleen in de betere films en tv-series werkt. Een uitgebalanceerde planning was nog zo’n illusie.

Je begrijpt dat al dat studeren met heel wat stress gepaard ging… tot ik deze week besloot om het los te laten. Zoals in mijn goede ‘oude’ studenttijd maakte ik de cursus studeerklaar, schreef een samenvatting en zorgde voor een duidelijke inhoudsopgave. En net dat laatste is mijn grote geheim. Deze zit nu netjes in mijn hoofd. Als ik eens een paar minuten tijd heb, probeer ik wat schoonheid aan deze kapstok toe te voegen. Op die manier hoop ik stap voor stap de leerstof te beheersen om een uitstekend examen af te leggen.

Op hoop van zegen ….

Veel liefs!

Tot gauw!

GewoonElke

Eerst de kunst en dan de rest

De kerstvakantie is voorbij gevlogen. De feestdagen vielen dit jaar op de beste dag van de week, de zondag. De weekdagen waren dan ook echte vakantiedagen. Dit bevordert zonder enige twijfel het opladen van de batterijen. Wat tijdens de kerstvakantie allesbehalve een sinecure is. De feestjes volgen elkaar in snel tempo op en ik moet eerlijk toegeven dat ik op andere avonden wel eens voor de tv blijf hangen. The Sound of Music is nu eenmaal een bijzonder lange film 😉

Hoewel ik nog altijd heel erg moe ben (onze tweejarige dochter heeft duidelijk het doorslapen-gen van haar moeder niet geërfd), heb ik wel zin in een paar nieuwe projectjes. De belangrijkste zijn:

  • het overaanbod meisjeskleren de deur uitwerken;
  • de man aanzetten tot het klasseren van zijn overload aan papiertjes (ik doe dit vrijwillig en heel graag …);
  • de bureau in een aangename oase omtoveren zodat ik zin heb om hard te werken en
  • last but not least deze blog wat nieuw, georganiseerd leven inblazen.

Maar eerst probeer ik het examen algemene inleiding tot de kunstwetenschappen tot een goed einde te brengen. Dat dit niet simpel zou worden (al is het maar één vak) wist ik op voorhand. De samenvattingen zijn gemaakt, behalve dat ene hoofdstuk dat pas begin deze week online verscheen. De eerste drie hoofdstukken zitten ergens in mijn hoofd. Nu nog de laatste drie … Ik hou je op de hoogte!

Veel liefs.

Tot gauw!

GewoonElke

10, 9, 8, … 2017

Gelukkig nieuwjaar! Bonne année! Happy New Year!!

Je hebt het wellicht al een paar keer gehoord de afgelopen dagen. Onze kinderen roepen nog minstens één keer per dag ‘Gelukkig nieuwjaar’ of ‘Bonne année’.

Bij deze wens ik jou een superfabelastisch, gelukkig, waarom, liefdevol … 2017.

O ja, goede voornemens heb ik eigenlijk niet behalve meer slapen. Daar ga ik nu onmiddellijk werk van maken. Slaapwel !!!

Veel liefs!

Tot gauw!

Gewoon Elke