Jeugdsentiment op het witte doek

Het witte doek spreekt nog steeds tot de verbeelding. Ook onze schoolgaande kinderen vinden een ‘cinema’-bezoek een belevenis van formaat. Deze activiteit staat ongeveer even hoog in de ranglijst als een bezoek aan het magische Plopsaland (slechts één van onze kinderen bezocht de voormalige Meli al – een beetje ander jeugdsentiment).

Vorige week verkondigde ons derde meisje met een blik vol leedvermaak dat zij met haar meter naar Plopsaland zou gaan. Het geel-ogige monster dat jaloezie heet, werd snel de kop ingedrukt. Terwijl zij rondjes op een of andere carrousel zou draaien , kunnen de andere kinderen (behalve de jongste) zich laten onderdompelen in een ‘andere’ wereld.

Zo gezegd zo gedaan. Eens de jongste in dromenland vertoeft, laten we haar achter in de handen van een vaardige babysit. De twee oudste zijn dolgelukkig met een fijne namiddag in het vooruitzicht. Gewapend met een zak popcorn en een beker Sprite (voor één keer mag het allemaal) laten we onze in de zachte zetels van de Kinepolis zakken. We zijn helemaal klaar voor het verhaal van ‘De Grote Vriendelijke Reus’.

Ondanks het toch wel spannend begin genieten we met z’n drieën van een ‘vriendelijke’ film. De GVR kijkt met zijn zachte ogen de wijde wereld in. Sophie, het mensbaksel, heeft al even sprekende ogen. De twee samen vormen een heerlijk duo waar wederzijds respect en liefde vanaf straalt. Dat de GVR een dromenvanger is, vinden de kinderen wonderlijk. Ze vragen zich oprecht af of hij hen lieve, mooie dromen kan brengen. De wereld die Roald Dahl bedacht en Steven Spielberg op het witte doek vertaalde, is een sublieme fantasiewereld. Het wordt nooit echt eng en uiteindelijk loopt alles af zoals onze kinderen het graag hebben.

De GVR is een lieve, zachte film. Het is de ideale prent voor ons meisje dat zich soms helemaal verliest aan haar eigen fantastische wereld en voor onze stoere jongen met zijn kleine hartje.

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

Advertenties

Mama-dag

Onze kinderen groeien op in een groot gezin. Er is altijd wel een ander kind in de buurt. Dat vinden ze meestal dik oké. Toch willen ze alle vier soms voor heel even enig kind zijn. Exclusieve aandacht, kleine verwennerijtjes … ze genieten er met volle teugen van. Het uitstapje met mama staat hoog in de ranglijst van de meest gegeerde activiteiten. Voorlopig zit er nog geen systeem in. Het plannen van een uitstapje gebeurt in functie van noodzaak. Toch tekent zich een duidelijk patroon af:

  • met de zoon breng ik het meeste tijd door naast een voetbalveld. Mama-taxi levert hem af en blijft supporteren. Heel af en toe wil hij samen met mama naar een tentoonstelling of naar de cinema. In het laatste geval vindt hij het niet erg om nog één van de meisjes mee te nemen zolang het maar de jongste niet is.
  • De oudste dochter houdt van shoppen. Als een echt meisje wil ze de laatste modetrends bekijken. Stiekem hoopt ze op een nieuwe jurk of nieuw rokje. Met een paar schoenen is ze dolgelukkig. Dat belooft alvast. Echte dames eindigen hun namiddagje winkelen in een tearoom of aan het ijsjeskraam.
  • Het tweede meisje heeft veel energie. Een doe-activiteit geniet haar voorkeur. Het laatste unieke uitje was een zwempartijtje. Heerlijk vond ze dat. Eerlijkheid gebiedt mij te melden dat ik zwemmen haat. Het is zo nat en zo koud. Zo vaak spring ik dus niet met haar in het water. Gelukkig vindt ze samen naar de ‘proefwinkel’ (weet je welke ze bedoelt?) gaan een waardig alternatief.
  • Ons kleinste meisje geniet het meest van exclusieve aandacht. Op vrijdag gaat ze niet naar de crèche en mag ze met mama thuisblijven. Heel veel werk krijg ik op die dag niet gedaan. Onze eigenzinnige grapjas vindt dat het opgenomen ouderschapsverlof ten volle moet benut worden. Mama moet er dan ook 100% voor haar zijn.

IMG_4886

Eigenlijk vind ik die uitstapjes heel erg leuk. Het is eventjes rust in de drukte. En het kind kan genieten van die extra aandacht. De dagen die op het uitje volgen zijn fantastisch. Heel vaak refereert het kind nog eventjes naar die fijne tijd. Wellicht komt er een tijd dat we het mama-uitje systematiseren. Een dagje voor de verjaardag, voor een speciaal feest … Ik kijk er alvast naaruit.

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

NB De foto bij dit bericht is er eentje van het laatste uitje met de oudste dochter. Ze kreeg haar mobib-kaartje en mocht daarna wat slenteren in de Nieuwstraat.

Zomerse mijmeringen

Het is nog steeds grote vakantie. Al zou je het niet zeggen als je door het raam kijkt. De godganse dag viel de regen hier met bakken uit de hemel. Dat dit voor wat extra energie zorgt bij de kinderen moet ik je wellicht niet vertellen. Gelukkig zijn het er deze week maar drie. Onze voetballer is immers op voetbalstage (met vervangend regenprogramma vandaag). IMG_4115
De afwezigheid van onze jongen zorgt voor een andere dynamiek in ons huis. Hoewel de twee oudste meestal dikke vrienden zijn stel ik vast dat de meisjes het behoorlijk goed met elkaar kunnen vinden. Uiteraard zijn er de gebruikelijke akkefietjes en heel af en toe is er een een heuse girlsfight. Dan gooit de kleinste er zich vol overtuiging tussen, vastbesloten om de vrede te laten terugkeren en de stoker een indrukwekkende preek te geven.
Het is opnieuw wennen om in een vast ritme te functioneren.   De afgelopen weken sliep iedereen naar kindernormen een gat in de dag. De voetbalstage begint ’s morgens rond een uur of 9. Dit betekent dat we pas om 7 u. 45 moeten opstaan.
Naast het vroege opstaan mag ik elke dag een lunchpakket samenstellen. Laat ik dat nu net de meest vervelende karwei van het ‘geregelde’ leven vinden. De zoon wordt bovendien behoorlijk veeleisend. Op zijn verlanglijstje staan wafels, pannenkoeken, chocoladekoeken … Boterhammen met kaas of confituur vindt hij ondermaats. Helaas, de wafels en de pannenkoeken horen voor mij helemaal niet in het rijtje van een gezonde lunch. De chocoladekoeken eigenlijk ook niet. Maar voor één keer wil ik wel eens een oogje dichtknijpen.

Jaja, hoewel de grote vakantie nog zo’n 2,5 weken duurt, nadert het einde met rasse schreden. De jaarlijkse voetbalstage kondigt het begin van het einde van de vakantie aan. De eerste vergaderingen staan alweer gepland, de schoolaankopen staan netjes te wachten op de nieuwe start en mijn eigen schoolse voorbereidingen beginnen in mijn hoofd stilletjes aan vorm te krijgen.

Na dit weekje ‘stageritme’ ga ik nog een weekje van vakantie genieten om er daarna weer helemaal in te vliegen. De zon is alvast besteld…

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

 

Superhero op camping GewoonElke

In het leven van kinderen lopen heel wat helden rond. De allereerste -en grootste held is ongetwijfeld de papa. Eens de leeftijd van een jaar of drie bereikt, bevolken de Megamindy’s, Supermannen, de Helden …  het heldenrijk. Sinds vrijdagnacht is ook nonkel J. tot deze bijzondere wereld toegetreden.

Nonkel J. ligt bij de kinderen al heel lang in de bovenste schuif. Hij profileert zich als grote kindervriend die het jonge volkje moeiteloos kan entertainen. Ze kijken geïnteresseerd mee als hij een lekke band ‘plakt’, een speeltoren in elkaar knutselt, de krant leest, … Vrijdag op zaterdag verhoogde hij zijn status van kindervriend naar HELD. Hij durfde het immers aan om die nacht met drie van de vier kinderen in een tent in onze tuin  door te brengen…

IMG_4736

Tegen een uur of negen slepen de kinderen matrassen en slaapzakken naar de tent. De professionele kampeerder richt de tent in. Na nog een plasje en een dikke zoen verdwijnen de kinderen samen met nonkel J. in de tent. Dat de kinderen niet meteen slapen past volledig binnen het verwachtingspatroon van zo’n spannende nacht. Tegen een uur van elf is het stil.

De kinderen slapen als roosjes. Pas na achten rollen ze de volgende ochtend één voor één uit de tent. Ze hebben een heerlijke nacht achter de rug. En nonkel J. , de nieuwbakken held, die bezorgde de kinderen een nacht om nooit meer te vergeten…