Klop er eens op !

Snoepjes vinden kinderen cool. Een snoepjesregen vinden ze ronduit het einde. Dat laatste komt slechts zelden voor. Alleen in tijden van carnaval durven die snoepen wel eens uit de hemel vallen.

Tijdens ons laatste verjaardagsfeestje voldeed zich in onze huiskamer het wonder. Het regende snoepjes. Hoe wij dat deden? Heel eenvoudig. Ik knutselde een pinata. Mijn inspiratie haalde ik uit ‘Het complete Ketnet Recycle knutselboek’.

Ik nam een papieren zak. Verstevigde die langs de binnenkant met karton. Het karton was iets te stevig. I.p.v. het melkbrikken-verzamel-karton gebruik je beter het karton van de ontbijtgranen. De snoepen verdwenen in de verstevigde zak. Het geheel werd netjes dicht geniet.  Een witte zak valt bij kinderen niet echt in de smaak. Daarom pimpte ik deze met gekleurd papier en wat verf.

De zak wordt in de lucht gehangen. En dan kan het feest beginnen. De geblinddoekte en gedesoriënteerd kinderen mogen drie keer met een stok op de pinata slaan. Eens het gat groot genoeg is, regent het snoepjes. Succes verzekerd!

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Klassieker der klassiekers

Muzikale pak. Wie ken het niet? Meer dan 20 jaar geleden zorgde dit bijzondere pak voor animo op ettelijke feestjes. Dit beproefde pretpakket introduceerde ik dit jaar op onze kinderfeestjes.

Wat heb je nodig?

  • een doos
  • snoepjes, koekjes of een kaartje met de verrassing op
  • inpakpapier of krantenpapier
  • kleefband
  • schaar
  • wit of gekleurd papier
  • stift
  • eventuele attributen voor de opdrachtjes

Hoe ga je te werk?

  • Verzin evenveel opdrachten (zie verder) als er kindjes zijn. Schrijf die opdrachten op een blaadje, kaartje …
  • Neem het doosje of de doos en steek er de snoepjes, koekjes, verrassingskaartjes … in.
  • Pak het doosje of de doos in.
  • Plak de opdracht op de ingepakte doos.
  • Pak het ingepakte doosje in.
  • Plak de opdracht op de ingepakte doos.
  • Ga zo door tot alle opdrachten ingepakt zijn.

Opdrachten (enkel voorbeelden)

  • Wat zit erin de zak? De kinderen voelen en raden wat erin de zak zit.
  • Weet jij het antwoord? Samen moeten ze op minstens tien vragen het juiste antwoord geven.
  • Werken die oren wel? De kinderen fluisteren een zin in elkaars oor. Op het einde van de ketting hoor je wat ze precies gehoord hebben.
  • Standbeeld. De kinderen moeten de andere kinderen in een ballerina, konijn, prinses, voetballer, bord spaghetti … veranderen.
  • Kleur-, knutsel- .. .opdracht naar keuze.

Het ‘spel’

Je zet een coole kinder-cd op. Die van Ketnet vinden de onze wel leuk. Zolang de muziek speelt, geven de kinderen het pak door. Eens de muziek stopt, moet diegene die het pak het laatst vast heeft het pakje openen en de opdracht voorlezen. Pas als de opdracht tot een goede einde gebracht wordt, mag de volgende ronde starten. Als alle opdrachten gelukt zijn wachten de beloning onder het laatste papier.

Spelplezier verzekerd!

Veel plezier!

Tot morgen.

GewoonElke

 

Verjaren doe je zo!

Kinderen houden van jarig zijn!!! De dag na hun verjaardag tellen ze al af naar de volgende.

Met stip op één staan de cadeautjes en de berg aandacht die ze krijgen. Het begint al bij het ochtendgloren. Ze worden overladen met zoentjes, liedjes, knuffels. Minstens vijf keer zingen de anderen in huis het verjaardagsrepertoire. Op de ontbijttafel staat al eens een ‘specialeke’ in de vorm van een chocolaatje, versgeperst sap, pudding met speculaaskoekjes ….

Na de cadeautjes volgt de dagtaak. Die bestaat uit vieren. Lees: taart eten in de klas. Op een vrije dag wordt dit vervangen door een feestje met de vriendjes. Laat nu net dat laatste mijn minst favoriete onderdeel van al dat vieren zijn.

Ik heb helemaal niets tegen kinderen, integendeel. Een kind meer of minder, het maakt niet uit. Alleen verdubbelt het aantal kinderen die dan nog eens met zijn allen super in vorm zijn bij dergelijke festiviteiten. A ja, feesten doe je met het nodige enthousiasme.

Om het voor iedereen leefbaar te houden hanteer ik een aantal gouden regels:

  • de kinderen mogen zoveel vriendjes uitnodigen als hun leeftijd. Het mogen er ook minder zijn. Dit betekent dat er 7 mogen komen als je 7 wordt. Ik denk er wel aan om de limiet op 10 kinderen te leggen.
  • Wij feesten thuis. Ik weiger fortuinen aan binnenspeeltuinen, cinemabezoeken … uit te geven. Iedereen doet daarvan wat hij/zij wil, maar ik doe het niet.
  • We spelen beneden, niet op de kamers, in de bureau of godbetert in de WC. Een kort bezoekje uit curiositeit  (1, 2, 3 en dan beneden 😉 ) mag in het begin van de namiddag.
  • Ik voorzie een activiteit. Met de oudste zoon ging ik naar het speelbos in de buurt, met de meisjes deed ik een muzikale pak (morgen meer) en vandaag zette ik voor het eerst een pinata (maandag lees je hoe ik dit fikste).
  • We eten een taartje en drinken wat limonade. Die maak ik zelf. Verwacht hier niet te veel van. Ik neem een fles ‘piekwater’, giet daar wat suikersiroop (grenadine, citroen, framboos …) en klaar is kees.
  • Hoewel het niet meteen getuigt van greenpower gebruik ik vaak wegwerpbordjes en bekers. Op de bekers schrijf ik de namen. Eens het feest voorbij is, gooi ik alles in de vuilnisemmer. Of ik gebruik de befaamde Ikea-bordjes en -bekers. Zowat de helft van Vlaanderen en omstreken heeft deze in zijn kast staan. Alleen durven die wel eens omdraaien in de vaatwas.
  • Last but not least: laat het niet te lang duren. Een hele dag is te lang. Afhankelijk van de leeftijd duren de feestjes  2 tot 3 uur. Al verwacht ik me binnen een paar jaar aan pyjamafeestjes. Maar dat zien we dan wel weer. Tot het zover is, geniet ik op het einde van de dag van rust en stilte

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

De zon woont in ons huis ;-)

Kleine meisje worden groot. Dat is een vaststaand feit. Toch is het vreemd dat ook mijn klein meisje een dametje van zeven is.

Ze werd in volle verhuisperiode geboren. Ons toenmalige appartement in Molenbeek (of all places – ik kan je verzekeren dat we er niets aan over hebben gehouden en dat er best wel leuke, coole plekjes in dat hellegat te vinden zijn) stond vol met kartonnen dozen, afgebroken kasten, Ikea-zakken met lakens en kleren. Daartussen waggelde ik achter onze oudste zoon die toen anderhalf jaar was.

De dag dat ons meisje kwam, scheen de zon. Een vroege lentedag. De geplande schoonmaak in ons pasgekochte huis kon niet doorgaan. Twee dagen na de voorziene datum wilde ze haar warme nestje verlaten. Het was een ‘mooie’ bevalling met een fantastische vroedvrouw aan mijn zij. Helemaal anders dan die eerste traumatische ervaring. Na een kleine vier uur hapte ze voor het eerst naar adem.

Zeven jaar later … De regen valt met bakken uit de hemel. De zon is in geen velden of wegen te bespeuren… Of toch. In ons huis woont de zon. Het kleine meisje is in een coole jongedame getransformeerd. Ze houdt van lachen, kletsen met haar vriendinnen, boeken lezen, bricoleren, juf spelen, knuffelen bij mama, naar de Chiro gaan, gek doen op de trampoline …  Onze oudste meisjesschat … smelt … smelt … smelt …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Piece of cake

Taarten bakken is één van mijn specialiteiten. Mijn Miranda zegt altijd …

Te pas en te onpas wordt deze quote ten huize GewoonElke gedeclameerd. Of het helemaal klopt, laat ik aan de proevers over. Morgen zijn dat er alvast een stuk of 13. Onze oudste dochter is zaterdag jarig. Zoals de traditie het wel mag ze trakteren. Ze bestelde een blauwe taart met slagroom en snoepjes.

De blauwe taart is pièce of cake. Je volgt het spotgemakkelijke biscuitrecept van SOS Piet. Net voor je het geheel met de nodige elegantie in de oven zwiert, voeg je er blauwe voedingskleurstof toe. De afgekoelde taart bestrijk ik met zelfgeklopte slagroom. Om het geheel af te werken gebruik ik lettersnoepjes en M&M’s. Eenvoudig, snel gemaakt en cool … Al zeg ik het zelf.

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Eén jaar !!!

Eén jaar geleden was ik op zoek naar mijn passie. Snel daarna zag deze blog het levenslicht.

Sinds het eerste bericht verschijnen geregeld berichten op deze blog. 81 vertelseltjes over het leven zoals het is, bedenkingen, dromen …

Ik ben van plan om toch nog even te blijven schrijven. Toch zolang ik het leuk blijf vinden.   De volgende maanden probeer ik rond een paar kernthema’s te schrijven. Dat daarbij mijn kinderen, fietsen naar het werk, boeken, organiseren en mijn toekomstige moestuin centraal staan zal je wellicht niet verbazen.

Potten zal ik met deze blog niet breken. Wereldschokkende verhalen liggen net zomin in het verschiet. Het schrijven in mijn moedertaal, het schaven aan de zinnetjes, het oefenen in het formuleren van het alledaagse zijn voor mij voldoende. De glimlach die af en toe op de gezichten van mijn lezers verschijnt, de fijne reacties en de oplichtende sterretjes van waardering zijn hartverwarmend.

Bij deze, dank je wel, lieve lezer, om hier af en toe eens te passeren.

Nog veel leesplezier!!!

Tot gauw!

GewoonElke

Over aftelkalenders

Mama, hoelang nog voor ik naar het feestje mag?
Nog één uurtje.
Is dat lang?
Mama, duurt het nog lang voor we eten?
Nog tien minuten.
Is dat nog lang?
Mama, hoeveel dagen duurt het nog voor het mijn verjaardag is?
Nog vijftien keer slapen.
Is dat nog heel lang?

Kinderen en tijd. Het zijn niet de beste maatjes. Tien minuutjes, één uur, een halve dag of een week … Voor hen is dit bijzonder moeilijk in te schatten.

Van in de peutergroep in de crèche beginnen ze met het werken aan het tijdsbesef. In de kleuterschool helpen lijnen met verspringende mannetjes de kleuters door het dagverloop. Het wegkruisen van de vorige dag is er een felbegeerd taakje, net als het aftrekken van het kalenderblaadje (deze blaadjes koesteren onze kinderen een week lang in hun boekentas waarna die onherroepelijk in de papiermand verdwijnen). Het kweken van een ver doorgedreven tijdsbesef; er wordt duidelijk aan gewerkt.

Zaterdagochtend is de man voor eventjes vertrokken. Projecten in warmere oorden hebben even zijn aandacht nodig. Meer dan drie weken lang moeten we hem missen. Dat dit eventjes duurt moet ik je niet vertellen.
Voor de kinderen is dit een bijzonder lange periode. 23 keer slapen, 4 x zwemmen, 3 x dansen, 6 voetbaltrainingen, 3 voetbalmatchen, 1 x kinder-en jeugdjury … Om het voor hen wat concreter te maken flanste ik een aftelkalender in elkaar. Elk kind heeft zijn gepersonaliseerde kalender met zwem- en danslessen, voetbaltrainingen … Daarbij maakte ik gretig gebruik van de vele afbeeldingen en kleurplaten die de google-wereld rijk is.

Schermafbeelding 2016-01-16 om 15.25.50

Schermafbeelding 2016-01-16 om 15.26.03

Eentje heeft een heel bijzondere kalender. De dag waarop papa terug thuiskomt, viert ze haar vierde verjaardag. Dat wordt dubbel zoveel feestplezier!

Schermafbeelding 2016-01-16 om 15.26.21

 

De tekeningen op de aftelkalenders komen uit de boekjes van Anna geschreven door Kathleen Amant.

The Good Dinosaur van Disney levert het leuke figuurtje van zondag 17 januari op.