Logica

Het is koud. Logisch, het vriest.

Verloren gelopen speelgoed en boeken vinden de weg naar hun ‘holletje/nestje/plekje’ nooit alleen terug. Aja, mama is er toch om de juiste weg te wijzen.

Na het eten ziet de keuken er als een slagveld uit. Dat kan niet anders als iedereen alles zomaar achterlaat.

In de badkamer is een bom ontploft. Tja, kleren vallen nu eenmaal op de grond. De zwaartekracht …

Brood- en fruitdoosjes verdwalen in een boekentas. Wat kan je anders verwachten van voorwerpen zonder ingebouwde gps.

Een wekker is gemaakt om het hele huis te wekken behalve diegene van wie de wekker is. Dit is normaal als je oren geprogrammeerd zijn om alleen dat te horen wat leuk is.

Opruimen is zo zinloos. Aja, de volgende dag moet je alles opnieuw uithalen. Puur tijdverlies. Laat gewoon alles staan en het probleem heeft zichzelf opgelost.

Zo klaar als een klontje!!!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

 

 

 

 

Advertenties

Weekmenuut nog eens

Zondagavond… wat in se een rustige avond zou moeten zijn is ten huize GewoonElke vaak een erg drukke avond. Alles moet klaargemaakt worden voor de nieuwe werkweek. Op een of andere manier ben ik daar vaak nog lang bezig. Al is mijn streefuur 21 u. 30. Dan wil ik voor de tv zitten om Salamander te kijken. Tja, ik ben een beetje fan van Filip Peeters …

Ondertussen staat alles min of meer klaar voor morgen. Alleen die vervloekte boterhammen moeten nog gesmeerd worden. Vanaf welke leeftijd kunnen ze dat zelf? En daarmee bedoel ik zonder gescheurde, scheve boterhammen? Bon, dat doe ik straks wel.

Eigenlijk wilde ik het vooral over mijn weekmenu hebben. Zoals je eerder al kon lezen is dat één van mijn ultieme organisatie-trucjes. Het helpt echt. Eén keer per week met een stapel kookboeken, een kopje thee en een handvol noten (daar schrijf ik later nog wel eens iets over, over die noten) en mijn weekmenu. Het is te zeggen, het sjabloonblad van MmeZsaZsa. We hebben er lang opgewacht, maar sinds enkele dagen is het een feit. De eeuwigdurende weekmenu verscheen op haar blog. I know, een gewoon A4’tje doet het ook wel. Maar zo’n blaadje met een tekeningetje op dat de kinderen zelf kunnen inkleuren en dat koelkastproof is, het helpt.

De weekmenu van deze week is een feit. Die hangt te blinken op mijn koelkast. Het boodschappenlijstje ligt klaar. Dan moet ik nu alleen nog die boterhammen smeren … Zou daar nu echt geen andere oplossing voor bestaan?

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Een bibliotheek voor iedereen

De bibliotheek is een prachtige uitvinding. Al eeuwen verzamelen ze boeken. Het concept is dankzij de democratisering van het onderwijs en het besef dat bibliotheken een enorme rijkdom bevatten bijgestuurd. Het zijn niet langer de ontoegankelijke gebouwen waar alleen geleerden hun dagen slijten. Tegenwoordig spelen de meeste bibliotheken een bijzonder activerende rol in het stimuleren van het lezen en bij uitbreiding van taligheid.

Onze plaatselijke bibliotheek draagt meer dan zijn steentje bij tot de geletterdheid van de inwoners van haar grondgebied. Geregeld worden theatervoorstellingen voor de kinderen georganiseerd. Er is een leesclub voor volwassenen, eentje voor anderstaligen (die ook Nederlandse boeken lezen) en voor kinderen (de kinder-en jeugdjury). Er wordt al eens een lezing georganiseerd en sinds enkele jaren worden tijdens de vakantie voor de kinderen spelletjesnamiddagen georganiseerd. Het ideale tijdverdrijf voor de fantastische Vier.

De afgelopen krokusvakantie dirigeerde ik mijn troepen naar de hoofdbib. Daar stonden heel wat spelletjes klaar. Enkele vrijwilligers en de verantwoordelijke van de jeugdafdeling leidden het jonge spelgeweld in goede banen.  De klassiekers zoals Vier op een rij en Twister werden uitgestald naast minder bekende spelletjes (waarvan ik tot mijn eigen scha en schade de namen nu al vergeten ben). Zowel de grote als de kleine kinderen vonden er hun gading.

Het was dermate rustig dat ik erin slaagde mijn boodschappenlijstje en weekmenu af te werken en ook nog eens wat bij te praten met een mama uit ons dorp. De vier hadden zich ondertussen verspreid en amuseerden zich kostelijk. Tijdens mijn ‘ronde’ zag ik dat het goed was.

Het bilan van de middag: de vier kinderen speelden zonder mopperen spelletjes. De aankondiging dat het tijd was om naar huis te gaan leverde vier sippe gezichtjes op. Uiteindelijk won ik Vier op een rij één keer en verloor ik twee keer. Bij het bommenspelletje ontplofte ik niet in tegenstelling tot de meisjes en bij een soort paardenspel voor kleuters leerde de jongste mij haar eigen alternatieve regels.  Onze bib moet zeker blijven bestaan!!!

Wil jij ook dat de bib blijft bestaan? Steun de actie een bibliotheek voor iedereen.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Nog even volhouden #2

Een of andere vortex is in onze contreien neergestreken. ’s Nachts vriezen de stenen uit de grond. Overdag klimt de temperatuur net boven het vrieskoud. Het ideale weertje om met een warme chocomelk onder een dekentje in een boek te verdwijnen…

Dat dekentje en het boek zullen toch even moeten wachten. Mijn trainingsprogramma mag absoluut niet in het gedrang komen. Sinds 2 januari heb ik, mijn griepperiode niet te nagesproken, nog geen lesje van Evy geskipt. En het gaat vooruit. Ik loop en wandel ondertussen net geen 3 km in een kleine 25 of een dikke 20 minuten voor de optimisten. Net slecht…

Ondanks het koude weer spring ik in mijn loopsloefen, trek ik de kap van mijn fantastisch looptrui (van den Decatlon) over mijn hoofd, steek Evy in mijn oren, zet de chronometer klaar en vertrek. Hoe ik dit in hemelsnaam volhoud, vraag ik me soms af. Wel hier volgt mijn motivatielijstje:

  • de ‘wereld’ rondom mij is op de hoogte van mijn loopavontuur. Via het feestboek post ik het loopparcourtje of een na-foto. Als deze niet verschijnen, ken ik minstens twee mensen op deze planeet die vriendelijk doch kordaat zouden melden dat het overslaan van training geen strak plan is, hé Zussen ;-).
  • Ik hou van cijfertjes en statistieken. Toen mijn klassieke uurwerk wat ‘achter’-liep, heb ik een sporthorloge gekocht. Mijn tomtom vertelt me elke looples hoeveel en hoe snel ik gelopen heb. Hoeveel meter ik moest stijgen en hoeveel stappen ik zette.
  • Via facebook, blogs en instagram volg ik andere joggers/lopers. Het zijn er meer dan je denkt. Gedeelde loopvreugde helpt.
  • Het starten vind ik nog altijd niet geweldig, maar het voldane gevoel na mijn loopsessie maakt veel goed. De warme douche is een extraatje om naar uit te kijken. Niet dat ik op niet loopdagen alleen maar koude douches neem 😉
  • Mijn kinderen, zij vinden het geweldig dat mama loopt. Stiekem vinden ze een sportmama wel cool.
  • De man is best wel trots op zijn madame die sport. Hij werd geïnspireerd en doet opnieuw geregeld aan sport.

En nu maar hopen dat ik het blijf volhouden!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Ouderzonde #4 nijd

Wat zou jij overnemen van een andere ouder willen Romina en Annelore weten.

Awel, daar moet ik toch even over nadenken. Ik ben in de fase beland waarin ik probeer los te laten. En daarmee bedoel ik niet alleen dat ik de kinderen wat meer bewegingsvrijheid probeer te geven. Zo mag de oudste al eens alleen een rol vuilniszakken in de plaatselijke Carrefour halen, mag de oudste dochter alleen naar haar vriendinnetje in de straat lopen (terwijl ik discreet aan de voordeur blijf kijken)…

Het plan is om wat ademruimte te creëren. Het bijna fulltime-alleen moederen (van de afgelopen tijd), het fulltime werken en de drang om alles tot een fantastisch goed einde te brengen eist zijn tol. De helft van de tijd ben ik stikkapot achter de feiten aan te hollen terwijl ik de andere helft loop te balen dat het niet lukt. Dat kan beslist anders. Daarom wil ik loslaten. Minder streng te zijn voor mezelf.

Mijn werkgever, de kinderen, de man en alle anderen die van mij iets mogen verwachten moeten zich vooralsnog geen zorgen maken. Ik blijf goede werken nastreven. Alleen probeer ik er nu bewuster mijn prioriteiten uit te halen. Een extra knuffel en een verhaaltje krijgen voorrang op het verbeteren van een toets (geen paniek, de toets zal binnen een redelijke termijn verbeterd worden). De tafel afruimen kan ook door de kinderen. De man kan (met wat oefening) evengoed boterhammen smeren. Het loslaten in deze betekent vooral delegeren ;-).

Wat ik meteen zou overnemen, dat weet ik nu wel. De gave om alles los te laten, de gave om te delegeren, de gave om grenzen af te bakenen, de gave om alle werkjes werkjes te laten en te genieten van het nu. Nog even oefenen en het komt helemaal goed …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Ad random #1

Ad random is geïnspireerd op de ‘random snippets’ van Annelyse. Het zijn losstaande feiten, gedachten, uitspraken die te kort zijn om er een volledige blogpost aan te wijden en die ik hier gewoon eventjes wil delen zonder meer.

  • Het is Siberisch koud. Zelfs binnen loop ik met minstens drie truien, skisokken en een sjaal rond. Onze dochter van 6 huppelt vrolijk door de huiskamer met een prachtige ZOMERjurk. Aja, ze is in de winter geboren. Zij kan uitstekend tegen de kou …
  • De zoon heeft een afkeer van zoenen. Toch vind ik dat hij zijn mama voor het slapengaan een goedenacht-zoen moet geven. Hij heeft tenslotte 9 maanden in mijn buik gewoond. Het huurgeld kan hij zijn levenslang in zoenen uitbetalen ;-). Hij vindt het uittesten van tijdelijke flat voor zijn zussen  voldoende als tegenprestatie voor zijn buiktijd…
  • Onze jongste is helemaal in de ban van de boeken over Kaatje en Karel van Liesbet Slegers. Ze verwerkt Karel en Kaatje in al haar verhalen. Stiekem hoopt ze dat één dezer dagen het boek ‘Kaatje bij de dokter’ in de brievenbus valt.
  • Onze dochter van 8 is ervan overtuigd dat ze over een maand of acht de vaste babysitter wordt van het nichtje van haar vaste vriendin. Dat ze zelf nog een oppas nodig heeft, vergeet ze eventjes …
  • De PS4 wordt vooral als dvd-speler gebruikt. De meisjes amuseren zich te pletter met het filmpje van de dansshow van vorig jaar. Zodra ze de kans krijgen, staan ze voor de tv te dansen. Wie zegt dat tv-kijken alleen maar zittende kinderen creëert?!
  • Mijn blog-categorieën moeten dringend afgeslankt worden. Daarom ben ik wat aan het prutsen in mijn vorige posts. Het zijn er ondertussen 243. Eigenlijk waren het er 245, twee ervan ben ik tijdens al dat gepruts kwijtgespeeld …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Fiets met opties

Mijn fiets heeft nood aan enkele opties. Dan bedoel ik niet: een verwarmd zadel, een kacheltje aan het stuur dat mijn handen warm houdt, een regenkapje, een extra bescherming tegen de wind …

Neen, ik wil een soort lichtreclame. Niet voor cocoa-cola of nestlé … god betert, helemaal niet. Op een hip letterbord moeten verschillende boodschappen voor de andere deelnemers aan het verkeer zoals:

  • bent u een fietser? – Voor de autobestuurder die aan de verkeerslichten prominent in het fietsvak wacht tot hij/zij mag verder rijden. Dat is MIJN vak als ik mij op de fiets in het verkeer begeef.
  • Licht verlengt je leven! – Voor mijn collega fietsers die het vertikken om een lamp aan te steken als het donker is. Gevaarlijk, lieve fietsers.
  • Smile! – Voor de autobestuurder die zich ergert aan die trage fietser (relatief, ik rijd 25 km/uur waar je maximum 30 km/uur mag). Een beetje dankbaarheid voor het helpen vermijden van een snelheidsovertreding is hier op zijn plaats.
  • … (zelf aan te vullen).

Tegelijkertijd lanceer ik een oproep naar de mode-industrie om voor de winter alleen nog heldere, felle kleuren te gebruiken. Ik pleit schuldig. Ook ik beweeg me met een donkere jas voort in het verkeer. Wat extra vrolijke keuze zou mij (en heel wat anderen) vooruit helpen. Een beetje opvallen in deze donkere tijden is belangrijk.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke