Warmte voor allen, allen voor warmte #3

Het kerstfeest nieuwe stijl was een succes.

De foodbag deed wat er verwacht werd: een lekkere maaltijd met niet te veel werk.

De cadeautjes vanop de site 2dehands.be en uit de Kringwinkel verblijdden de kindertjes. De duurzaam leven kreeg een handvol extra ‘lovers’.

De kerstbrunch was stress-loos. Iedereen kon zijn/haar buikje rondeten.

De traditionele kerstmuziek kwam van een of andere digitale zender. En het moet gezegd ze deden hun best om er alle klassiekers door te jagen.

Het was dan misschien de Last Christmas van George Michael. Voor ons mogen er nog veel in dit nieuwe jasje volgen …

 

Het coolste metekind ter wereld – the sequel

Anderhalf jaar geleden schreef ik een blog over het coolste metekind ter wereld. En toen werd ruim een jaar geleden nog zo’n cool kind geboren. Dat ook zij een blogbericht verdient, is evident. Je bent nu eenmaal cool of je bent het niet …

Oktober 2015
Stilte voor de storm. Zus 1 en 2 zijn in verwachting zoals dat heet. Dat het een meisje wordt zei zus 2 en of ik de gewichtige taak van het meterschap wilde aanvaarden. Slik. Mijn kleine zusje krijgt een kind en ik mag meter worden (kamerbrede lach). De baby werd verwacht zo halfweg november.
Dat het kleintje daar anders over dacht, stond niet in het plan. En toch, vijf weken vroeger dan voorzien kondigde ze haar geboorte aan. Ze werd ei zo na op de trein tussen Brugge en Oostende geboren. Ze begreep al snel dat ze zich mocht laten gelden, maar dat overdrijven niet nodig was. Zodoende wachtte ze netjes om de wereld te begroeten tot mama samen met papa veilig en wel in het ziekenhuis gearriveerd was.

Ze deed het goed, ons kleintje (allé, het kleintje van zus 2 met bijhorend lief en bij uitbreiding van de rest van de familie …). Heel snel mocht ze naar huis. Sindsdien doet ze wat alle baby’s doen; eten, slapen, kaka doen en helaas ook wenen … De oorzaak van haar ongelukkig zijn werd snel gevonden. Koemelk was de boosdoener. Haar toegewijde mama smeet zich volledig in het koemelkvrije dieet. Hoedje af, chapeau …

Het coolste metekind van de wereld – the sequel blijft het uitstekend doen. Ze verkent de wereld rond zich. Geen speelgoedblokje ligt te ver. Ze verleidt iedereen met haar prachtige ogen. De interactie met de andere neefjes en nichtjes loopt van een leien dakje.
Het kleine meisje heeft alles in zich om de coolste chick (na mijn meisjes, dat spreekt voor zich) van de wereld te worden. Als meter lever ik uiteraard met graagte mijn positieve bijdrage.
Ik zie het al helemaal voor mij – hoe dat andere coole metekind samen met dit coole metekind aangevuld met de respectievelijk broer en zus en mijn vier kastaars onze tuinen, woonkamers, slaapkamer, zolders, kelders, … onveilig maken. Ik kan nu al met zekerheid voorspellen dat het aantal grijze haren van de grootmoeder in de komende jaar exponentieel zal stijgen ….

 

Warmte voor allen, allen voor warmte #2

 

De warmste week van het jaar is gearriveerd. In ons huis staat een ietwat scheve kerstboom met daaronder een stapel pakjes. Op de kast staat onze kerststal. De kinderen tellen af tot het kerstfeest. Nog vier keer slapen …

Het zijn vooral die pakjes die hen interesseren. Wie wat krijgt, is het gesprek nummer 1 tijdens het avondmaal. Ze kijken uit naar de logeerpartij bij oma. Zoals de traditie het wil, komen de drie dochters bij de madre om samen met de kinderen en de niet-werkende mannen kerst te vieren. De twee families die uit het binnenland komen, blijven gezellig slapen.

Onze kersttradities veranderden in de loop der jaren. Al van toen we klein waren, aten we op kerstavond wafels, speelden we spelletjes, openden we rond een uur of tien (nadat ik minstens 10x gevraagd had om de pakjes te mogen openen – dat hoorde ook bij de traditie) de cadeautjes. Heel lang geleden trokken we in het holst van de nacht naar de middernachtmis. Soms in de hoedanigheid van herder of engel. Een paar keer transformeerde onze pop voor eventjes in het heilige kind. Op kerstdag deden we ons steevast te goed aan een zelfgemaakt godenmaal.

Vijftien jaar geleden vierden we kerst voor het eerst zonder onze papa. Een beetje onwennig, dat wel. Maar de kersttradities bleven bestaan. Al was de middernachtmis ergens halverwege al gesneuveld.

Ons gezelschap wisselde qua samenstelling. Maintje (onze oma) schoof tot 8 jaar geleden aan het feestdis aan, net als haar ‘vriendje’. Een liefje viel af en werd een paar jaar later door een ander vervangen. Het kindergeweld arriveerde in etappes en groeide uit tot 8 stoere, enthousiaste, lieve exemplaren

Door de internationalisering van het gezelschap werd het bijzonder moeilijk om strategische gezelschapsspelletjes te spelen. De taal speelde ons parten. Toen er ook kinderen ten tonele verschenen, werd het spelen van spelletjes haast onmogelijk. Hun menselijke behoeften (verse luiers, borstvoeding, flesjes, extra knuffels, gezellige bedconversaties …) eisten de overwinning.

Het kerstgebeuren transformeerde in een Nero-waardige wafelenbak gevolgd door  zetelhangen bij een melige kerstfilm. De cadeautjes bleven trouw op post, net als het lief van onze ondertussen overleden oma. Zus 2 zorgde steevast voor de bijhorende muziek (tot ergernis van haar geliefde).

Dit jaar gaan we voor een revolutionaire aanpak. De wafels worden uit het assortiment gegooid en vervangen door een ‘sjieke’ diner. De kinderen krijgen frietjes met kip. Wij gaan voor het feestmenu van Foodbag. Donderdag worden de grondstoffen geleverd. De chef van dienst is de schoonbroer die niet moet werken. Op kerstdag zelf serveren we een goddelijke, ambachtelijke, coole brunch. Als dessertje lopen we op het strand van Oostende. Haar los in de wind. Kerstmis anno 2016 belooft een fijne kerst te worden. Ik kijk er alvast naar uit.

Warmte voor allen, allen voor warmte #1

Het is koud … Vreselijk koud…

Ik hou van warmte… Mijn huis puilt uit van tv-dekentjes. Mijn favoriete winterpull heeft van die gaatjes in de mouwen zodat mijn handen warm blijven. Bovendien hangt er ook nog eens een gevoerde kap aan. Ik hou van heerlijk hete thee. Boterhammen vind ik eigenlijk maar niet. Het liefst zou ik ’s middags en ’s avonds warm eten. Elke avond zeul ik mijn kruikje mee naar bed. Helaas stroomde daar gisterenavond warm water uit. Kokend water is misschien een beetje overdreven voor het onmisbare kleinood.  Overal vind ik mijn warmtebron…

Alleen op de fiets heb ik het koud. Mijn lijf kan ik relatief goed verwarmen. Alleen die billen … Het blijft een bijzonder gevoelige zone. Tja, het leven van een fietser is in de winter niet alleen rozengeur en maneschijn. Het scheutje fijn stof in de lucht zorgt voor dat niet zo fijne extraatje …

Zoals je wellicht begrijpt, ben ik (net niet wanhopig) op zoek naar de ideale bovenbeenverwarmers die aan volgende criteria voldaan:

  • gemakkelijk in onderhoud;
  • praktisch in gebruik;
  • een streling voor het oog (ik wil er toch nog verfijnd blijven uitzien …);
  • zacht voor de billen en
  • vooral heel erg warm !!!

Alle tips zijn welkom.

Over sigaretten, te nette schoorstenen en gladde, witte schoenen

Het is hier een beetje stil de laatste tijd .Dat het een beetje druk is de laatste tijd … Dat had je wellicht geraden. Deadlines stapelden zich als blokjes van een wankele toren op elkaar. Ondertussen kan ik opgelucht ademhalen. De hoofdzaken zijn achter de rug. Alleen de bijzaken staan nog op het programma. De meeste headdeadlines (hoofd-dodelijnen klinkt een beetje vreemd) waren werkgerelateerd. De allerbelangrijkste verloopt vannacht.

Vanavond rond een uur of acht mogen de kinderen hun schoentjes zetten. Traditiegetrouw hoort daar een wortel voor Slecht-Weer-Vandaag, een pintje voor Zwarte Piet en een stukje taart voor de Sint bij. Daar wordt op voorhand goed over nagedacht.

Enkele dagen geleden vraagt de zoon tijdens ons overloop-je-dag-rondje tijdens het avondmaal of ik sigaretten wil kopen. Ik val zowat van mijn stoel. De zoon, die heel erg bezig is met wat gezond is en sigaretten roken associeert met het eten van vuur, stelt een bijzonder atypische vraag. Blijkt dat hij in één van mijn favoriete jeugd-sentimentprogramma’s, ‘Dag Sinterklaas‘, de Sint had zien roken. Hij weet er ook nog bij te vertellen dat de heilige man niet meer dan één sigaret per dag rookt. We zullen het er maar ophouden dat dit fantastische programma in andere tijden werd gemaakt.

schermafbeelding-2016-12-03-om-16-10-23

Nog geen dag later vindt onze oudste dochter dat de hedendaagse schoorstenen te netjes gepoetst zijn. Opnieuw kijk ik verbaasd. Het beoordelen van de properheid van schoorstenen hoort niet meteen tot onze meest getrainde vaardigheden. Als ik haar om meer uitleg vraag, legt ze me haarfijn uit hoe de Pieten vandaag op tv verschijnen. Ze vergelijkt de Zwarte Piet uit Dag Sinterklaas (duidelijk het referentieprogramma wat de Sint-tradities betreft) met de Pieten die per boot in Antwerpen aangekomen zijn. Dat de zeep vandaag wat beter wast dan vroeger volstaat niet.

Ook de derde dochter laat zich niet onbetuigd. Ze vertelt me dat de Sint bijzonder gladde schoenen draagt. Deze moeten wit zijn en blinken. In alle andere gevallen glijdt de pardoes Sint van het dak. En een Sint met een gebroken been vindt ze terecht maar niets.

Wat de kleinste over de Sint, Zwarte Piet en Slecht-weer-vandaag denkt, is me niet helemaal duidelijk. Haar woordenschat bestaat dezer dagen vooral uit ‘dat is van mij’, ‘zelf doen’, ‘mijne’, …