Een ‘normale’ werkmens

Meer dan 16 jaar staat op mijn onderwijsteller. Ondertussen gaf ik zowat alle vakken die binnen mijn mogelijkheden liggen. Ik passeerde in alle onderwijsvormen en graden. Alleen het BuSO en deeltijds onderwijs staan nog niet op mijn palmares.

Ik doe dit met hart en ziel. En ja, de ene dag gaat het al wat beter dan de andere. De ochtendspits eindigt soms in een bijna bloedbad waardoor mijn humeur onder nul zakt, de leerlingen hebben niet altijd zoveel zin, ik stap al eens met het verkeerde been uit bed. Ondanks al deze downs zijn er gelukkig ook ups. Anders hou je deze job niet vol.

Dat deze onderwijsjob dringend opnieuw de juiste waardering verdient, is duidelijk. Al te vaak ligt de focus op de vakanties en de 20,21 of 22 (of 29 uur voor de praktijkleerkrachten). Meestal vind ik dit niet zo erg dat mensen daarover zeuren. Het is immers waar dat ik elke vakantie thuis ben. Dit scheelt in de opvangkosten. Al kan ik je verzekeren dat de grote vakantie ook ten huize GewoonElke lang kan duren. Zeker als de man weer eens op één of andere missie is.

Ondanks het vertrouwen dat mensen in leerkrachten hebben (althans volgens de statistieken), loopt het fout als het op waardering aankomt. Om het allemaal een beetje te verduidelijken hertaal ik mijn job naar het uurrooster van de ‘gewone’ (normale 😉 ) mens. Zie hier de 38 uren opdracht van een leerkracht (3de graad):

  • lesgeven : 16 uur en 40 minuten
  • toezicht + studie (beschikbaarheid): 2 uur en 30 minuten
  • kopiëren: 50 minuten
  • lesvoorbereidingen: 11 uur
  • verbeteringen: 5 uur
  • overleg met collega’s: 1 uur
  • leerlingenadministratie (aanwezigheden, aanvullen dossiers): 2 uur

Dit betekent dat een gewone werkweek 39 uur telt. 18 uur daarvan worden als telewerk uitgevoerd. De overige 21 uur presenteren we op school.
Daarnaast zijn er nog klassenraden, personeelsvergaderingen, nascholingen, educatieve uitstappen, projectweken … Uiteraard zijn dit geen wekelijkse verplichtingen. De exacte berekening hiervan zal voor een volgende keer zijn. Toch is nu al duidelijk dat een leerkrachtenjob meer dan 38 uur/per week telt. De overuren worden verplicht tijdens de vakanties opgenomen.

Dan ga ik nu nog wat werken aan de lessen van volgende week.

Nog een fijne zondag.

Veel liefs.

GewoonElke

Spannend … het vervolg …

Spannend … twijfel … spannend … opluchting … spannend … twijfel … goesting … spannend … twijfel … spannend …

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Donderdag ben ik er helemaal voorgegaan. ‘Waarvoor dan’, hoor ik vragen. Awel, ga even zitten en volg mijn redenering.

Ik sta voor de klas. Mijn leerlingen zitten in het 5de of 6de middelbaar. Het is mijn missie om hen warm te maken voor de lessen geschiedenis. Daarnaast geef ik nog enkele uren Nederlands. Sinds 1 september is daar kunstgeschiedenis bijgekomen. Dit laatste vak is nieuw voor mij. Uiteraard heb ik tijdens mijn opleiding de geschiedenis der kunsten bestudeerd. Een museum is voor mij geen buitenaardse plaats waar ik gillend van weg loop. Integendeel, ik sleep de kinderen geregeld mee naar tentoonstellingen. Ze kunnen dit niet vroeg genoeg ontdekken.

Het geven van dit vak is nieuw voor mij. En zoals steeds wil ik er helemaal voor gaan. Tijdens de vakantie doorploegde ik de kunstboeken uit de plaatselijke bib, schuimde ik het wereldwijde af op zoek naar de geheime wereld van de meest fascinerende kunstwerken ooit. Een beetje extra info kan er altijd nog bij. Bovendien geldt de idee van ‘levenslang leren’ nog steeds. Dus zocht ik een manier om nog meer achtergrond te verzamelen.
De zoektocht naar een degelijke nascholing leverde mij niet meteen iets op. Tot ik wat ging rondsurfen op de site van mijn ‘oude’ universiteit. Daar las ik dat het mogelijk was om enkele vakken via een creditcontract te volgen. Na wat heen-en-weer-gemail met een lieve studententrajectbegeleidster en talrijke gesprekken met de medemens hakte ik de knoop donderdag door. Ik zou me inschrijven voor twee vakken.

Dit lijkt belachelijk weinig. Zeker als je weet dat die vakken samen slechts 8 studiepunten waard zijn. Toch vind ik het razendspannend om opnieuw achter de schoolbanken te zitten i.p.v. ervoor te staan. Het betere goochelwerk moet ervoor zorgen dat ik ook tijdens de afwezigheid van de man de lessen kan volgen. Een duidelijke planning moet me in staat stellen om de examens tot een goed einde te brengen. De lat ligt hoog. Twee vakken zullen al heel wat inspanning vragen. Maar ik wil het zo graag. Ik wil zo graag wat meer achtergrondinfo over de geschiedenis der kunsten. Ik ga ervan uit dat deze ‘gestolen’ uren me zuurstof zullen geven. Bovendien kan ik deze vakken meteen in de praktijk gebruiken. Mijn lessen zullen er alleen maar beter en diepgaander door worden. En laat dit nu net de bedoeling van een nascholing zijn

Ondanks al deze fantastische ‘peptalk’ heb ik zo mijn twijfels. Kan ik het nog? Studeren en examens afleggen? Vraag ik niet teveel van de kinderen (babysit-avond – studietijd)? Is het al niet druk genoeg; vier kinderen met hun hobby’s en een man die vaak uithuizig is?
Het antwoord op al deze twijfels ken ik niet. Pas over een dikke 10 maanden weet ik of het een goed plan was of niet.

Spannend … twijfel … spannend … opluchting … spannend … twijfel … goesting … spannend … twijfel … spannend …

Tot gauw!
Veel liefs!

GewoonElke

Over wind, regen en fietsen

Na veel wikken en wegen, twijfelen, praten en rekenen heb ik eindelijk beslist. Ik koop een elektrische fiets. Op donderdag 5 november zou ik overgaan tot de aankoop van 2015. Ware het niet dat net die dag de fietsenmaker van zijn wekelijkse rustdag geniet. Een dag later dan gepland wordt een elektrisch stalen ros het mijne. Na de obligate oplaad-, poets-, en sleutelbeurt kan ik mijn nieuwste vriendje halen.

IMG_0084

De man en de kinderen droppen me bij de fietsenwinkel en wachten vol spanning tot mama de deur uitvliegt. Dat vliegen mag je redelijk letterlijk nemen. Nog nooit in mijn jonge leven (geef toe 36 is echt nog piepjong) heb ik met zoveel enthousiasme door weer en wind gefietst. Het beetje extra ondersteuning geeft mij vleugels. Daar komt geen red bull of ander stuff aan te pas.

IMG_0080

Langs het kanaal, bergop, tegenwind … het ‘fietst’ allemaal alsof het niets is. Een gemiddelde snelheid van 25 km, geen spatje zweet, geen zuchtje te veel en ik arriveer welgemutst op het werk en nog beter gezind terug thuis. The flying teacher is mijn nieuwste nickname (met dank aan de geweldige zussen).

IMG_0075

Of er dan echt geen nadeel is, aan dat e-geval?
Naar het schijnt, is rijden met een platte batterij een zware beproeving. Aangezien ik nog maar een ruime week gemotoriseerd fiets is deze kelk tot op heden aan mij voorbij gegaan. (Oef, veegt het angst- en ander zweet van het voorhoofd).
Hij weegt iets meer (24 kg) dan een gewone fiets. Aangezien de motor zich in het midden van de fiets bevindt, valt het eigenlijk wel mee. Het bewaren van evenwicht met gladde schoenen in de beurt van natte tramsporen is net dat tikkeltje moeilijker dan met een klassiek model. De uitschuiver van daarnet is daar helaas het levende bewijs van. Een gekneusde bil, knie, uitgetrokken schouderspieren en wat schaafwondjes op de hand zijn het resultaat. De volgende dagen zal het allemaal wat minder vlot gaan. Gelukkig heb ik mijn ‘moteurke’ die mijn pijnlijke bewegingen met gepaste ondersteuning zal begeleiden.

Je ziet, mijn weloverwegen e-bike-keuze zal ik mij net snel beklagen. Leve het gemotoriseerde stalen ros!!!

 

Over werken #boostyourpositivity

16 jaar geleden startte ik mijn loopbaan, carrière, werkleven … of hoe je het ook wil noemen, in het onderwijs. Nu, 16 jaar later, sta ik nog steeds voor de klas. Dat het een job met veel vakantie  (verlof is het eigenlijk niet … – je bent leerkracht of je bent het niet 😉 ) is, weet iedereen ondertussen al. Uiteraard is het veel meer dan alleen maar dat. Het is eigenlijk in de eerste plaats een roeping waar je met hart en ziel voor moet gaan. Dat ik een beetje mee kan werken aan de toekomst van onze maatschappij (klinkt beter in theorie dan het er in de praktijk uitziet) is mooi meegenomen.

Het combineren van deze job met ons grote gezin is niet zo evident. Ik mag dan wel thuis zijn als de kinderen thuis zijn, de aardappelen koken zichzelf nog steeds niet, de was moet nog geplooid worden en ook het huis kan zichzelf nog niet poetsen. Bovendien wordt er van mij verwacht dat ik thuis mijn lessen degelijk voorbereid, de taken correct verbeter, de dossiers van de leerlingen aanvul en opvolg … Dat is niet meer dan normaal.  Het hoort nu eenmaal bij mijn job. Dat het niet evident is, kan je je wellicht voorstellen.

Een 4/5de job (lees 20% ouderschapsverlof) leek de combinatie iets haalbaarder te maken. Op 1 september (een kleine twee maand) geleden waagde ik de sprong.
De balans na deze korte periode is alleen maar positief. De tijd die ik op mijn school doorbreng, is gereduceerd tot 80% van een fulltime job. 20% minder zorgt voor een wereld van verschil. De ochtenden zijn rustiger, ’s avonds heb ik meer tijd om aandacht aan de kinderen te besteden, mijn huis ziet er nog steeds uit als een huis waar vier kinderen en een man leven, maar het geheel blijft overzichtelijker. Tegelijkertijd kan ik mijn lessen zorgvuldiger voorbereiden omdat het er 20% minder zijn.

Als ik alles samentel, werk ik in uren uitgedrukt niet zo gek veel minder.  Met het bijhorende loon zullen we zeker niet rijker worden. Enkele budgettaire verschuivingen en bewuster consumeren zorgen ervoor dat het haalbaar blijft.  De rust en de tijd die ik ervoor in de plaats krijg, is het waard. Alles verloopt hier zoveel harmonieuzer. 20% minder werken maakt mij (en hopelijk de rest van ons gezin) minstens 50% gelukkiger!!!

N.B. Die 30-urenweek die de Femma voorstelt, is meer dan het overwegen waard!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.

Over goede voornemens

Bij elke nieuwe start horen goede voornemens. Twee keer per jaar waag ik me aan het plaveien van deze weg. Dit jaar doe ik er eentje extra bovenop!

Maandag start ik met werken na ettelijke thuisblijfmaanden. Dan laat ik mijn vier kleintjes op een voor mij ontiegelijk vroeg uur achter in de crèche of in de opvang. De kinderen hebben het over bewaking, een afschuwelijk woord. Gelukkig kan ik ze na school m.u.v. de dinsdag bij het laatste belsignaal oppikken. Een van de volgende blogs schrijf ik meer over ons werk-school-creche-gezinsritme. Vandaag schrijf ik over mijn verse goede voornemens:
  1. Op tijd naar bed, de cruciale sleutel om min of meer uitgeslapen door het leven te gaan. Zolang de baby borstvoeding krijgt, is dit voor mij van levensbelang. Ons kleintje maakt van doorslapen net als onze andere meisje op die leeftijd geen prioriteit. Hoewel ik amper wakker wordt als ze aanhapt, is het toch belangrijk om die gemiste tijd ’s nachts op een ander tijdstip te recupereren.
  2. Op tijd uit bed. Nu de dagen alsmaar langer worden, is dit niet onoverkomelijk, zou je zo denken. Ware het niet dat het vroeg-opstaan-gen niet tot de mijne behoort. De snooze-knop is voor mij uitgevonden. Dit tot ergernis van de man. Een keer snoozen mag, maar daarna moet ik onherroepelijk uit dat warme bed.
  3. Rustig blijven, altijd! Deze week nog beschreef de zoon mama als boze stress. Gelukkig wordt hun oordeel een dag later milder. Mama knutselt met hen, bakt pannenkoeken, leest boeken en geeft knuffels. Een omgegooide beker melk, een pasgewassen T-shirt met vlekken, een woonkamer gevuld met snippers …. Wie weet, lukt het mij dit probleem in complete zen-modus te lijf te gaan. Of nog beter, hebben de kids eindelijk begrepen dat het leven met wat minder nonchalance zoveel rustiger is.
  4. Tijd voor de man en voor mezelf. Met vier kinderen, een fulltime job en verbouwingen is het hier druk. Er gebeurt altijd wel iets wat moet gebeuren. Al deze prioriteiten even loslaten om samen of alleen eventjes van wat vrije tijd te genieten kan zoveel deugd doen. Elke dag eventjes al is het maar een kwartier en een keer per maand een avondje voor ons twee, dat zou nu toch moeten lukken
  5. Positief denken. Die paar maandjes thuis hebben me deugd gedaan. Meer dan vroeger slaag ik erin om halfvolle glazen i.p.v. halflege glazen te zien. Veilig geborgen in mijn eigen wereldje met de man en de kinderen is dat niet zo’n zware opgave. Stress, druk van buitenaf, minder tijd … kunnen de roze bril snel enkele tinten donkerder maken. Ik doen mijn best om het leven in knalkleuren te zien. Het schilderen van de stoelen was al een goed visueel begin.
Vijf haalbare doelen. Dit moet lukken. Ik hou jullie op de hoogte!

Over tijd

STOP! STOP! STOP! Kan meneertje tijd eventjes, heel eventjes, zijn pauzeknop indrukken? Alsjeblieft?

Over precies 24 uur zit mijn laatste dagje ouderschapsverlof erop. Gelukkig volgen nog twee weken paasvakantie – een van die ontelbare extra legale voordelen van het onderwijs. Daarna is het echt wel voorbij.

Het was een heerlijke tijd. Samen met mijn kleine meisje genieten van de rust overdag; ’s Avonds een extra portie aandacht  en geduld voor  de andere kinderen. En dat allemaal dankzij die geweldige uitvinding die ouderschapsverlof heet.

Eigenlijk zou dit ouderschapsverlof niet als verlengstuk van bevallingsverlof mogen dienen. Want zeg nu zelf, 14 weken na die bruuske kennismaking met de harde, koude buitenwereld moet dat kleine hummeltje het al zonder mama doen. De werkvloer heeft het centrum van de babywereld immers nodig. Bevallingsverlof zou op zijn minst 26 weken moeten duren. Tegen die tijd kan de baby bijna zitten, begint die voorzichtige hapjes te eten en is die niet langer exclusief op melk aangewezen.

Al eventjes bereiden wij ons voorzichtig voor op die grote stap. De kolf wordt getest en staat klaar. Het huis is efficiënt georganiseerd. Het ochtend- en en avondritueel zijn tot in den treuren geoefend. Heel af en toe hapert die goed geoliede  machine om zich daarna piepend – neem dit maar letterlijk, af en toe krijg ik er hoofdpijn – weer op gang te trekken. Het opstellen van een weekmenu met boodschappenlijst heeft zijn strepen verdiend. Het kiezen en klaarmaken van de maaltijd is een fluitje van een cent! Zelfs de lessen zijn in de mate van het mogelijke al voorbereid.

Het verstandelijke niveau met de praktische implementatie staat op scherp. Nu nog dat hart meekrijgen…

11075202_10204590928746173_474054778178959837_n

NB Ik heb nog een voorraadje tijd, ouderschapsverlof voor de laatste twee kinderen. Die wil ik graag in de tijd verspreiden; 80% werken en 20% extra tijd voor de kinderen … Ik kijk er al naar uit.