Perfect #2 – badass/yoga

Net als vorige week liet ik me inspireren door de Blogchallenge van Miss Pixie . Deze week stond yoga op het programma. Het is een zen-sport die me al even fascineert. In die mate dat ik nog voor de challenge van plan was om elke dag wat rust-minuten in mijn leven in te bouwen. Zoals je wel kan denken was het er nog altijd niet van gekomen.
Mijn lieve zussen wisten van mijn yoga-fascinatie. Voor mijn 11de 27ste verjaardag (ik lijd aan een soort Peter Pan-syndroom waardoor ik nooit ouder dan 27 word ūüėČūüėā) kreeg ik het boek ‘Yoga met Evy‘.
Mijn yoga-succes van deze week bestond uit het lezen van dit boek. Het is een eerste idee van hoe de yoga-wereld denkt en beweegt. Het is eenvoudig, een helder. Wat voor een leek (zoals ik) absoluut noodzakelijk is.
Ik ben er nog niet aan begonnen aangezien ik me sinds 11 juli vol enthousiasme op de Badasstraining van Tielke’s Training heb gesmeten. Elke dag (met om de drie dagen rust) volg ik nauwgezet het gekregen trainingsschema. De afwisselende oefeningen, de ondersteunende Facebookgroep en het enthousiasme van de Zussen en de Madre slepen me door die vreselijke burpees-sessies en jumping Jack-moments. (Mocht je zin hebben om mee te doen – follow the link).
Is challenge 2 geslaagd?? Ik vind van wel.

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

De meisjes van de volleybal

 

Vanop¬†mijn ‘VIP-stoel’ heb ik het ideale zicht op de volleybalmeisjes. Ze zijn met z’n elven. Aan de zijlijn, soms in het midden, loopt een man. Rustig legt hij zijn meisjes uit wat ze moeten doen. Heel af en toe probeert hij samen met de meisjes een evenwichtsoefeningetje. Het is duidelijk dat dit geen gefitnesste meisjes zijn. Hun stabiliteit is niet altijd even gewichtig. Ze bewegen zich elegant over hun 81m2. De bal wordt met liefde gestreeld of vliegt met de nodige kracht naar de overkant.¬†¬†Na √©√©n uur trainen spurt iedereen naar de kant. Gretig drinken ze van het meegebrachte water. Om daarna weer met volle moed verder te gaan. Om 22 u 03 houden ze het voor bekeken. De meisjes zijn moegetraind en verlangen naar een warme douche, een glas in de cafetaria of hun bed.

Volleybal is een ‘schone’ sport. Ooit waagde ik mezelf aan het slaan van een balletje. Op mijn achttiende hing ik de schoenen aan de spreekwoordelijke haak. Een zevental jaar later probeerde ik het opnieuw. De gevolgen waren catastrofaal.

Het bekijken van zo’n training doet mij met heimwee terugdenken aan deze fijne tijd. Drie keer per week trok ik naar de sporthal om me daar in het zweet te trainen. Op zaterdag speelden we een match. Winst of verlies, het afsluiten van de wedstrijdervaring gebeurde in de kantine. In de zomer waren er de volleybalkampen met de memorabele fuifjes achteraf. Fijne tijden…

Sporten is schoon, de volleybalsport is de schoonste.

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

De Ronde van Vlaanderen

Hoewel de naam GewoonElke¬†in het sportwereldje allesbehalve een belletje laat rinkelen, doet mijn familienaam dat wel. In een ver verleden deden mijn vader en oom het niet slecht op een atletiekpiste. Naar het schijnt, waren ze beloftevolle halve fond lopers. Mijn zussen volgenden¬†in hun voetsporen, al kozen ze onder mijn impuls (het mag gezegd worden) voor volleybal, de koningin der damessporten. Vandaag heb¬†ik een sportgekke voetbalzoon …

Je begrijpt dat het niet-sportieve buitenbeentje (ikke dus) het sportgebeuren moeilijk uit haar leven kon/kan wissen. Ik weet wel iets over sport. Genoeg om net niet voor joker te staan in de quiz van Ben Crabbé. Het sportnieuws volg ik van op de tweede rij.

Vrijdagmiddag lag ik wat te suffen in de zetel. Op de achtergrond stond het √©√©n journaal op. Ik hoorde iets over de Ronde van Vlaanderen, Antwerpen en Kerkhove. Ik schoot wakker. In mijn herinneringen is de Ronde van Vlaanderen met Brugge en Oost-en West-Vlaanderen verbonden. Kerkhove past in dat plaatje. Maar wat Antwerpen hierin doet, is mij een compleet raadsel. De Ronde van Vlaanderen start in Brabant, rijdt door Oost-Vlaanderen en passeert een luttele 2,3 (of is¬†het 2,6) km door West-Vlaanderen. Waarom in godsnaam wordt de schoonste provincie van Vlaanderen zo ongelooflijk verwaarloosd in Vlaanderens schoonste? Is die 400 000 euro startgeld zoveel meer waard dan het Veneti√ę van het Noorden? Ik zou er zo waarlijk chauvinistisch van worden. Bij deze een warme oproep naar de organisatoren; kere ke were!!!

To morgent

Veel liefs.

GeweunElke

*Afbeelding komt van de facebookpagina van de Provincie West-Vlaanderen

Over my body #boostyourpositivity

De derde opdracht voor het project #boostyourpositivity van Activia gaat over ‘the body’.¬†Lies van Oontje vraag ons het volgende:
hoe beleven jullie je lichaam? Ben je er blij mee? Besteed je daar veel tijd aan? Laat je het zweten? En hoe zit dat met die body/mind verhouding?

Over mijn lijf … Wat kan ik daar in hemelsnaam over vertellen?

Of ik er tevreden mee ben?
Eigenlijk wel. Uiteraard zijn er werkpunten. Zo is een strakke buik en een perfecte confectiemaat eerder een illusie dan een na te streven doel. Toch vind ik dat mijn lijf er best mag wezen. Het is redelijk geproportioneerd. Mijn benen of armen zijn niet uitzonderlijk lang of kort. En ook mijn bovenlijf is in verhouding met de rest. De perfecte gulden snede zou ik het niet noemen, maar van ver lijkt het er zo’n beetje op ;-).
Mijn gezicht mag er best wezen. Ik kijk de wereld in met blauwe ogen. Door een oogoperatie is mijn ene pupil groter dan de andere. Als het licht in mijn rechteroog schijnt, lijkt het alsof er diamanten in het oog wonen. De rechterhelft is iets strammer dan de linkerhelft. Ooit was die helft verlamd. Alles is min of meer goed gekomen. De buitenwereld merkt er niets van. Alleen ik voel het verschil.
De balans helt over aan de positieve kant.

Of ik er trots op ben? Op mijn lijf?
Eigenlijk toch wel zo’n beetje. Vier keer slaagde het erin om een kleintje te laten groeien. Vier keer zette het een baby op de wereld. En hoewel de eerste bevalling best een traumatische ervaring was, bleek¬†mijn lijf in staat om te herstellen en 18 maanden later nog een kleintje de wereld in te duwen. Het scenario herhaalde zich nog twee keer. De laatste keer floepte¬†de baby zelfs zonder enige medische hulp, weliswaar per ongeluk, ter wereld. Een prachtprestatie toch.
Eigenlijk toch wel zo’n beetje, klopt dus niet helemaal. Ik ben er apetrots op, omschrijft het gevoel veel beter.

Of ik eraan werk, aan dat lijf van mij?
Sinds deze zomer wel. Dit vertelde ik al uitgebreid hier en hier. Ik had het nooit gedacht. Maar zo af en toe een beetje werken aan mijn lijf geeft voldoening. om het helemaal goed te krijgen zou er meer regelmaat moeten zijn. Zou ik er echt in moeten slagen om twee keer per week naar de fitnesszaal te gaan. Ook al fiets ik toch drie keer per week een slordige 20 km. Er wordt aan gewerkt. Op een dag lukt het om alles georganiseerd te krijgen zodat ‘moeder’ toch twee keer per week een uur kan sporten.

Hoe het dan zit met de mind en de body?
Sinds mijn herwonnen zelfbewustzijn (minder suiker, meer beweging en ook wel minder betaalde arbeid) voel ik me zoveel beter in mijn vel. Ik word er gelukkiger van.

Over wilde sportplannen #1

Maandag schreef ik nog over mijn wilde sportplannen. Hoewel het lijstje absoluut nog niet zo lang is, zet ik alles voor mezelf nog eens op een lijstje. Misschien vind jij het ook wel leuk om te lezen. En wie weet, zorgt het voor inspiratie …

  • Sportkleren kopen met de cadeaubons¬†van de¬†Zussen – check
  • Trainen met mijn personal trainer, de Vriendin – check
  • Het fitnessabonnement – nog niet helemaal check. Ik twijfel nog een klein beetje. Alhoewel ik al heel wat enthousiaste supporters heb. Vanmorgen nog kwam ik mijn linker- of rechterbuurvrouw (afhankelijk van hoe je het bekijkt) tegen. Ze zag me met mijn fiets en bijhorende uitrusting. Ze vertrok naar de zumba-les. En guess what… ze zou het wel zien zitten om samen te sporten. Kwestie van motivatie is dit nooit mis. Dan kunnen we tegelijkertijd met √©√©n auto vertrekken. Wat toch alweer de helft van de parkeerellende bij terugkomst betekent. Met z’n twee√ęn is het ook moeilijker om af te zeggen. Twee vliegen in √©√©n klap.
  • Op de fiets naar het werk. Eigenlijk woon ik op een kippeneindje van mijn werk (als je het op wereldschaal bekijkt, woon ik naast mijn werk). In vogelvlucht is het van mijn deur tot de deur van de school (a ja, aangezien ik in het onderwijs sta, is mijn werk de school) ongeveer 10 km. Speciaal voor de sportievelingen ligt er naast het Kanaal een uitstekend jaagpad. Ideaal om snel en gezond in de grote stad te geraken.
    Volgende week start de school opnieuw. Om toch niet helemaal onvoorbereid te vertrekken, plande ik deze ochtend mijn maidentrip. Met een fluorescerend hoesje rond mijn rugzak, een fietshelm op mijn hoofd en een zonnebril op mijn neus vertrok ik rond een uur of 10 richting school. Twintig minuten deed ik over het tripje. Dat het vals plat lichtjes bergafwaarts helde en de wind in de rug blies, was mooi meegenomen. Piece of cake … Alleen het zadel zat niet meteen comfortabel.
    De terugreis was iets heftiger. Het vals plat helde nu lichtjes bergopwaarts en de wind blies ongenadig in mijn gezicht. Dit keer duurde het tochtje een kleine 30 minuten.
    Ondanks de zadelpijn en het lichtelijk afzien op de terugweg kan ik stellen dat het experiment geslaagd is. Nog iets harder afzien bij mijn persoonlijke trainer om die beenspieren wat extra te trainen en het komt allemaal goed.
    Nu alleen nog de fietsenberging op school openkrijgen. Blijkbaar heb je daarvoor een andere dan de standaardsleutel nodig …

Schermafbeelding 2015-08-26 om 15.48.52

Je ziet het lijstje is niet indrukwekkend. Het ziet er wel veelbelovend uit.

Binnenkort volgt meer ‘sportnieuws’ (klinkt toch goed, niet?).

Over wilde sportplannen

Het is een rustig ten huize GewoonElke. De kinderen zijn uitbesteed en de man vertoeft nog steeds in zijn geliefde Afrika. De vrouw des huizes, ikke dus, wordt verondersteld om keihard het aanstormende schooljaar voor te bereiden. Het weer is solidair want het regent. Ook de werkplek is op enkele details na ok√©. Voor ik echt helemaal kan beginnen kom ik hier nog even over mijn ‘wilde’ plannen schrijven.

Het zit zo, voor mijn 36ste verjaardag hadden mijn twee¬†Zussen het geweldige plannetje bedacht om mij een echt me-cadeau te geven. Zo’n cadeau waarvan ze zeker waren dat ik de enige ben die het kan gebruiken. De snoodaards contacteerden een vriendin die de beste personal trainer in spe is. De Vriendin zou mij onder haar sportvleugels nemen en de Zussen zorgden voor de outfit. Ik kreeg er zowaar stress van.

Je moet weten dat mijn sportcarrière weinig tot niets voorstelt. Tot mijn achttiende speelde ik volleybal. Toen ik er jaren later opnieuw wilde aan beginnen begaf mijn lichaam het al na 30 minuten. Na een moeizame revalidatie, een ander wild plan (als werkstudent mijn master geschiedenis halen) en een nog wilder plan (samenwonen, vier kinderen op de wereld zetten en starten met het project verbouw-eens een huis na het aankopen van dat te verbouwen huis) was er van enige fysieke inspanning niet veel meer in huis gekomen. Tot woensdag 29 juli. Op die dag begon mijn lijf weer bescheiden sportmanoeuvres uit te voeren.

Sindsdien sport ik minimum twee keer per week onder het goedkeurende oog van de Vriendin. Een uur per sessie voorziet ze mij van de gepaste oefeningen om die dijen en billen weer wat strakker te krijgen. Om de buik wat platter te maken en de arm- en beenspieren te versterken. Tegelijkertijd wordt er ook aan de algemene, fysieke conditie gewerkt. Dankzij de variatie, de persoonlijke begeleiding en het gezelschap van nog een andere sportleek vind ik het echt leuk. Ik kijk er zelfs naar uit.

Om het allemaal nog wat ‘wilder’ te maken ben ik van plan om ook tijdens het schooljaar verder te sporten. Een fitnessabonnement, de onvoorwaardelijke steun van de Man (niet onbelangrijk), het enthousiasme van mijn persoonlijke trainer, de actieve medewerking van de kinderen (ja, ook de baby doet enthousiast mee) moeten ervoor zorgen dat mijn fysieke toestand er alleen maar op vooruit gaat.

Schermafbeelding 2015-08-24 om 12.13.35

Om het helemaal af te maken stapte ik twee weken geleden met mijn fiets naar de fietsenmaker. Die zette de fiets helemaal op punt. Vanaf nu kan ik mij met het stalen ros naar mijn werk begeven.

Zo, nu het hier allemaal geschreven staat, kan ik niet meer terugkrabbelen. Op woensdag plan ik mijn maiden trip naar de school. Nu nog voor waterdichte zakken en een paar lichtjes zorgen en ik kan vertrekken.

Alle fiets- en sportervaringen van absolute leken en ervaringsdeskundigen zijn welkom!

Go go go, GewoonElke gaat ervoor! (Nu toch nog …)