Herfstplannen

Het beloofde gure herfstweer is uitgebleven. Het regent geen spettertje en ook de wind is nog even op vakantie. De storm beperkt zich tot een aanval op het kleine lijfje van onze jongste. De thermometer piekt en de snottebellen zijn present. Mijn veelgeprezen appelsienenpers doet overuren. En de grote broer profiteert uitvoerig van wat extra zegelhangen. Chillen, noemt hij dat.
De andere meisjes zijn op logement en amuseren zich te pletter. Als de jongste eindelijk in een koortsige slaap verzinkt, sluip ik stilletjes richting pc om het achterstallige werk van de afgelopen weken in te halen. Zo’n gezin runnen zonder back-up zorgt voor een indrukwekkend to do-lijstje voor als er even tijd is …

Deze vakantie wil ik vooral gebruiken voor het wegvinken van kleine en grote taken. De keuken is alvast opgeruimd, een nieuw blogbericht (eindelijk) staat bijna online. De schooltaken zijn opgelijst en een efficiënte planning is in mijn BuJo neergepend. Van zoveel geplan, aanvinken, georganiseer word ik content.

Nog één keer slapen en dan is de man zowaar 5 dagen na elkaar in ons huis. Wat family-time afgewisseld met me-time … Nog iets om content van te worden. Maar eerst mijn to do-lijstje afwerken en dat kleine zieke spookje verwennen met wat extra vitamientjes. Daarvoor versleep ik mijn hele berg werk wel naar de zetel. Straks als ze weer wakker is …

 

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Een beetje jaloers …

Op weg naar Ouagadougou! Onderweg naar Dakar! En route pour Bamako!

Dat vertelt de Facebook-status van de Man. Niet slecht, denk ik dan voorzichtig, maar eigenlijk bedoel ik ‘ik-ben-stikjaloers’. Wat extra zon op mijn bleke snoet, een portie warmte voor mijn vermoeide lijf, wat typische Afrika-geur voor mijn tere neus, een uur of acht ononderbroken slaap, eventjes geen kinderen in de buurt… het lijkt me wel iets.

Voor heel even dan toch.

Het permanente slaapgebrek, het voortdurend in de weer zijn, de afwezigheid van echte zen-momenten, de verpletterende verantwoordelijkheid, de moeilijke combinatie werk-kinderen, het soms beklemmende gevoel van de voorbijrazende tijd wegen zwaar.

Meer dan eens vloek en zucht ik als de Man zijn beklag over zijn dodo-metro-boulot-ritme afsteekt.

Tegelijkertijd weet ik dat hij toch wel heel veel moet missen: de spontane knuffels, het gezeur en de ruzies. De capriolen op het voetbalveld en in de dansles. De enthousiaste verhalen over een uitstap naar het bos. De glimlach rond hun lippen als ze zacht wegdromen. De heerlijke discussies aan de keukentafel. Hun typische kinderlogica. Hun nukkige grillen.

Ondanks zoveel liefde en rijkdom in ons huis ben ik geregeld stikjaloers op de avonturen van de Man.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke