Over mijn papa

22 juni 2001 Het is heet. De zon staat hoog aan de hemel. De zomer is gearriveerd. Net op tijd om het einde van de examens te vieren. In de lerarenkamer heerst de gebruikelijke einde-van-het-schooljaar-bedrijvigheid. In een ijltempo worden de laatste examens verbeterd. Nog even doorbijten … … tot de wereld stopt met draaien. Een ander einde nadert aan een hartverscheurend tempo. Drie uur na het telefoontje met de vele stiltes blaast hij zijn laatste adem uit. Mijn papa wisselt het tijdelijke met het eeuwige. Hij vertrekt voorgoed naar de eeuwige jachtvelden.  Eind mei 1998 Het eerste jaar aan de ReNo loopt op zijn laatste benen. De blokperiode is net begonnen. Over een viertal weken zit het eerste jaar regentaat erop. De zomer belooft er eentje met een lintje te worden … … tot de donderslag bij heldere hemel komt. Mijn papa is ziek. Zijn spieren sterven af door het falen van zijn ruggenmerg. Hij zal langzaam aftakelen om uiteindelijk als een plant te sterven. Het is een gruwelijke, ongelijke strijd, op voorhand verloren. ALS heet het monster.   22 juni 2015 14 jaar geleden. Zolang is hij, mijn papa, voorgoed verdwenen. Het went dat hij er niet meer is. Hij heeft me nog zien afstuderen. Tijdens mijn eerste stappen op het werkveld was hij er nog. De man heeft hij nooit gekend. De magische vier zijn pas na zijn dood geboren. Mijn masterdiploma geschiedenis heeft hij niet meer meegemaakt. Minstens twee keer per week vraag ik me af

  • of hij het fijn zou vinden om met de man in zijn typisch West-Vlaams Frans te praten.
  • Of hij aan de zijlijn van het voetbalveld zou staan juichen voor mijn voetbalgekke zoon.
  • Of hij het oudste meisje zou leren fietsen.
  • Of hij het derde kind verhaaltjes over Plons, de gekke kikker zou vertellen.
  • Of hij onze baby in slaap zou wiegen.
  • Of hij uren met mij zou discussiëren over onze passie: het verleden.
  • Of hij zich thuis zou voelen in ons huisje, in ons gezin.
  • Of hij trots zou zijn op zijn kroost en hun aanhang.

Diep vanbinnen ken ik het antwoord, alleen zou ik het zo graag één keer van hem horen. Van mijn papa.

Over mijn bezigheden in vertelsel-loze tijden

Het is alweer eventjes geleden dat ik op deze site nog eens een vertelseltje publiceerde. Het zijn helse tijden. Een zelf geprikte, strakke deadline zorgt voor wat extra spanning… En helaas schiet het schrijven er dan een beetje bij in.

Wat ik dan wel deed?

  • Een buikgriepje in 24 uur overwinnen. De man deed er 48 uur over.
  • Veel, wat zeg ik, heel veel verbeteren. Af en toe krijg ik hierbij het charmante gezelschap van de zoon.

image

  • De fietsenberging reorganiseren. Tot gisterenmiddag lag de grond er bezaaid met vanalles en nog wat. Een Ikea-rekje of twee gemonteerd met de gewaardeerde hulp van de zoon zorgen nu voor de orde in de chaos.

image

image

  • Het poetsen van de benedenverdieping. Het was nodig na 3 weken verstoken te zijn van enig waterdruppeltje…

image

  • Het voorbereiden van het doopfeest van ons kleine meisje.

image

En dan was erop vrijdag ook nog voetbal…

Over mijn werkplek

Ons huis heeft heel wat kamers. Eén van die kamers doet dienst als bureau. Eigenlijk moet ik schrijven als opslagplaats. Er staan een tafel, een bureaustoel en twee hoge stoelen. Aan de ene kant staan twee Billy’s die tot op heden nog niet instortten. Op de vrije plekjes tegen de muur  staan plastic dozen en bakken gevuld met stofjes en kinderkleren. Dit zijn niet enkel ideale opslagruimtes. Het zijn extra tafeltjes om allerhande bureauspullen op kwijt te kunnen.

Het lijkt de ideale ruimte om in alle rust examens te maken, cursussen te schrijven, belastingsbrieven in te vullen … Niets is minder waar … De man heeft zich de bureau toegeëigend. Mijn tafel is helemaal ingepalmd met zijn spullen. Als je weet dat de man de kunst verstaat om een heleboel mappen met een verschillend formaat te stapelen zonder dat die hele constructie naar beneden dondert dan begrijp je dat onze bureau de meest chaotische plaats van ons huis is. Overal liggen boeken, kleine papiertjes, ongeordende mappen … Kortom, de ideale plaats voor een verstrooide professor.

Hoewel ik niet het toonbeeld van orde ben, is deze klasse van ordenen een paar mijllaarzenstappen te ver. Daarom zoek ik mijn toevlucht tot andere plaatsen met een tafel. Dezer dagen kan je mij achter een stapeltje examens aan de keuken- of livingtafel terugvinden. Heel soms installeer ik mij met een dekentje in de zetel. Terwijl de baby ligt te knorren in mijn armen, verbeter ik met strenge, maar rechtvaardige blik de werkjes van mijn pupillen.

Een impressie van mijn werkplekken

IMG_7043

IMG_7146IMG_7175