# boostyourpositivity – Over destress en relax

Destress en relax, hoe doe jij dat? De opdracht van deze week. Daar moet ik toch even over nadenken. De afgelopen twee jaar zijn er twee topmomenten die uitzonderlijk hoog op de destress- en relaxschaal scoren. Twee jaar geleden ging ik Martin Heylen achterna. In het kader ‘GewoonElke  en de herkomst‘ vertrok ik halfweg juli met de kinderen (de man volgde een week later) naar Kinshasa, op zoek naar de roots van de man. Daar logeerden we drie-en-een-halve week bij tantine S. en tonton P.  Ondanks (maar ook dankzij) IMG_0473de fulltime aanwezigheid van schoonmoeder en schoonzussen werd dit de meest chill-vakantie van mijn leven. Ik had tijd; de kinderen hadden altijd iemand om mee te spelen; we leefden buiten; er viel geen druppel regen (aja, het was het droge seizoen); geen post; geen telefoon; weinig of geen internet (elektriciteit is daar een probleem) … ZEN! Dit complete zengevoel verdween dankzij de nachtvlucht richting Europa (om kosten te drukken landen en vertrekken Europese vluchten altijd in het donker!) als sneeuw voor de zon. Het destress-moment had ik toch maar mooi gehad. Het meest recente destress – en relaxmoment was op 24 september 2014. Die nacht werd geheel onverwachts onze jongste dochter thuis geboren. De vroedvrouw kon nog net de belangrijkste instructIMG_3256ie geven: “Pak je kindje, Elke.” Met ons vers pakje kon ik bij het schemerlicht in het hoekje van onze zetel bekomen van de schok. Het leek of wij – de vroedvrouw, onze baby en ikzelf – alleen op wereld waren. De man moest even bekomen van al dat natuurgeweld. Vrij van zorgen, alleen maar dat wonderschone kleintje in de stille nacht. Magisch Regelmatig destressen en relaxen in Afrika is budgetbewijs geen echt verstandig idee. Nog meer kinderen op deze wereld zetten is nefast voor het milieu. Bovendien duurt dit roesmoment slechts de eerste 24-uur en zijn de lasten ervoor en erna bijzonder stresserend. Het zoeken naar destress- en relaxmomenten dichter bij huis is voor de rest van deze blog een strak plan. De eerste en tweede plaats zijn al toegekend. De rest van mijn top 10 volgt in willekeurige volgorde:

  • warmte; wat hou ik van warmte. Een lekker warm zeepsopbad met een theetje en een krantje (meestal een boekje, maar mijn kinderen die mama zo graag imiteren benoemen mijn rustlectuur zo schattig als krantje …). Heerlijk.
  • een boekje lezen in het hoekje van mijn zetel. Even helemaal verdwijnen in de wereld van een ander. Sinds dit jaar hou ik een lijstje van de gelezen boeken op pinterest bij. Handig toch.
  • Uit eten in onze plaatselijke Italiaan Il Sorrento. Op woensdag en donderdag kun je er voor 5 euro ’t stuk overheerlijke pizza’s eten. Lekker en goedkoop. Uiteraard in fijn gezelschap!
  • café latte in Starbucks. Daarvoor moet ik zelfs niet meer helemaal naar New York (tien jaar geleden dronk ik daar mijn eerste latte). In Brussel zijn sinds kort in de stations Brussel-Centraal, Brussel-Noord en in het metrostation Rogier een starbucks te vinden. Op een kwartier treinen van ons huis!
  • gewoon chillen in de zetel. Sinds de afgelopen krokusvakantie is zelfs de zoon fan. Tijdens de afwezigheid van de meisjes stond, na een drukke week, een voormiddagje zetelhangen op het programma. Zijn oogjes blinken nog als hij het erover heeft.
  • verhaaltjes vertellen voor het slapengaan. Mijn eigen theater met een overwegend enthousiast publiek. Op dit eigenste moment behoren de boekjes van Olivia tot de favorieten. (Heel moeilijk te vinden, mocht iemand er eentje te koop aanbieden, graag). De blinkende oogjes maken me helemaal warm.
  • die tien minuten voor de wekker afloopt. Zwevend tussen slapen en waken, genieten van het warme bed en de aanwezigheid van de man. Hemels.
  • avondje uit met diezelfde man. De nodige vertrekstress (de man heeft TIJD) blijkt steeds de moeite waard.
  • dan zou ik nog mijn nieuwste tijdverdrijf vergeten; bloggen. Het lezen van blogs en het schrijven van mijn eigen verhaal  is pure ontspanning.
  • naar het schijnt heeft ook sporten een destress en relaxerend effect. Dat zal ik dan maar eens moeten herontdekken (ooit speelde ik volleybal). Voorlopig ren ik van hot naar her voor en door de kinderen. En dat rennen heeft nu net dat averechtse effect … Het helpt wel voor het destressen van de kids. Eventjes shotten tegen een bal of springen in de turnles, ze hebben er deugd van.

De afgelopen maanden heb ik mijn best gedaan. Toch zeker negen destress- en relaxmomenten kan ik afvinken. De vraag of ik dit na mijn ouderschapsverlof kan volhouden … daar antwoord ik over een paar maanden wel eens op. Tot het zover is, blijf ik destressen en relaxen. Heerlijk toch … !!! Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.

Advertenties

Over het behangpapier en de kapstok

Soms, heel soms – zo gemiddeld 1 à 2 keer per week – zou je ze liever achter het behangpapier plakken of aan de kapstok hangen; die lieverds, onze kindertjes… En toch, als de storm zowat gaan liggen is, de vrede bezegeld met een zoen, komen ze gezellig tegen je aanvlijen of ze noemen je de liefste mama van de hele planeet. ’s Morgens verrassen ze je met een kamerbrede glimlach, ze bakken taartjes en mixen de ene straffe koffie na de andere, alleen voor jou. In de zomer plukken ze de tuin leeg om prachtige boeketten met onkruid opgefleurd met rozen samen te stellen. Ze doen de afwas en voorzien de volledige keuken van water. Ze helpen bij het koken waarbij zowat de helft van de ingrediënten in hun maagje verdwijnt voor het gerecht ooit af is. Ze tekenen op de muur of op de grond om het huis wat op te fleuren … (Eindeloos aan te vullen.) En als ze dan ’s avonds doodmoe van al dat spelen, leren en dito kapoenenstreken uithalen in hun bedje liggen te knorren ontdek je in één van je vele kladschriften een prachtig kunstwerkje… Wie zou dat ondanks het behangpapier en de kapstok willen missen? foto 2-1foto4 foto 1-1

# Dagen zonder vlees – de start

Dag 5 van Dagen zonder vlees is zo goed als achter de rug. En raad eens! Het gaat goed. Al 5, je leest het goed, 5 dagen zonder vlees.

Ik behoor tot de luie wijvenclub. Als het gemakkelijk gaat, waarom zou ik het dan moeilijk maken. Ingewikkelde gerechten met uren week- en kooktijd zijn niet aan mij besteed. Alles moet snel en efficiënt gebeuren. De meest tijdrovende klus van begin vorige week, hoewel dat dankzij dit venster op de wereld relatief is, is het zoeken van eenvoudige, degelijke veggierecepten. Het is nu eenmaal niet de bedoeling om net als de eerste de beste puber gewoonweg het vlees van mijn menu te schrappen. Er moet voor een degelijk alternatief gezorgd worden. Ook mijn zogende kind heeft recht op melk van de beste kwaliteit dankzij een gezond eetpatroon van de moeder, mezelf dus.

Op dag 1 kook ik rijst met paprika’s. Ik eet er nog twee groenteburgers bij. Voor de andere mee-etende gezinsleden (ondertussen gereduceerd tot twee wegens vakantiepret voor de helft van onze kinderen bij tante A.) gooi ik een lap vlees in de pan. De man behoort tot dat deel van de bevolking dat een maaltijd zonder vlees geen echte maaltijd vindt. Hij heeft een hardnekkige veggie-allergie ontwikkeld. Deze uit zich vooral in een humeur ergens beneden het vriespunt. Om mezelf geen 40 dagen een grumpy-man cadeau te doen, maak ik voor hem en de kinderen die het willen met veel liefde een vleeshoudende variant.

Dag 2 was simpel. Na een lange thuisblijftijd ga ik samen met een vriendin nog eens uit. Geen wild feestje. Verre van. We gaan naar de plaatselijke Italiaan. De pizza vegetale is net als het avondje tetteren meer dan de moeite waard. De meisjes die ondertussen uit Gent teruggekeerd zijn, krijgen boterhammen (die aten hun buikje rond met spaghetti bij tante A.). De man moet het stellen met een lasagne. De zoon is zijn eten op een ander gaan zoeken. Hij logeert enkele dagen bij zijn parrain.

Echte hamburgers eten we op dag 3. De pitabroodjes worden opgevuld met gegrilde aubergines, gebakken uien en ketchup. De man en de kinderen krijgen een vlezige hamburger, ikzelf doe het met een vegetarische burger. Gevonden in het veggie-assortiment van de Colruyt. Gebakken aardappelen maken het geheel af.

Zaterdag is onze vaste spaghetti-avond. Om 19 u. komen de twee oudste meestal uitgehongerd thuis van de zwemles. Een spaghetti bolognaise met versgemaakte saus uit de diepvries is een fantastische oplossing, zeker in het kader van het luie wijvenconcept. Om binnen het spaghetti-thema te blijven kook ik op dag 4 een gerecht dat ik op de site van madame zsazsa vind. De spekblokjes vervang ik door veggie-wokreepjes. Het is niet mijn favoriete veggie-schotel, maar hij is snel klaar en echt afschuwelijk is hij niet. De kinderen (die ondertussen weer voltallig zijn) en de man bekijken mijn gerecht met afgrijzen en danken de hemel voor hun vertrouwde spaghetti bolognaise.

Voor de laatste dag van de week zoek ik mijn inspiratie bij Jeroen Meus. Ik maak een witloofpizza. Die is sneller klaar dan de quiche die ik voor de vleeseters produceer. Zij krijgen prei met spekjes in hun taartje.

Tussendoor sla ik wat noten achterover. Mijn dagelijks ontbijt met havermout met peer zal ook wel voor de nodige vitamientjes zorgen. Om mijn ijzergehalte op peil te houden ben ik nu aan de floradix. Alle beetjes helpen.

En dit is het resultaat …

DVZ

 

 

 

 

 

 

 

Niet slecht gedaan, toch?

De echte uitdaging is overigens niet die 40 dagen zonder vlees (hoewel ik nu al van plan ben om af en toe eens te zondigen). Het helemaal niet drinken van cola, dat zwarte prikkelende drankje zal veel moeilijker zijn dan het niet eten van vlees. Maar … ook hier staat de teller op 5 !!!

Tips om mijn absolute cola-vrij veggie-dieet vol te houden zijn welkom.

#boostyourpositivity – de eenzame sok

Ergens op de trap naar onze tweede verdieping ligt een blauw-grijs gestreepte sok. Onder het bed van de meisjes verstopt een knalroze sok zich onder een karrenvracht aan knuffels. “Lekker warm”, denkt die wellicht. Ook onze slaapkamer herbergt enkele verloren exemplaren. De man vindt de wasmand niet altijd – misschien moeten pijltjes richting bergplaats voor vuile was soelaas brengen. Zelfs onze kleinste spruit heeft al eenzame sokken in haar kousenmandjes verzameld.

Onvoorstelbaar. Mocht ik niet beter weten, ik zou denken dat er in ons huis een sokkenmonster woont. Met zes inwoners zou die alleszins niet omkomen van de honger. Ook onze wasmachine komt in aanmerking als ik volle goede moed de ware schuldige van dit sokkenmysterie probeer te vinden.

Onze kinderen zijn er pertinent zeker van dat twee muisjes er met onze sokken van doorgaan. Nog maar een half jaar geleden hadden die zich al eens aan het breken van een brilletje schuldige gemaakt. Na een volledige middag speuren bleek toen dat onze oudste zoon ervoor iets tussen zat …

Ondanks alle mogelijke complottheorieën zijn er in dit huis tot nader orde vier schuldigen, de man en de drie oudste kinderen. Ik verlies zelden een sok en de jongste is simpelweg te klein.

De favoriete bezigheid van de schuldige gezinsleden is het rondstrooien van sokken en bij uitbreiding van hun vuile kleren. Als ze ooit de weg in ons huis kwijt zijn, kunnen ze geheel Hans-en-Grietjes-gewijs de badkamer terugvinden. Daar kunnen ze dankzij de permanente watervoorraad in de vorm van een werkende kraan  – deze zijn in ons huis wegens verbouwingsleed en co beperkt tot twee – enkele dagen overleven

Tot de kinderen en de man de weg naar de wasmand vinden, zal ik met met mijn eenzame sokkenbakje moeten behelpen. Daarin mogen de sokken zonder vriendje wachten op hun boezemvriend. Als deze na enkele maanden nog niet gevonden is, worden de sokken – afhankelijk van hun gezondheidstoestand – naar de restjesmand of de vuilnisbak verbannen.

In afwachting van beterschap heeft de oudste zoon zijn eigen oplossing gevonden. Hij draagt sinds kort twee verschillende sokken. Deze zoekt hij elke ochtend zorgvuldig uit. De eventuele overblijvende sok moet een dagje wachten om de buitenwereld aan zijn bevallige voet te verkennen. En zo blijven we bezig …

Die pijltjes richting wasmand is dan toch nog niet zo’n slecht idee.

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia; een sokkentrucje.

# Dagenzondervlees – de inschrijving

Op een koude winterdag staar ik uit het raam. De verse sneeuw ligt maagdelijk wit te wachten op de enthousiaste sprongen van onze kinderen…. STOP, een koude winter is nu toch al even geleden en ook de echte sneeuw die langer dan een halve dag blijft liggen laat in onze contreien op zich wachten. Opnieuw …

Op een verzopen januaridag hang ik in de zetel. Onze jongste kind drinkt aan moeders borst haar buikje rond. Om iets om handen te hebben, gewoon stil zitten zonder iets te doen vind ik nogal moeilijk, swipe ik op mijn iPad. Een fantastisch speelgoedje. Opeens valt mijn oog op ‘Dagen zonder vlees’. Het doet mij denken aan de film ‘Dagen zonder lief’. De film zelf heb ik niet gezien, maar de titel vind ik geweldig. Ik begin te lezen. 40 dagen alleen maar veggie eten. Tja, het lijkt me wel wat. Te meer veggie-food echt wel lekker is. Dat het gezond is en dat we daarmee de planeet een beetje ontlasten is mooi meegenomen. Ik schrijf me in. En zo begint op woensdag 19 februari een nieuwe ontdekkingstocht, deze van de wereld zonder vlees.

Op gezette tijden schrijf ik op mijn blog gewoonElke mijn bevindingen.

Volgen jullie mee?

#boostyourpositivity – Een beetje scheef heeft ook zijn charmes

Grrr … ons huis is weer eens in een vuilnisbelt veranderd!!!!

Wie laat hier zijn schoenen achter???? Mama breekt straks nog een been of een arm!!!

Wat doet die halve appel onder de zetel?????

Waar moeten die boekentassen staan ?????

Waarom, waarom heb ik toch geen opruimwonder in ons huis rondlopen ????

Je herkent het wellicht. Deze of soortgelijke zinnen worden wel eens door iedereen met een man en kinderen in huis door de huiskamer gespuwd. Hier ook dus.

En toch, als ik er even over nadenk, dan valt het in ons huis best wel mee. Bovendien komt de dag waarop ons huis min of meer in orde is dichterbij en dan zal alles veel beter worden, troost ik mezelf. Alhoewel ik best weet dat ook een afgewerkt huis met oudere kinderen en een ouder wordende man niet meteen de mirakeloplossingen zijn voor een huis uit de reclameblaadjes. Niet meteen mijn ambitie, maar toch …

Voorlopig doen we het zo …

… elke avond zorg ik ervoor dat alles klaarstaat voor de volgende dag. De boterhammen zijn gesmeerd, de drinkflessen gevuld, het fruit ligt klaar naast de doosjes en de koekjes zitten al in de doosjes. De ontbijttafel is gedekt; de kleren liggen in de bakjes van de kinderen om aan te trekken.

… elke morgen verloopt volgens een vast stramien: kattenwasje (douches en zeepsopbaden verschuiven we naar de avondshift), kleren aan, naar beneden, schoenen aan, eten, jassen aan, tassen op de rug en vertrekken maar. Mama kan zelfs nog havermout maken en een theetje drinken. Dit schrijft vlotjes. Af en toe wordt de stap van het ontbijten wegens extreem traag wel eens ‘vergeten’. Geen nood, onze kinderen sterven niet van de honger; om 10 uur mogen ze hun eerste doosje al leegeten.

… na schooltijd wordt voor het spelen door onze oudste kapoen huiswerk gemaakt. De andere doen alsof en maken tekeningen. Daarna mag gespeeld worden. Tijdens het koken is tv kijken een optie. De kinderen kennen deze afspraken en houden zich er wonderwel aan.

… net voor het eten ruimen we op. De meisjes zingen hun opruimliedje en hun stoere broer verricht het meest opruimwerk. Moeder, ik dus, stuur dit alles door het geven van concrete opdrachten: ‘de jongste mag kijken, de derde-in-rij ruimt de puzzels op, de tweede verzamelt de parels en de frater familias vult de boekenkast opnieuw’.

… ook bij het tafeldekken heeft iedereen zijn taakje. De een zet de borden, de ander brengt de bekers en de derde zorgt voor het bestek.

… douchen gebeurt na het eten. De hiervoor toegepaste techniek is het beproefde stramien dat op menig kamp wordt toegepast: nat maken, inzepen, afspoelen. Sinds onze Afrika-reis, nu al twee jaar geleden, kunnen alle stappende kinderen in ons huis dit toepassen. In een mum van tijd staan drie blinkende snoetjes stralend op de badmat.

… een verhaal, een zoen, een knuffel en dan in bed.

Dit alles gebeurt met de glimlach. Deze structuur zorgt voor rust in ons huis. We houden van deze bronzen discipline (het ijzeren broertje is iets te onbuigzaam). Un imprévu komt wel eens voor. Het zet alles soms even op zijn kop. Blijven ademhalen en ‘deal with it’ zorgen ervoor dat alles uiteindelijk op zijn pootjes valt.

De man is hierin bijzonder zen. Zijn meest geliefde uitspraak in deze context is dan ook: ‘stopt de aarde met draaien als jij de afwas niet doet of als ze een halfuurtje later dan voorzien in bed zitten?’

Tijd voor mezelf ‘stelen’ is moeilijker te plannen. Mijn magische vier zijn op dit moment zo’n beetje het centrum van mijn wereld. Nu de jongste bijna 5 maand is, kom ik stilletjes aan terug de rush van ons bestaan. Het stramien dat hierboven beschreven wordt, zal blijven doorgaan, ook als ik straks weer op de werkvloer moet verschijnen. Er zal helaas wat meer stress zijn. Toch heb ik me voorgenomen om te blijven schrijven; te blijven naaien en af en toe een stapje te zetten (dankzij onze net-ontdekte-geweldige-babysit en uiteraard maakt de man ook deel uit van dit plan). Daarom reserveer ik één avond per week voor mezelf. Op die avond werk ik niet voor de school (ik ben leerkracht), plooi ik geen was, kook ik niet (de diepvries heeft hier altijd wel iets te bieden) … Die ene avond is van mij …

Het aller- , maar dan ook allerbelangrijkste in dit alles is hoe je dit allemaal ziet. Natuurlijk is het huishouden niet leuk en kunnen kinderen erg vervelend zijn. Een halfvol glas is altijd leuker dan een halfleeg glas. Een kind dat zelf iets uit de koelkast pakt en daarbij morst is geen vervelend kind, maar wel een ondernemend kind… Zelfstandige kinderen zijn heerlijk, waarom ze niet laten proberen. Mislukken mag, de volgende keer doen ze het goed.

Vegen en dweilen vind ik verschrikkelijk, maar achteraf genieten van het resultaat kan zoveel voldoening geven. En eventjes lekker koken, alleen in de kookhoek zonder schreeuwende en zeurende kinderen, heerlijk toch …

Relativeren, ‘gaan met die flow’; het komt allemaal in orde!

En denk eraan, perfectie bestaat niet. Een beetje scheef heeft ook zijn charmes!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. 

De grote dag!

En dan is het eindelijk zo ver. De grote dag breekt aan.

De afgelopen week werd duidelijk dat J. wel degelijk met onze diva wilde trouwen. Ook al wilde hij er maandag op haar vraag nog even over nadenken. De rest van de week produceerde de jonge bruid tekeningen aan de lopende band. Of haar droomprins voor even deze ook effectief gekregen heeft, weet ik niet. Het allerbelangrijkste is nu eenmaal dat hij ja heeft gezegd.

Even voor de wekker afloopt springt ze uit bed. Zoals je eerder kon lezen is dit niet van haar gewoonte. 10 minuten later is ze helemaal klaar om naar beneden te stormen voor een snel ontbijt; cornflakes met melk.

Om 8 u. horen we ‘dingdongdingdong’, onze nieuwe bel (over verbouwingsleed heb ik het later wel eens). De kapster staat voor de deur. De mama van een vriendinnetje komt Het haar op zijn Afrikaans met een sjaaltje in dezelfde kleur als haar jurk versieren. Ze straalt, onze Afrikaanse prinses. En dan mag ze eindelijk haar feestjurk aandoen. Ons andere prinsesje staat ook al te springen. Haar gladde haartjes moeten het echter met speldjes en rekkertjes stellen. Sjaaltjes glijden er meteen uit.

foto-trouwfeest

15 minuten (!!!) sneller dan anders zijn de twee diva’s klaar. Onze stoere prins moet voor het eerst niet op zijn twee zussen wachten. Hij mag vandaag in training naar school. In de namiddag lopen zij voor de lentejogging een aantal rondjes in het plaatselijke stukje groen, ver weg van het feestgedruis.

Over het trouwfeest zelf kan ik heel kort zijn. M.u.v. de juffen zijn 7-plussers niet toegelaten. Uit de verhalen van de meisjes blijkt dat kleuters aardig kunnen shaken, kinderchampagne en sap drinken en dat ervan het dessertenbuffet geen kruimeltje meer te bespeuren is.

Het fijne commentaar van de droomprins van onze oudste dochter na het vermoeiende feest wil ik je niet onthouden: ‘Mama, ik wil gaan slapen, want ik ben héél moe van te trouwen!’ en even nadien ‘neen, ik heb geen kusje gegeven, want dat is écht trouwen en nu was het om te spelen’.

Het supertrouwfeest dat eigenlijk de eeuwige vriendschap in de kijker plaatst, is meer dan geslaagd. En de meisjes, die dromen verder over al dat shaken… naast het gigantische dessertenbuffet!