Fashiongirls

Dat ons huis niet overloopt van testosteron is duidelijk. Slechts twee op zes zijn van het mannelijk geslacht. Het roze-gehalte ligt hier bij tijden bijzonder hoog. Lippenstift, mascara, nagellak … zijn hier niet veilig. Vorige week nog smokkelde de oudste dochter haar sjacosj mee naar school. Daarin zat mijn enige stuk mascara dat ik rijk ben. Ze is nog maar ZES!!!!

Onze tweede dochter is van hetzelfde kaliber. Al concentreert zij zich vooral op haar outfit. Nog niet zolang geleden veranderde ze minstens drie keer per dag haar kledij. Die pikte ze weloverwogen uit de kast. Vandaag is ze gelukkig wat gekalmeerd op dat vlak. Ze gaat nog vaak uit de kleren. Alleen grabbelt ze haar kleren uit de verkleedkoffer. Het scheelt in tijd. Het opnieuw ordenen van haar kast gaat sneller aangezien alles min of meer geplooid op dezelfde stapel blijft liggen.

Onze meisjes trekken zich net als vele andere kinderen helemaal niets van de bestaande kledingvoorschriften aan. De gekste combinaties zijn nog niet gek genoeg. Roze met knalgroen en een vleugje oranje; korte mouwen in de winter; beenverwamers in de zomer; … Het kan allemaal. Nog niet zolang geleden kon ik mij verliezen in een heftige discussie over de stijlkeuze van de meisjes. Het resultaat is menig ouder bekend: extra stress, net niet of net wel te laat vertrekken, een boze kleuter en een rotgevoel over de mislukte start van alweer een drukke dag.

Tot gauw!

Liefs

GewoonElke

 

Advertenties

Over het masterplan ‘verbouw-eens-een-huis’ #2

Net geen jaar geleden schrijf ik al eens een post over ons masterplan ‘verbouw-eens-een-huis’. Toen was de ruwbouw bewoonbaar.

Ondertussen leven we alweer een volledig jaar in ons huis waar toch nog wat werk aan is. De nog te realiseren werken lijken oneindig. In zowat elke kamer van ons huis is er nog werk aan de winkel. Om het onszelf gemakkelijk te maken proberen we prioriteitenlijstjes aan te leggen. Alleen durven die wel eens wijzigen. Vooral omdat het beschikbare budget niet altijd overeenkomt met het gedroomde budget.

Het afgelopen jaar bleef ons huis werkman-vrij. Ondanks hun afwezigheid slaagden we erin om de ruimtes was georganiseerder, beweegbaarder en leuker te maken. Eventjes onze verwezenlijkingen op een rijtje:

  • de jongenskamer: deze kreeg tijdens de grote vakantie een make-over. De zoon koos voor blauw. Hij kreeg een nieuw bed dat hij binnenkort mag schilderen. De decoratie komt in orde zodra er nieuwe gordijnen gemaakt worden.
  • de meisjeskamer: deze kreeg tijdens diezelfde grote vakantie een laagje verf. Ondertussen versierden de meisjes de muur net naast de deur met hun handen. Hoewel dit niet in de planning opgenomen is, blijven de handjes de muur opfleuren. De bedden werden herschikt en binnenkort komt daar wellicht het bed van onze peuter bij.
  • onze kamer: zo’n twee weken geleden kochten we een nieuw bed. Ons ledikantje van 140 cm werd te krap.De matras had zijn beste tijd gehad. De Collishop strooide met 10% korting. Het leverde ons een prachtig bed met wel 40 cm extra slaapplezier. Eens de peuter slaapt kunnen we dit moeiteloos verzilveren.
  • de badkamer: het schuiven van een kastje en een paar plastic bakjes leverde extra ruimte op. Altijd mooi meegenomen als je weet dat we daar op een doordeweekse dag met 5 mensen tegelijkertijd de ochtendrush heelhuids willen doorkomen.
  • de woonkamer: de gedroomde boeken- annex tv-kast blijft voorlopig hangen in het droomstadium. Een kleiner tweelingzusje siert voorlopig de woonkamer en zorgt voor een zekere orde in de chaos. De man die af en toe een ingeving heeft, zorgde ervoor dat de muren een opfrisbeurt kregen. Het leverde wat chaos op, de man is immers niet zo goed in plannen en wat frustratie… maar het resultaat mag er zijn. Het stimuleerde alvast om te ontrommelen.
  • de keuken: het reorganiseren van kasten zorgt voor extra plaats.

Een mens kan nooit lijstje genoeg hebben. Vandaar dus dit overzichtje met onze korte termijnplannen:

  • de woonkamervloer: voorlopig ligt er een vinyltje. We zijn dit met z’n allen kotsbeu. Het zal er ondanks de scheuren en gaatjes wellicht nog een tijdje liggen aangezien het volgende puntje op de lijst wellicht prioriteit krijgt.
  • het keukenplafond: de grijze stenen met de lampjes aan de ‘suikertjes’ zijn niet bepaald een aangename sfeerschepper. Hopelijk krijgen we dat er dit jaar nog door.
  • onze slaapkamer: ons geweldig nieuwe bed heeft recht op een mooie omkadering. Een witte muur met hier en daar wat bouwvakkerslatijn is niet meteen een fraai zicht. Het schilderen kan ik zelf. Wellicht zal ik me deze zomer weer enkele dagen schildersgewijs door het leven banen.
  • de bureau: die verdient net als onze slaapkamer een likje verf. De muur waarlangs de rook van een kachel die n een ver verleden een weg richting buitenwereld zocht, verkleurt tot een rokerig bruin boeltje. Dit verschrikkelijke kleur zorgt voor zoveel onrust dat ik er tot op heden niet in geslaagd ben op die plaats te werken. Het gewenste kleurtje breng ik helemaal zelf aan mijn muur.

De ietwat langere termijnplannen concentreren zich vooral in het keukengebied. Helaas is een nieuwe keuken budgetbewijs niet meteen een optie. Het gedroomde zonneterras staat helemaal achteraan op het lijstje, net als de tuinboekenkamer. Alhoewel dat laatste wellicht voor een volgend leven zal zijn.

Veel liefs en tot gauw.

GewoonElke

 

Back in town

Hier ben ik weer.

De blogvakantie zit erop.

Springlevend, helemaal nieuw, uitgerust …

Of toch niet helemaal?!

De onderbroken nachten van de voorbije jaren eisen hun tol. Wat verlang ik naar de dag – of liever de nacht – waarop iedereen doorslaapt. Want hoe je het ook bekijkt; slaapgebrek is nefast voor zwart alles waaraan ik met mijn mistige hoofd kan denken. Hoog tijd om daar iets aan te doen!

Onze peuter (de oorzaak van het huidige chronische slaapgebrek) wegdoen is geen optie (geen paniek, we houden zielsveel van alle kinderen. Ook van diegene die het niet zo nauw neemt met het heilige principe dat voldoende slaap het begin van een evenwichtig leven is.) Mama een week naar een andere kamer verbannen is een beter plan. De peuter slaapt nog even bij ons in het kader van het masterplan-verbouw-eens-een-huis en ook wel omdat onze kleintjes tot een jaar of twee bij ons op de kamer slapen.

Ik beslis in één adem dat ons kleintje het vanaf nu ook zonder moedermelk zal moeten doen. Alle WHO-richtlijnen ten spijt heb ik voor mezelf uitgemaakt dat de melkkraan onherroepelijk sluit. Ruim 18 maanden heeft de jongste overheerlijke, zelfgeproduceerde melk gekregen. Het zal wennen zijn, zowel voor haar als voor mij. Het geven van dit godendrankje is een bewuste keuze geweest. Het stoppen met borstvoeding is dit ook.

Het is een heerlijke tijd geweest Knusjes samen, alleen wij twee. De laatste maand is het voor mij een beetje te veel geworden. De nachtrust was gereduceerd tot slechts enkele uurtjes. Het gefriemel en de zoektocht naar de melkkraan was een fulltime peuternachtjob geworden. En zo is 2 april de dag waarop de laatste borstvoedingsfase van mijn leven begint; het afbouwen.

Diezelfde dag reserveer ik voor mezelf. Een uitje in de bezette stad in aangenaam gezelschap, een nachtje in de tofste stad van Vlaanderen in alweer fijn gezelschap. De ideale manier om de platte batterij op te laden en de peuter te laten wennen aan slapen (al kan dat laatste een illusie zijn, natuurlijk).

Ik ben er weer helemaal klaar voor, of bijna toch …

Tot gauw.

GewoonElke