Zussenweekend – the light versie

De tweede editie van ons zussenweekend wordt noodgedwongen een lichte versie. Verbouwingen, werk, afwezige mannen, veel kinderen  … noem maar op. We glippen twee dagen weg uit ons metro-boulot-dodo-ritme. De man lacht ons vierkant uit als blijkt dat we op een kleine 15 km van ons huis op hotel gaan. Wij lachen vriendelijk terug en doen vierkant ons goesting.

De trein en de beenwagen brengen ons overal waar we naartoe willen. We komen op krachten in Gecko waar we een overheerlijke salade eten. We stappen stevig richting Matongé waar we onze zakken in het Aqua-hotel droppen. De rest van de middag brengen we shoppend door. Gelukkig heb ik mijn grote 50 liter-rugzak meegesleurd. Cadeautjes scoren voor kinderen zorgt voor heel wat extra gewicht. Uiteraard koop ik ook nog wat stiftjes voor mijn allernieuwste bezigheid; mijn Bullet Journal – BuJo voor de kenners. De Zussen schenken mij stickertjes en washitape. Om me helemaal jarig te voelen krijg ik er nog het yoga-boek van Evi bovenop. Het zen-worden test ik later tijdens de maanden juli en augustus uitvoerig uit. Moe geshopt vinden we op nog geen 10 minuten van ons hotel Ultime Atome, een gezellig en lekker restaurant met zwierig bediening.

De eerste dag leverde ons niet minder dan 13 000 stappen op. Dit alles wordt keurig bijgehouden door het nieuwe horloge van Zus 1 en de Iphone van Zus 2. Je ziet, high-tech-zussen ;-).

Na een heerlijke nacht ontbijten we uitgebreid in ons hotel en chillen we nog wat op onze vier-sterren-kamer. Eindigen doen we met een theetje en een sapje op het Sint-Katelijne-plein.

De zussentijd is weer veel te snel voorbij. De plannen voor volgend jaar zijn al gemaakt. Antwerpen, maak je klaar, want wij komen eraan …

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Advertenties

Zussenweekend – the light-versie

Vorig jaar rond deze tijd maakten mijn twee zussen en ik tijdens ons eerste Zussenweekend Maastricht onveilig. Het fijne weekend smaakte naar meer. We besloten er een jaarlijkse traditie van te maken.

Onze levens raasden voort. Door allerlei spannende wendingen – lees: een man die in het buitenland gaat werken; een gebroken pols; een nieuw huis … – werden die levens nog drukker dan voorheen. Het zag er naar uit dat we dat Zussenweekend zouden moeten overslaan. Hoewel … voor elk probleem bestaat een oplossing. Wat onoverkomelijk leek, bracht ons het geweldige idee om het Zussenweekend – the light-versie te organiseren.

Volgend weekend gaan we met z’n drieën uit eten en blijven we gezellig in een Brussels hotel slapen. Na een uitgebreid ontbijt spoort iedereen huiswaarts. Ons uitje is  gereduceerd tot een late-namiddag/nacht/ochtend-uitje … En toch zien wij dat weer volledig zitten.

Het aftellen kan beginnen!!!!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Zussenweekend…

image

Wat?

Een rustig weekendje weg van de dagelijkse chaos/rush/routine.

Doelgroep?

Meisjes van minimum 30, maximum 40.

Waar?

Maastricht

Wanneer?

Juni 2016

Waarom?

Welverdiende rust voor 3 zussen met uitzonderlijke zusterlijke liefde

Bijzonderheden?

De respectievelijke wederhelften zorgen voor de kinderen of zoeken een geschikte opvangplaats.

Een veelbelovend concept! Het verhaal volgende week op deze blog!

Tot gauw!

Veel liefs!

Elke

 

Over wilde sportplannen

Het is een rustig ten huize GewoonElke. De kinderen zijn uitbesteed en de man vertoeft nog steeds in zijn geliefde Afrika. De vrouw des huizes, ikke dus, wordt verondersteld om keihard het aanstormende schooljaar voor te bereiden. Het weer is solidair want het regent. Ook de werkplek is op enkele details na oké. Voor ik echt helemaal kan beginnen kom ik hier nog even over mijn ‘wilde’ plannen schrijven.

Het zit zo, voor mijn 36ste verjaardag hadden mijn twee Zussen het geweldige plannetje bedacht om mij een echt me-cadeau te geven. Zo’n cadeau waarvan ze zeker waren dat ik de enige ben die het kan gebruiken. De snoodaards contacteerden een vriendin die de beste personal trainer in spe is. De Vriendin zou mij onder haar sportvleugels nemen en de Zussen zorgden voor de outfit. Ik kreeg er zowaar stress van.

Je moet weten dat mijn sportcarrière weinig tot niets voorstelt. Tot mijn achttiende speelde ik volleybal. Toen ik er jaren later opnieuw wilde aan beginnen begaf mijn lichaam het al na 30 minuten. Na een moeizame revalidatie, een ander wild plan (als werkstudent mijn master geschiedenis halen) en een nog wilder plan (samenwonen, vier kinderen op de wereld zetten en starten met het project verbouw-eens een huis na het aankopen van dat te verbouwen huis) was er van enige fysieke inspanning niet veel meer in huis gekomen. Tot woensdag 29 juli. Op die dag begon mijn lijf weer bescheiden sportmanoeuvres uit te voeren.

Sindsdien sport ik minimum twee keer per week onder het goedkeurende oog van de Vriendin. Een uur per sessie voorziet ze mij van de gepaste oefeningen om die dijen en billen weer wat strakker te krijgen. Om de buik wat platter te maken en de arm- en beenspieren te versterken. Tegelijkertijd wordt er ook aan de algemene, fysieke conditie gewerkt. Dankzij de variatie, de persoonlijke begeleiding en het gezelschap van nog een andere sportleek vind ik het echt leuk. Ik kijk er zelfs naar uit.

Om het allemaal nog wat ‘wilder’ te maken ben ik van plan om ook tijdens het schooljaar verder te sporten. Een fitnessabonnement, de onvoorwaardelijke steun van de Man (niet onbelangrijk), het enthousiasme van mijn persoonlijke trainer, de actieve medewerking van de kinderen (ja, ook de baby doet enthousiast mee) moeten ervoor zorgen dat mijn fysieke toestand er alleen maar op vooruit gaat.

Schermafbeelding 2015-08-24 om 12.13.35

Om het helemaal af te maken stapte ik twee weken geleden met mijn fiets naar de fietsenmaker. Die zette de fiets helemaal op punt. Vanaf nu kan ik mij met het stalen ros naar mijn werk begeven.

Zo, nu het hier allemaal geschreven staat, kan ik niet meer terugkrabbelen. Op woensdag plan ik mijn maiden trip naar de school. Nu nog voor waterdichte zakken en een paar lichtjes zorgen en ik kan vertrekken.

Alle fiets- en sportervaringen van absolute leken en ervaringsdeskundigen zijn welkom!

Go go go, GewoonElke gaat ervoor! (Nu toch nog …)

Over het getal VIER

De afgelopen drie maanden publiceerde ik 46 vertelseltjes. 28% daarvan verschenen op dinsdagavond. Logisch, want die heten dinsdagse vertelseltjes. 10 PM is het uur met de meeste bezichtigingen. Mijn lezers zitten duidelijk niet elke avond vroeg in bed. 1 644 bezoekers vonden tot nog toe de weg naar mijn site. Niet slecht, denk ik dan.

Tja, ik hou van cijfertjes. Daar horen ook de statistieken van mijn eigenste blog bij. Zo tussen de soep en de patatten eens kijken naar die fluctuerende staven van de grafieken. Om dan diezelfde gegevens in pure cijfertjes te zien. Heerlijk toch.

Komt daar nog eens bij dat ik, net als mijn zussen, iets met het nummer vier heb. Ooit, tijdens mijn succesvolle volleybalcarrière (hmmm) die haar einde kende bij een frisse start, speelde ik altijd met nummer 4. Deze ‘even’ traditie hebben mijn volleyballende zussen met veel enthousiasme overgenomen. Soms was één of andere vermetele ploeggenoot sneller bij de nummerkeuze. Enige creativiteit was hen nooit vreemd. 13 bestaat uit 1 en 3 en dat is samen 4; 8 is het dubbel van 4; 14 is ook goed, want daarin zie je een 4 …

En nu blijkt dat tijdens een tussentijdse ‘boogevaluatie’ het getal 4 hoogtij viert: 46 berichten, 28 (8:2 = 4) op dinsdag en 1644 bezoekers.  Bovendien lopen hier vier kinderen rond waarvan de laatste de 24ste in het jaar 2014 geboren is.

Het kan niet anders. Het staat zelfs in de sterren geschreven dat 4 mijn absolute geluksgetal is!!!

 

Over zussen

“Loop naar de maan!!!”
“Pak een brommer, dan kom je er sneller!!!”
“Een motor, dat is nog beter. Dat gaat nog sneller vooruit!!!”

Om de hoek barsten we, mijn zus en ik, in lachen uit.
Als we ’s avonds thuiskomen, krijgen we de wind van voren. Zoveel kabaal, ruzie voor de hele straat, zo zijn wij toch niet opgevoed. De reden van ons intens gebrul is er in een of ander geheugengat tussenuit geglipt. Wellicht ging het dispuut over een lege chocopot of een te uitgebreid gebruik van de badkamer.

“Als je (jongste zus) niet vertelt dat wij (middelste zus en oudste zus), dan krijg jij een snoepje.”

Ja, dat zag ze wel zitten, de benjamin van de familie. Tot ons moeder en/of vader thuiskomen. Twee minuten na hun aankomst weten ze al dat we in elkaars haren vlogen.

Opgroeien in een gezin met zussen en/of broers zorgt voor de nodige animo. Elke dag gebeurt er wel iets. Kleine en grote ergernissen komen en gaan. Intense momenten van plezier horen erbij.

Ik had het geluk om op te groeien met twee fantastische zussen. Toegegeven, tijdens onze kinder-en puberjaren zat er vaak een haar in de boter. Onze kleine en grote discussies waren niet op één hand te tellen. De logica zelve aangezien wij heel erg verschillen. Elk heeft zijn eigen karakter. En toch zorgden en zorgen we goed voor elkaar.

Mijn ene zus woont aan de andere kant van het land. Zij vult haar longen elke dag met gezonde zeelucht. Samen met haar lief heeft ze zoontje. Ze werkt bij de belastingen en reist elke dag het halve land af om de Belgische staat wat rijker te maken – allé, dat verwachten we toch van onze belastingdiensten. Ze traint op regelmatig basis mee met de plaatselijke volleybalploeg.

Mijne andere zus woont in de ‘mooiste’ stad van Vlaanderen. Daar woont ze samen met haar lief en het coolste metekind van de hele wereld. Haar dagtaak bestaat uit het coördineren van de GON-leerkrachten van haar school en het begeleiden van enkele van die kinderen. Een betere GON-leerkracht is er op deze aardbol niet te vinden. Net als de andere zus speelt ze graag volleybal.

Ooit startte ik met volleyballen. Mijn twee zussen zijn in mijn voetsporen getreden. Hun volleybaltalenten waren/zijn duidelijk minstens tien keer zo groot als de mijne. Ik ben apetrots op mijn volleyballende zussen, ook al hangen hun schoenen bijna aan de spreekwoordelijke haak.

Vandaag vormen we een hecht trio. Dankzij de moderne technologieën blijven we aanwezig in elkaars leven. “WhatsApp” is voor ons uitgevonden. Sinds juli 2014 postten we maar liefst 524 foto’s (minstens 2 per dag). Heerlijk is het om bij het ontwaken een berichtje van één of van beide te lezen.

Nog beter wordt het als de hele bende (drie zussen met hun lief/man en hun kinderen en ons moeder) samen zit.  Met dit nannekensnest – zoals ons vader zaliger zou zeggen – valt er altijd iets te beleven.

Zussen, een echte aanrader. De mijne dan toch.

Schermafbeelding 2015-04-25 om 22.19.31