Over verzuipen, bevriezen en beukende wind

Het is nu toch al eventjes geleden dat ik mijn fantastisch stalen ros lyrisch bezong. Dringend tijd voor een update …

De winter is nog steeds op vakantie in het hoge noorden. De herfst blijft dit jaar lang plakken. Heel af en toe komt de lente al eens zwaaien van achter het hoekje.
Wie had ooit gedacht dat de maand januari zo fietsvriendelijk voor de dag kan komen …

De voorbije weken slaagde ik erin om steeds tussen de druppels door te fietsen. Twee keer kwam ik min of meer verzopen thuis. Dit is niet meteen een probleem aangezien de warme douche en het warme kopje thee binnen handbereik zijn. Een keer hutste de regen uit de hemel toen ik naar het werk fietste. Een degelijke regenbroek, regenjas en een muts hielden me min of meer droog. De voeten waren echter doorweekt. Wat me meteen deed beslissen om bij een volgende regendag slofjes toe te voegen aan mijn bagage. De waterdichte zakken van Vaude bewezen hun dienst. Geen spatje water raakte de inhoud van mijn tassen. Nieuwe handschoenen staan ondertussen op het verlanglijstje. Een collega raadde me aan om skihandschoenen te komen. Nu nog een emmertje tijd vinden om deze te kopen.

Koning winter kwam ondanks zijn verlengde verblijf in het noorden toch al eventjes prikken. De eerste vriesdag waagde ik me nog langs het kanaal. Ondanks hier en daar een gladder stuk arriveerde ik heelhuids op mijn bestemming. Op de terugweg lag de weg behoorlijk nat. Die nacht vroor het keihard (voor onze normen …). De volgende ochtend durfde ik de gevaren van de ijsbaan niet trotseren. De bus bracht me veilig op mijn bestemming.
Die ene koude vriesdag waarop ik mijn fiets wel van stal haalde, had ik het koud ondanks die extra dikke jas. Vooral mijn benen en handen moesten het ontgelden. Die skihandschoenen staan sindsdien nog hoger op het verlanglijstje. Ondertussen denk ik na over wat thermische spullen en een extra paar dikke sokken.

En dan was er nog de wind. Die blies vol overtuiging, vaak op weg naar huis. Ondanks het motortje dat op geheel legale wijze mijn krachtinspanningen ondersteunt, moest ik toch een extra trapje geven. Ik wilde mijn gemiddelde snelheid van 26 km/h behouden. De meer bedreven fietsers die ik hierbij uit de wind zette (als een echte pro), waren die extra motivatie om te blijven trappen.

Regen, kou en wind. Het passeerde allemaal de revue tijdens de eerste maand van het jaar.  Het bleef allemaal niet te lang duren. Net lang genoeg om er een mini-beetje over te zeuren en net kort genoeg om (op twee dagen na) te blijven fietsen.

 

Advertenties

Over ’t één en ’t ander #1

Nog 17 keer slapen … Al 7 keer minder dan bij het schrijven van mijn vorig bericht. Het lijkt nog maar een oogwenk (heel toepasselijk woord – zie verder in dit bericht) geleden dat de man aan ons bed stond en afscheid nam. We zijn nog niet halfweg, maar stilaan komt er enige routine in ons leven zonder papa (gelukkig is dit maar voor heel even). Het blijft druk, zo vier levendige koters voeden, kleden, entertainen en vooral overladen met liefde. Het bedenken van een inspirerende blogpost is er een beetje bij ingeschoten. Het ideale moment om een nieuwe rubriek te introduceren. Die heet over ’t één en ’t ander en is een samenraapsel van weetjes, feitjes, kleine nieuwtjes … noem maar op. Deze stukjes zijn te kort voor een volledige blogpost. Dit schrijfseltjes is de perfecte illustratie van de vele kleintjes die een grote maken.

  1. Het vriest. ‘Eindelijk!’ hoor ik de winterfreaks denken. ‘O nee!’ slaakt een zomermens. Helaas voor mezelf ben ik zo’n zomermens. Vrieskou vind ik vooral mooi vanuit mijn warme zetel met een kopje warme thee, een dikke dons en een nog dikker boek. Deze week waagden ik en in mijn kielzog de kinderen (en bij uitbreiding de rest van België) ons een weg richting school en werk. Op maandag fietste ik daarbij nog langs het kanaal. Op dinsdag en donderdag maakte ik gretig gebruik van de verwarmde bussen van DeLijn.
  2. Beter een goede buur dan een verre vriend. Ondertussen zijn die goede buren vrienden geworden. Wat niet wegneemt, dat het toch bijzonder fijn is om meelevende en meehelpende mensen in de buurt te hebben nu de man aan de andere kant van de evenaar vertoeft. De kinderen worden extra verwend, spelen meer dan anders bij hun vriendjes. De whatsapp- en andere berichtjes met hulpvragen of gewoon even zwaaien stromen de gsm binnen. De collega-voetbalouders brengen en/of halen de zoon. Hartverwarmend.
    Toch even vermelden dat de morele steun van verder wonende familie en vrienden ook niet onbelangrijk is …
  3. Dat oogwenkje dan. Onze derde in de rij; ons tweede meisje dus; is altijd enthousiast aan het prutsen en testen. Woensdagmiddag wilde ze even testen hoever de spankracht van een Dreamland-latje gaat. Heel ver, zo blijkt uit de proefnemingen. Alleen gaat die niet zover als zij zou willen. ‘Krak,’ zei dat onding waarna het in stukken brak. Eén stuk knalde tegen haar oog. Op het eerste zicht niets aan de hand. Tot het donderdagochtend werd. Met geen stokken wilde het arme kind haar oogje nog opendoen. Op vrijdagochtend herhaalde het scenario zich. Twee doktersbezoeken (huisarts en oogarts) later blijkt dat er wat krasjes op het oogje, vergelijkbaar met een schaafwonde op een knie, te zien zijn. Elke twee uur een oogzalfje en veel rusten leidt tot volledig herstel. Wat chocolaatjes en een ijsje doen wonderen …
  4. Het hok van onze kippen is in een modderpoel veranderd. De vrieskou, regen en dooi hebben er zootje van gemaakt. Aangezien dit bij ons thuis een karweitje voor de man is en hij er niet is, trek ik straks mijn botten aan om de rotzooi er uit te scheppen. Ik kijk er al naar uit.
  5. Het moestuinvoornemen wil ik heel graag hard maken dit jaar. Het lijkt me geweldig op een zomerse avond eventjes de tuin in te lopen om slaatje of een courgette uit de tuin te plukken. Het wordt geen gemakkelijke opgave. Mijn status in de moestuinwereld is die van complete leek. Ik vraag me af of een lidmaatschap bij VELT me op weg kan helpen. Iemand een idee?

Dit was het dan. Mijn eerste vele kleintjes die samen een volwaardig bericht vormen.

Tot later!

GewoonElke

Over aftelkalenders

Mama, hoelang nog voor ik naar het feestje mag?
Nog één uurtje.
Is dat lang?
Mama, duurt het nog lang voor we eten?
Nog tien minuten.
Is dat nog lang?
Mama, hoeveel dagen duurt het nog voor het mijn verjaardag is?
Nog vijftien keer slapen.
Is dat nog heel lang?

Kinderen en tijd. Het zijn niet de beste maatjes. Tien minuutjes, één uur, een halve dag of een week … Voor hen is dit bijzonder moeilijk in te schatten.

Van in de peutergroep in de crèche beginnen ze met het werken aan het tijdsbesef. In de kleuterschool helpen lijnen met verspringende mannetjes de kleuters door het dagverloop. Het wegkruisen van de vorige dag is er een felbegeerd taakje, net als het aftrekken van het kalenderblaadje (deze blaadjes koesteren onze kinderen een week lang in hun boekentas waarna die onherroepelijk in de papiermand verdwijnen). Het kweken van een ver doorgedreven tijdsbesef; er wordt duidelijk aan gewerkt.

Zaterdagochtend is de man voor eventjes vertrokken. Projecten in warmere oorden hebben even zijn aandacht nodig. Meer dan drie weken lang moeten we hem missen. Dat dit eventjes duurt moet ik je niet vertellen.
Voor de kinderen is dit een bijzonder lange periode. 23 keer slapen, 4 x zwemmen, 3 x dansen, 6 voetbaltrainingen, 3 voetbalmatchen, 1 x kinder-en jeugdjury … Om het voor hen wat concreter te maken flanste ik een aftelkalender in elkaar. Elk kind heeft zijn gepersonaliseerde kalender met zwem- en danslessen, voetbaltrainingen … Daarbij maakte ik gretig gebruik van de vele afbeeldingen en kleurplaten die de google-wereld rijk is.

Schermafbeelding 2016-01-16 om 15.25.50

Schermafbeelding 2016-01-16 om 15.26.03

Eentje heeft een heel bijzondere kalender. De dag waarop papa terug thuiskomt, viert ze haar vierde verjaardag. Dat wordt dubbel zoveel feestplezier!

Schermafbeelding 2016-01-16 om 15.26.21

 

De tekeningen op de aftelkalenders komen uit de boekjes van Anna geschreven door Kathleen Amant.

The Good Dinosaur van Disney levert het leuke figuurtje van zondag 17 januari op.

 

 

Over boeken in ons huis

Schermafbeelding 2016-01-10 om 21.53.20

Boeken … overal in ons huis vind je boeken. Op de meest vreemde plaatsen slingert er eentje rond. Dit kan ook niet anders. In ons huis wonen zes boekenwurmen. Jong, oud, klein, groot … elk van ons heeft zijn eigen boekenverzameling. De een al wat groter dan de andere.

12184273_10206026492754376_7632766388624080085_o

Toen onze boekenkast (een echte Billy van den Ikea) vorig jaar instortte, was ik er het hart van in. Onze woonkamer zonder boekenplank. Het voelde vreemd aan. Ik was zelfs een beetje verweesd. Om het gemis wat op te vangen slingerde in elk hoekje van onze centrale leefplaats een boek. Twee plastic bakken gevuld met boeken staan naast de speelgoedbakken. De andere boeken staan in zeven kartonnen dozen in de logeerkamer, ook wel oma’s kamer. Daar wachten ze op hun nieuwe thuis.
In tussentijd kregen de kinderen een miniboekenkastje dat ondertussen alweer afgeladen vol zit met, je raadt het al, kinderboeken. Binnenkort verhuist het kastje naar de meisjeskamer.

Na lang wikken en wegen hebben we ondertussen een heus toekomstplan voor onze woonkamer. En je raadt het al; de boekenkast krijgt een ereplaats. Het ideetje pikten we van het interieur van Het Huis. In afwachting van een geschikte uitvoerder en het nodige budget palmde ik twee schappen in van onze nieuwe kast; een Kallax. Billy’s komen hier niet meer binnen wegens het gebrek aan draagkracht 😉

media_xll_8132007

Deze foto van mijn droomboekenkast vond ik op Deze foto van mijn droomboekenkast vond ik op hln.be

Over vakantie … #eindejaarslijstje 6

6, 5, 4, 3, 2, 1 …

Gelukkig nieuwjaar!!!

Knallende kurken, klinkende zoenen, warme omhelzingen …

Na de feestroes volgt begin 2016 wel heel snel de ontnuchtering. Amper twee dagen na het laatste feest is de kerstvakantie voorbij. Het was weer een vakantie om duimen en vingers van af te likken. Zo eentje overvloedig gevuld met gezelligheid, warmte, knuffels, fijne activiteiten …

Een vakantielijstje om het ontwennen van de eindejaarslijstje vlotter te laten verlopen …

  • Een tochtje met de overzet in Oostende. Dit korte vaartje bracht de meisjes in hogere sferen. De oudste dochter slaagde er zelf in om zonder zeuren van de aanlegsteiger tot aan het huis van oma te stoppen. Twee volledige kilometers genoot ze van het ruisen van de zee en het opwaaien van het zachte zand.

IMG_0667

  • De rustige, warme, gezellige kerstavond en kerstdag. Met z’n allen rond de kerstboom lachen, bijpraten, hapjes eten, glaasjes drinken, zorgvuldig uitgezochte pakjes openen (tweedehands.be vindt bij ons geen verkopers deze kerst) …

IMG_2776

  • De cinema: deze zalen met leigrote schermen (om de zoon te parafraseren) spraken tot de verbeelding.
    De peuter lieten we thuis. De drie oudsten mochten mee. Hun ogen twinkelden van bij het vertrek tot de terugkomst. Toen ze met z’n drieën halverwege de film nog een beker popcorn kregen om te delen kon de middag niet meer stuk.
    Het verhaal van ‘The Good Dinosaur’ was voor iedereen goed te volgen. De filmtickets spaarde ik met Brantanozegels bij elkaar. Nu we minstens zes paar schoenen per half jaar kopen, kunnen we nog heel wat cinemabezoekjes plannen.

8B021C30-23C6-4B8E-A7DF-CA036990D0DC

  • Een zachte vriendelijk overgang van oud naar nieuw op een kippeneindje van ons huis met enkele fijne vrienden. Een beetje eten, een beetje drinken, een beetje keuvelen, een beetje kijken naar de samenspelende kindertjes. Meer moet dat niet zijn …
  • Om de traditie van het nieuwjaren in ere te houden was het verzamelen blazen bij oma aka ons moeder aka moeke. De man, die dringend een nieuwe gesoldeerde pc wilde scoren, bleef met de jongste in onze contreien. De drie oudsten mochten met mama, ikke dus, met de trein naar Oostende. Een tramritje en 500 meter stappen later arriveerden we ter plaatse. Een fijn weerzien met de zussen en de moeder. De versjes (van de twee oudsten) werden met veel enthousiasme geproclameerd in ruil voor een envelopje. Sommige tradities blijven bestaan :-).

GetAttachment.aspx

Een vakantie met een strikje…

Op naar de volgende …