Ik kan het nog!!!!

Oef… het is gelukt! Ik kan het nog! Studeren en een examen maken! Dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Dat het een goed examen was, zei de prof na afloop.

Oké, het was maar een vak. Zoals ik eerder beschreef, is studeren met de magische vier in de buurt geen sinecure. Net daarom geef ik mezelf een dikke vette pluim. En wel om de volgende redenen:

  • ondanks de nodige obstakels ben ik blijven volhouden.
  • Mijn lessen kunstgeschiedenis worden zonder enige twijfel nog interessanter dan ze al waren 😉. A ja, mijn reeds opgedane kennis werd uitgebreid en geactualiseerd.
  • Mijn zelfvertrouwen kreeg weer een boost. Dit levert instant geluk op.

Ik zweef nog even verder op mijn wolkje succesvol studeren.

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

Advertenties

10, 9, 8, … 2017

Gelukkig nieuwjaar! Bonne année! Happy New Year!!

Je hebt het wellicht al een paar keer gehoord de afgelopen dagen. Onze kinderen roepen nog minstens één keer per dag ‘Gelukkig nieuwjaar’ of ‘Bonne année’.

Bij deze wens ik jou een superfabelastisch, gelukkig, waarom, liefdevol … 2017.

O ja, goede voornemens heb ik eigenlijk niet behalve meer slapen. Daar ga ik nu onmiddellijk werk van maken. Slaapwel !!!

Veel liefs!

Tot gauw!

Gewoon Elke

Het EIGENLIJKE zussenweekend (eindelijk)

image

Iets meer dan drie weken geleden voltrok zich het eerste zussenweekend uit de geschiedenis der drie gezusters. Dat we een geweldige tijd beleefden, wisten jullie al. Hoe fantastisch het was, kan je nu lezen.

Op vrijdagmiddag (gelukkig is middag een bijzonder rekbaar begrip aangezien zowel wegenwerken als spoorsabotage voor enige vertraging zorgen) vertrekken we richting Maastricht. De voorlopige top drie voor een verblijfplaats voor ons zussenweekend is:

  • niet ver;
  • budgetvriendelijk en
  • … RUST.

De gps stuurt ons door Brussel. We sjezen door tunnels en passeren langs de grote verkeersaders die de hoofdstad rijk is. Zonder file bereiken we een kleine twee uur later onze B & B.  Villa Loca komt zo uit de retro-interieurgids. Het is er mooi, netjes en vooral rustig. Het eenvoudige ontbijt mocht net ietsje meer zijn maar de regendouche en de fantastische kamer maken het weer helemaal goed.

IMG_7150

De eerste avond verkennen we de stad. Ons eerste rustpunt (rust is de rode draad tijdens dit weekend) is De Brandweerkantine. Op het terras drinken we gezonde muntdrankjes, eten we inktvis en verschillende tapenades. We houden het gezond. Als kinderen van onze tijd zijn ook wij gefascineerd door de hype van gezonde voeding.
De regen gooit even later roet in het eten. De Bijenkorf blijkt een uitstekend toevluchtsoord. ’s Avonds eten we in Basilica een overheerlijke salade. Het aperitieven schiet er een beetje in. Nederlanders kenden deze traditie duidelijk niet.

8B867ECB-0519-4C75-BDDB-026D4FEA9DAF

De tweede dag start met een oefensessie. Zus 1 wil opnieuw volleyballen. De topconditie van weleer ontbreekt. Het boek van Elodie moet het fitheidsgehalte omhoog stuwen. Als een volleerde turnjuf sommeert ze ons wat we precies moeten doen. Hilarisch.

IMG_3068
Tegen elf uur arriveren we aan de Maastrichtse grotten. Eigenlijk zijn het uitgehakte gangen. De blokken kalksteen werden voor kerken en huizen gebruikt. Het immense gangensysteem is door dagbouw tot een labyrint van 80 km gereduceerd. Toch blijft het de moeite om eens een kijkje te nemen. Wij bezoeken het complex met de step. Een bijzondere ervaring dankzij de bevlogen gids, David. Pas een dik uur later zien we opnieuw het daglicht.

IMG_3076IMG_7648

En je raadt het al … de regen valt met bakken uit de hemel. The Salad Bar brengt redding en een overheerlijke wrap als lunch.

IMG_3077
Die middag kijken we in ‘The Irish Pub‘ voetbal. Toen was er nog hoop … In tegenstelling tot de Ierse cafés in België spreekt het personeel van deze pub gewoon Nederlands.
De Belgen winnen hun match ondanks het gebrek aan weergaloos (prachtig woord) voetbal.
Onze laatste stop voor het avondeten is de vermaarde boekenwinkel. Deze omgebouwde kerk behoort terecht tot de mooiste boekenwinkels die onze planeet rijk is. Wat een hemels, sacraal decor voor zoveel wijsheid en avontuur.

IMG_7179
Bij Burgerlijk eten we een hamburger. Heelijk gezond. Om het evenwicht toch enigszins te bewaren eindigen we met een dessert. En dat is meteen onze laatste avond.

IMG_3100

Op onze laatste ochtend zonder kinderen en man slapen we een gat in de dag. Hoewel ‘liggen we tot tien uur in ons bed’ beter beschrijft wat we doen. Het lang slapen vraagt opnieuw enige training.

Ons zussenweekend is een succesverhaal. Een volgende editie dringt zich op. De plannen zijn er al. Dit wordt ongetwijfeld vervolgd !!!

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

 

NB De foto’s werden op enkele uitzonderingen na genomen door zus 2. De uitzonderingen zijn de ordinaire iPhone-foto’s.

 

Het zussenweekend – wat vooraf ging

Schermafbeelding 2016-06-20 om 08.46.54

Weken hebben we ernaar uitgekeken. De laatste dagen hebben we als kinderen afgeteld. En dan is het eindelijk VRIJDAG!!! Onze eerste editie van ons zussenweekend kan beginnen.

Voor we met z’n allen in ‘de chevy’ – de auto van zus 1 – springen, moet er heel wat geregeld worden. De kinderen laten we achter. Bijgevolg wordt nagedacht over de opvang. De ene zus heeft al wat meer creativiteit nodig dan de andere …

Twee van drie zussen laten de kinderen gewoon thuis. De zorg komt op de schouders van de respectievelijke wederhelften terecht. Dit was – je leest goed ‘was’ – ook het plan ten huize GewoonElke. Alleen … de magneet Afrika – met z’n 1001 werven – trekt net iets harder. Een plan B is aan de orde. De meisjes – ons tweede en derde kind – logeren bij een schoolvriendinnetje. Al sinds de man in exotischere oorden vertoeft, zeuren zij me de oren van het hoofd. Wanneer, o wanneer, mama mogen wij bij … Een ideale oefening in het tellen van de komende nachten. De zoon en de peuter brengen het weekend bij de meter van de jongste door.

Op woensdagmiddag worden de tassen en de bak gevuld met de logeerspullen. Op donderdagavond leveren we alles op het juiste adres. Op vrijdagochtend worden de autostoel en het logeerbed voor de jongste klaargezet. De uitvoering van plan B loopt als een trein.

Vrijdagochtend verbeter ik nog de laatste examens, ruim ik de rondslingerende spulletjes op en haal de laatste was uit de droogkast. Nog heel eventjes … en dan kunnen we vertrekken. Al wordt dit eventjes dankzij een brand in een of ander seinhuis en werken op de ring wel snel EVEN. Tegen iets na twee kunnen we EINDELIJK vertrekken.

Maastricht, we komen eraan!!!

 

Fashiongirls

Dat ons huis niet overloopt van testosteron is duidelijk. Slechts twee op zes zijn van het mannelijk geslacht. Het roze-gehalte ligt hier bij tijden bijzonder hoog. Lippenstift, mascara, nagellak … zijn hier niet veilig. Vorige week nog smokkelde de oudste dochter haar sjacosj mee naar school. Daarin zat mijn enige stuk mascara dat ik rijk ben. Ze is nog maar ZES!!!!

Onze tweede dochter is van hetzelfde kaliber. Al concentreert zij zich vooral op haar outfit. Nog niet zolang geleden veranderde ze minstens drie keer per dag haar kledij. Die pikte ze weloverwogen uit de kast. Vandaag is ze gelukkig wat gekalmeerd op dat vlak. Ze gaat nog vaak uit de kleren. Alleen grabbelt ze haar kleren uit de verkleedkoffer. Het scheelt in tijd. Het opnieuw ordenen van haar kast gaat sneller aangezien alles min of meer geplooid op dezelfde stapel blijft liggen.

Onze meisjes trekken zich net als vele andere kinderen helemaal niets van de bestaande kledingvoorschriften aan. De gekste combinaties zijn nog niet gek genoeg. Roze met knalgroen en een vleugje oranje; korte mouwen in de winter; beenverwamers in de zomer; … Het kan allemaal. Nog niet zolang geleden kon ik mij verliezen in een heftige discussie over de stijlkeuze van de meisjes. Het resultaat is menig ouder bekend: extra stress, net niet of net wel te laat vertrekken, een boze kleuter en een rotgevoel over de mislukte start van alweer een drukke dag.

Tot gauw!

Liefs

GewoonElke

 

Over het coolste metekind van de hele wereld

Iets meer dan een jaar geleden kreeg ik een bijzondere vacature. De zus die na mij komt in ons driekoppig meisjesrijtje, en haar lief vroegen mij het meterschap van hun toekomstig kind op te nemen. En ik … ik voelde mij vereerd.

14 april 2014 was het eindelijk zo ver. Na een dagje Parijs-Roubaix – als in live-supporteren in een of andere zone – besloot het kleintje een duik richting aardse leven te nemen. Diezelfde dag haastte ik me naar de Vlaanders om mijn metekind te bewonderen. Hij, pas bij zijn geboorte wisten we dat het jongen was – mijn zus houdt van verrassingen, veroverde meteen mijn hart….

10171198_10152421947291060_5672260005728141357_n

Mijn metekind beantwoordt aan de stoutste verwachtingen :

  • het is een knapperd. Met zijn grote, knalblauwe ogen en blonde kopje kijkt hij vrolijk en vrij de wereld in. Zijn glimlach doet je hart smelten en overstromen van liefde.
  • De nachten brengt hij slapend door. Zelden verstoort hij de nachtrust van zijn ouders.
  • Hij eet alles wat hij op zijn bordje krijgt.
  • Hij is de rust zelve, doet alles op zijn eigen tempo. En hij geniet nu al uitgebreid van het leven.
  • Hij is fan van de magische vier. Hun aanwezigheid maakt hem blij. Het skype-geluidje dat hun verschijning op het kleine iPad-scherm aankondigt, doet zijn handjes wapperen van contentement. Over een paar jaar zijn die samen met het neefje – zoontje van de jongste zus – ongetwijfeld partners in crime. We zijn gewaarschuwd.

Wat wil je als meter nog meer ???

IMG_9032

Mijn takenpakket is welomschreven. Naast het geven van veel liefde en occasionele wijze raad kreeg ik de opdracht het departement cultuur in zijn opvoeding mee vorm te geven.

Volgende activiteiten staan voor de komende jaren op de agenda :

  • uitbreiden van zijn boekencollectie. Gonnie en Gijsje zijn hier de ideale buddy’s. Deze heerlijke boekjes over een eendje zijn prachtig getekend en de verhaaltjes zijn leuk.
  • Het maken van kunstwerken. Mijn zoon en dochters helpen me graag bij deze taak. Zodra hij penseel, lijmstift en schaar kan hanteren, beginnen we eraan.
  • Radio 1, die vreselijk saaie radio, aldus de zoon, zorgt voor info en muziek. Als hij binnenkort komt logeren mag hij van deze klanken genieten.
  • Musea bezoeken. Brussel en bij uitbreiding België tellen heel wat musea die meer dan de moeite waard zijn. Zodra hij een jaar of drie is, beginnen we eraan. Vanaf dan ben ik met vijf kids in de Belgische musea te spotten. En als het andere neefje ook mee komt, zijn we al met zes.
  • Theater. Ik kijk er naar uit om voor het eerst een theatervoorstelling met H. te bekijken. Aangezien er tegenwoordig fantastische peuter- en kleuterproductie bestaan, moet dit voor hij vijf wordt toch minstens één keer lukken. Alle tips zijn welkom.

Je ziet, we hebben nog heel wat te doen, mijn metekind en ik.  We beginnen met het vieren van zijn eerste verjaardag!

6a2c34ca4a4dce3165fdbe33e5de0a1c

GELUKKIGE VERJAARDAG, KNAPPERD!

Over een toekomstige Rode Duivel ;-)

Je kent ze wel, die kleine jongetjes die in alles een bal zien. Het liefst zouden ze zelfs in een bal eten en slapen.

Ten huize Bak woont er zo’n exemplaar. Nog voor hij kon lopen, was hij verliefd op voetbal. Zodra hij begreep dat hij  met andere jongens in een ploeg kon samenspelen, zeurde hij me de haren van het hoofd.
‘Mama, mag ik voetballen?’
Met de actieve steun van papa kreeg de zoon het na één jaar voor elkaar. Net voor hij vijf kaarsjes mocht uitblazen, voetbalde hij voor het eerste op een echt voetbalveld. Samen met een stuk of acht andere voetbalgekke kleuters speelde hij onder de hoede van een echte voetbaltrainer zijn lievelingsspelletje.

Zo komt het dat mama of papa drie keer per week in weer en wind aan de zijlijn van het voetbalveld staan. Op woensdag en vrijdag trainen de Rode Duivels in spe. Op zaterdagochtend meten ze hun kunnen met die van andere voetbalgekke jongetjes.

Winst of verlies is nog niet zo belangrijk. Zolang ze maar scoren. Het maken van een doelpunt vieren ze als echte wereldkampioenen.  Net als hun grote voorbeelden gooien ze hun armen in de lucht en vliegen ze elkaar om de hals.
De zussen supporteren bij gelegenheid enthousiast langs de zijlijn. Ze zijn niet echt in het spelletje geïnteresseerd. Ze verheugen zich vooral op de après-match in de kantine.
Na afloop van hun wereldmatch trappen ze penalty’s en geven ze de tegenstanders een hand. Fairplay is belangrijk.

En dan volgt HET MOMENT van de week: samen onder de douche. Ze maken zoveel kabaal dat de koeien in de aangrenzende weide zich in een plaatselijke dancing wanen. Om hun wekelijkse hoogmis af te sluiten, kiezen de voetbaljongetjes met hun bonnetje een zakje chips. Mama of papa betalen wel voor het bijhorende AA-drankje …

IMG_2799