PAUZE

Het is op. Het vat is af …

De tafel is na het avondeten nog steeds niet afgeruimd. De vloer ligt nog bezaaid met van alles en nog wat. De kinderen zijn boven nog aan het rommelen. Eigenlijk zou 3/4 van de hoop toch al lang moeten slapen!!!
Mijn schooltas ligt onder de tafel, leeg.  De paperassen verzamelen zich op de meest onmogelijke plaatsen. Mijn hoofd zit vol ideeën die er blijven zitten. De uitwerking blijft achterwege.
Mijn organisatorisch vermogen raakt ondergesneeuwd door chaos.

Bij deze:

  • 40 dagen bloggen verschuiven naar een later tijdstip.
  • Ons huis is wat het is. Een hele hoop rommel buitengooien is één van de toekomstplannen. Misschien toch nog eens A. optrommelen voor wat logistieke hulp.
  • Afwerken waar ik aan bezig ben. Nieuwe projecten, plannen, uitprobeerselen stel ik even uit. Tot de mist in mijn hoofd optrekt.
  • Dit weekend reserveer ik om te slapen. I know, ik had een beter weekend kunnen uitkiezen. De Man is even in Parijs en de vrije tweedaagse is een volledig uur, wel 60 minuten korter.
  • Zondagmiddag ga ik nog eens lopen. Dat wil wel eens helpen om alles weer helder te zien.
  • Over een half uur nestel ik mij in de zetel en verdwijn in ‘Grey’s Anatomy’.

Over een maand, als de zon weer schijnt en de mist uit mijn hoofd is verdwenen, komt alles in orde.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Feestje!!!!

Maart is een feestmaand. We vieren maar liefst drie verjaardagen in een tijdspanne van drie dagen. Neefje (zoon van Zus 2), dochter 1 en nonkel (lief van Zus 2).  Dat betekent ‘feestje’, veeeeeeeel feestje.

Het begon gisterenavond met de moeder-dochter-date bij de kapper. Vandaag volgde het feestje in de klas (met cake en het fantastische rebelse meisjes-boek). Morgen zingen we verjaardagsliedjes voor het neefje. Zondag eten we spaghetti en pannenkoeken voor onze superfabelastische dochter van 8 (o my goodness, zou ze zeggen). En dan volgt ergens volgende week nog het obligate vriendinnetjesfeest.

In de praktijk betekent dit een overactieve dochter, hyperkinetisch zussen en broer, een doordachte bakorganisatie en het beheren van het wensenlijstje. Dat laatste wordt enigszins (lees zwaar) gemanipuleerd. Bovenaan het lijstje komen steevast boeken, een nutscadeau (zo wil de dochter een wekkerradio), een kledingstuk (dank u JBC voor de bon voor het boek en de kledingkorting) en een ‘belevenis’. Aangezien ze hier echt wel spullen (ik durf het wel eens rommel noemen) genoeg hebben, wordt dit laatste bijzonder hard gestimuleerd. Met succes. Het resultaat was het kappersbezoek en de vraag om met de meter te gaan zwemmen en  bij het Vriendinnetje te mogen logeren.  Fijn dat onze kinderen daar gelukkig van worden. Santé.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Knip, knip, knip …

… zo klinkt de schaar van de kapster. Ze heeft er genoeg van, die dochter van mij. Ze wil kortere, beheersbare haren.

Het zit zo, mijn kinderen hebben geweldige, prachtige Belgafro haar. Het krult, spant zich als een kader rond hun getaande gelaat. Stikjaloers ben ik op zoveel schoonheid. Alleen is dit in het onderhoud een kwalijke klus. Liters tranen worden hier wekelijks vergoten. Er moet immers orde in de chaos worden gebracht.

Andere Afro-mama’s laten me al dan niet subtiel weten dat het haar van mijn meisjes een ramp is. Te weinig ‘vet’, te weinig gekamd, te weinig in de juiste plooi gebracht…

Gemiddelde drie keer per week ga ik met de kam door de meisjescoupe. Een spelletje op de telefoon, een paar kg doorkamcrème en troostende woorden moeten verzachting brengen. Een maat voor niks zo blijkt nu. De oudste dochter wil voor haar verjaardag maar één geschenk: een bezoek aan de kapper samen met de mama om die weelderige haardos te kortwieken en het kamritueel te verzachten. Ik ben benieuwd …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Fotocredits to jess.beauty3

Zwart gat (lett.)/(fig.)

Stephen Hawking overleed op 76-jarige leeftijd.

Dat hoorde ik deze middag rond een uur of vier op de radio. Ik schrok en moest even bekomen. De eigenzinnige wetenschapper (die ik overigens niet persoonlijk ken), een wereldvermaard man hield op met bestaan. Het was te verwachten. De man leefde al zijn hele leven in de reservetijd. Hij was al een eeuwigheid ziek. ALS, Amyotrofisch Lateraal Sclerose. Een ingewikkelde naam die niets anders dan een pijlsnelle achteruitgang met een snelle dood verdoezelt. Een vieze, ongenadige ziekte die de levensverwachting reduceert tot een belachelijk korte drie jaar. Dezelfde ziekte die mijn papa 21 jaar geleden trof en hem uiteindelijk na de voorspelde 2,5 jaar onderuithaalde.

Stephan Hawking, de koning van de zwarte gaten, de denker.  Met ALS kun je na verloop van tijd niets anders meer dan denken. Je lijf en leden laten je in de steek. Je stem verdwijnt in het niets. Je verandert in een denkende, oogknipperende plant. Je dagen slijt je in een elektrische rolstoel die op oogcommando beweegt. Spraaktechnologie neemt je stem over. Eten en drinken wordt druppelsgewijs rechtstreeks in je maag gepompt.

Hij, de hoop voor heel wat ALS-patiënten, is niet meer. Hij,  HET voorbeeld,  dat het ook anders kon. Dat de diagnose van ALS niet per definitie een doodvonnis was. Hij die in tegenstelling tot de meeste van zijn ‘soortgenoten’ stokoud werd, is niet meer. Verdwenen in een zwart gat (wellicht).

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Zetelhangen

Ik hang uitgeput in de zetel. Iets wat ik de laatste tijd wel vaker doe. Het is allemaal wat te veel. Drukke kinderen, drukke job, drukke man, druk huishouden. Het modewoordje van onze tijd is druk aanwezig in mijn leven. Daarom dat ik af en toe op stop moet duwen om wat in de zetel te hangen.

Dat zetelhangen is relatief. Ik blijf bezig met van alles en nog wat en niets. Het boek van de ‘Rebelse meisjes’ ligt links. Morgen lezen we over Jane Austen. Rechts staat mijn koppie thee. Op mijn schoot rust de laptop om nog snel een uitgeschreven taak op de leerlingen los te laten. De uitleg kregen ze vandaag al tijdens de les. De telefoon ligt klaar om nog een oplossing voor mijn oudercontact van volgende week dinsdag te regelen. Een beetje verder ligt een stapeltje kookboeken. De weekmenu van volgende week moet dringend gemaakt worden, de collect&go besteld. Straks kies ik gauw nog de cadeautjes voor mijn bijna 8-jarige dochter. En daarna … daarna hou ik op voor vandaag.  Morgen begin ik wel weer opnieuw.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Opluchting

De chocoladekoek en de latte verdwijnen als sneeuw voor de zon. Doelloos dwaal ik door het ziekenhuis. Wachten duurt lang. Anderhalf uur later mag ik eindelijk naar mijn kleine meisje toe. Ze huilt en is verward. Het duurt even voor ze in een helende slaap verdwijnt. Één uur later verhuizen we naar de kinderafdeling. Ze wacht er geduldig op haar grenadine. Mijn wilde meid is veranderd in een lief, klein plakkindje. Ze geniet van de verwenstatus die ze vandaag ongegeneerd claimt. Alles is goed verlopen. Na het beloofde ijsje wordt alles beter. Straks springt ze vast weer vrolijk in het rond.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Wachten …

Ze is vertrokken, mijn prinses. Fier rechtop in het bed met de knuffel van papa onder haar arm geklemd. Haar wilde haren in bedwang gehouden door een doorzichtig haarnetje. Haar kleine lijfje in een vrolijk operatiehemdje. Het lijkt wel of ze naar een of ander fantastisch kuuroord vertrekt. De verpleegsters zijn lovend over zoveel happinness.

De deuren van de operatiezaal klappen achter haar dicht. Mama ziet ze allang niet meer staan. Ze knapt net niet uit elkaar van nieuwsgierigheid naar wat er achter de volgende deur zal verschijnen. Mijn kleine stoere prinses!

Nu is het wachten met een latte en chocoladekoek. Gezonde, evenwichtige voeding zal voor morgen zijn …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke