Een beetje jaloers …

Op weg naar Ouagadougou! Onderweg naar Dakar! En route pour Bamako!

Dat vertelt de Facebook-status van de Man. Niet slecht, denk ik dan voorzichtig, maar eigenlijk bedoel ik ‘ik-ben-stikjaloers’. Wat extra zon op mijn bleke snoet, een portie warmte voor mijn vermoeide lijf, wat typische Afrika-geur voor mijn tere neus, een uur of acht ononderbroken slaap, eventjes geen kinderen in de buurt… het lijkt me wel iets.

Voor heel even dan toch.

Het permanente slaapgebrek, het voortdurend in de weer zijn, de afwezigheid van echte zen-momenten, de verpletterende verantwoordelijkheid, de moeilijke combinatie werk-kinderen, het soms beklemmende gevoel van de voorbijrazende tijd wegen zwaar.

Meer dan eens vloek en zucht ik als de Man zijn beklag over zijn dodo-metro-boulot-ritme afsteekt.

Tegelijkertijd weet ik dat hij toch wel heel veel moet missen: de spontane knuffels, het gezeur en de ruzies. De capriolen op het voetbalveld en in de dansles. De enthousiaste verhalen over een uitstap naar het bos. De glimlach rond hun lippen als ze zacht wegdromen. De heerlijke discussies aan de keukentafel. Hun typische kinderlogica. Hun nukkige grillen.

Ondanks zoveel liefde en rijkdom in ons huis ben ik geregeld stikjaloers op de avonturen van de Man.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

TE

September is zo goed als voorbij. Oef … Het was een maandje met te veel TE’s. Te veel werk, te veel feestjes, te veel chaos, te weinig slaap, te weinig ademruimte … Een maand om zo snel mogelijk in de diepste krochten van het brein te laten verdwijnen.

Oktober belooft al net zo TE te zijn. Er moet dus dringend iets veranderen. Bij deze pak ik al mijn courage en begin aan een betere planning/organisatie van de maand:

  • het healthy-food-plan wordt opnieuw geactiveerd. Alle snoepdozen en chipszakken die in huis werden gehaald voor de feestjes zijn zo goed als leeg. De voorraad havermout is op peil. Een lading granola is sinds donderdagavond hapklaar. Het nieuwe boek ‘Honger’ van Mme ZsaZsa is besteld via bol.com. Het komt goed, ik voel het.
  • het hou-je-huisnet-en-proper-plan krijgt een extra boost. Mijn nieuwe poetsvrouw (de vorige verhuisde) komt ELKE week i.p.v. om de veertien dagen. Een extra stimulans om de kinderen en de man (als die al aanwezig is) in opruimmodus te manoeuvreren.
  • het neem-wat-tijdvoor-jezelf-plan is in progress. Al staan nu al leuke uitjes gepland zoals een theaterstuk en een trouwfeest. Nu nog wat andere activiteiten zonder kids sprokkelen en onze strenge babysit boeken en ook dit komt goed.

Het werk, het voetbal van de zoon, de dansles van de meisjes blijven op het programma staan. Ik moet nog wat oefenen om daar de zen-beleving in te vinden. Het na-schoolse werk in combinatie met vier ‘poeslieve’ kinderen en een afwezig man is geen piece of cake. Drie keer per week uitrijden om de gepassioneerde sjotter op tijd op de training krijgen, is heavy zonder back-up. Gelukkig wordt hij al twee van de drie keer thuisgebracht door een voetbalgenootje. Om dit getjool enigszins te compenseren voorzag ik mezelf met wat cadeautjes. En voor één keer waren het geen nieuwe boeken (waar ik dan toch geen voor heb om ze te lezen).

Dit gezegd zijnde ruim ik mijn rommel op, zet ik een heerlijk kopje thee en duik ik eindelijk na 30 leesloze dagen met een boek mijn bed in.

Slaapwel.

Veel liefs.

GewoonElke

Reddingsboei uit het moeras van 5/7de alleenstaande moeder

Kom maar af!

Gebruik onze auto maar.

Weet je, mocht het nodig zijn dan kan je de kinderen even bij ons achterlaten. Zo kan je snel wat boodschappen doen.

Ik breng hem wel thuis.

O ja, ik heb nog wat kleren die voor de onze te klein zijn. Ik breng die even binnen.

Hier, nog wat soep. Dat geeft wat warmte.

Ik wissel jouw toezicht wel met die van mij.

Bel straks eens!

Ze zijn met oneindig veel. Kleine zinnen met zoveel warmte. Zonder heb was ik al lang verzopen in het moeras van de 5/7de alleenstaande moeder.

Dank voor dat beetje zuurstof in drukke tijden.

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Verzuchtingen bij de start van het nieuwe schooljaar

Na een minister die elke dag absoluut de competitie ideetje van de dag wilde winnen, hoopte ik dat de huidige minister van onderwijs het er beter vanaf zou brengen. De begindagen waren alleszins veel belovend. Als kind van onderwijsmensen heeft ze enige voeling met het werkveld. Ze was geen bleutje dat voor het eerst minister werd. Ze had een behoorlijk goed traject als minister van mobiliteit. Ze kreeg het voordeel van de twijfel.

Helaas… haar beleid getuigt niet van veel daadkracht. En haar inlevingsvermogen doet denken aan dat van een olifant in een porseleinwinkel. Nog niet zo lang geleden vond ze het inrichten van je klas met eigen middelen getuigen van veel engagement. Iemand met een bureaujob zette toch ook een foto of een bloemetje naast zijn computer.

Dit weekend deed ze het nog eens over. Pensioengerechtigde leerkrachten die nog voor de klas staan, vindt zij het ultieme bewijs van engagement. En het moet gezegd. Chapeau voor zij die dit nog willen doen.

Maar eigenlijk fietst ze hier tegen minimale vergoeding (€ 0,15 per km i.p.v. de €0,23 die op heel wat andere diensten uitbetaald wordt) keihard weg van het echte probleem: een baan in het onderwijs is niet aantrekkelijk.

Ze kan gerust zijn. Heel wat leerkrachten zijn vooral uit op minder werkdruk, een aangenamere werkomgeving, een degelijk budget voor een laptop, printer en een paar bics. Alleen is ze daar zelf blijkbaar nog niet opgekomen. Of durft ze dit niet op tafel te gooien uit angst voor negatieve reacties. Wie zal het zeggen?!?

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Perfect 4# – Een weekje zonder …

Misse Pixie bedacht voor de perfect blogchallenge het thema 'een weekje zonder …'
Daar moest ik toch even over nadenken. Ik snoep weinig tot niet, drink zelden zo een latte, heb twee jaar geleden beslist om geen druppel cola meer te drinken en dat hou ik nog steeds vol … Ik drink alleen op zaterdagavond een glas alcohol met de man. Dus eet – en drinkgewijs zat er niet direct een challenge in. Een week vroeg slapen zou een veel groter uitdaging zijn. Alleen had ik mijn uitstelgedrag van de vorige week nog niet tot een goed einde gebracht.
Tussen de pasta en het slaatje besliste ik om nog een weekje verder te klussen.

  • Dat verduisteringsgordijn waar alles vorige week om te doen was, hangt er. Weliswaar in de slaapkamer van de zoon. In onze slaapkamer bleek het technisch onmogelijk. Alle chance dat de afmetingen in de kamer van de zoon dezelfde zijn.
  • De kamer van de oudste dochter is af. Maandag kreeg die een laatste verflaag, donderdag kochten we een bureautje en rommelkast en vandaag werd alles op zijn plaats gezet (met dank aan de zoon).
  • De trap werd aangepakt. De tapijten (wat stonken die) eraf getrokken, de foute verf erop gesmeerd, er weer afgehaald waarna de nieuwe verf met een fijne penseelstreek werd aangebracht. Hoewel de trap ondertussen drie lagen kreeg, is ze nog niet helemaal af. Over drie weken zijn de kinderen enkele nachten het huis uit. Dan volgt een vierde laag. Misschien doe ik er nog een laag stevige bootlak tegen beschadigingen op.

Niet slecht, al zeg ik het zelf.

Deze week ga ik even rusten. Challenge 5 die aanzet tot productiviteit sla ik over. Dat heb ik na al dat klussen wel verdiend.

Tot gauw!

Veel liefs

GewoonElke

Kamppost

Kinderen laten groeien is vooral LOSLATEN! Dat weet iedereen. Toch is dit niet altijd simpel. Dezer dagen is ChiroWacko mijn partner in crime. Zij organiseren een superfabelastisch, fantastisch kamp (dat denk ik toch) met warme douches en 'echte' WC's' ergens op een weide in de buurt van Hasselt.

Vrijdag vertrokken ze en maandag komen ze terug. TIEN lange dagen spelen ze spelletjes, vertellen ze verhalen, smeden ze banden voor het leven. Ik wou dat ik een jaar of dertig jonger was …

Zo zit ik hier deze week zonder mijn oudste meisje. Want zij is helemaal alleen voor wel tien dagen weg met een hele hoop andere jonge gasten. De zoon is uit logeren bij de peter. De kleine meisjes zijn thuisgebleven voor de morele steun.
Het moet gezegd: samen met de perfect-blogchallenge van miss Pixie vormen ze de ideale drijfveer voor klusjesweek.

Tussen al dat klussen door schreven we brieven naar ons chiromeisje. Ze schreef er zelf ook eentje. Daarin vertelde ze dat

  • het kamp groot is.
  • Het veel geregend heeft.
  • Ze veel spelletjes spelen.
  • En godbetert … het eten er lekkerder is dan thuis 😂😂😂.

Ze heeft duidelijk een heerlijke tijd. Volgend jaar mag de – mama, ik wil een wi, tv-kijken, iPad-spelen-Zoon ook mee!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Aargh

Luizen. Zelfs in de vakantie kunnen ze ons niet gerustlaten.

Nog niet zo heel lang geleden vond ik deze kriebelige mini-beestjes net niet het einde van de wereld. Als ik er eentje ontdekte, schreeuwde ik het hele huis bijeen. De kinderen lieten zich keurig naar de badkamer commanderen waar ze de behandeling ondergingen. Pas twee uur na de feiten begonnen ze voorzichtig opnieuw te bewegen. 

Nu nog worden alle registers bij het opduiken van die verderfelijke nietsnutten opengetrokken. De echt drastische maatregel waarbij het haar onherroepelijk afgeschoren wordt, pas ik nu alleen nog voor de zoon toe. De meisjes worden gekamd met het luizenkammetje. Na de shampoobeurt wordt elk haartje minutieus aan deze behandeling onderworpen. Als je weet dat onze kinderen van dat prachtige semi-afrohaar hebben dan weet je dat dit de hel is. 

Een dikke twee uur geleden zat ik hier op onze camping na de shampoobeurt op luizen te jagen met dat verschrikkelijke kammetje. In tegenstelling tot vroeger klaarde ik de klus onder het vrolijk gekwetter van de kinderen. Al moet gezegd; sinds deze avond weet de hele camping dat wij hier zijn dankzij het gebrek aan enthousiasme tijdens het kammen van onze jongste. 

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke