Zussenweekend – the light-versie

Vorig jaar rond deze tijd maakten mijn twee zussen en ik tijdens ons eerste Zussenweekend Maastricht onveilig. Het fijne weekend smaakte naar meer. We besloten er een jaarlijkse traditie van te maken.

Onze levens raasden voort. Door allerlei spannende wendingen – lees: een man die in het buitenland gaat werken; een gebroken pols; een nieuw huis … – werden die levens nog drukker dan voorheen. Het zag er naar uit dat we dat Zussenweekend zouden moeten overslaan. Hoewel … voor elk probleem bestaat een oplossing. Wat onoverkomelijk leek, bracht ons het geweldige idee om het Zussenweekend – the light-versie te organiseren.

Volgend weekend gaan we met z’n drieën uit eten en blijven we gezellig in een Brussels hotel slapen. Na een uitgebreid ontbijt spoort iedereen huiswaarts. Ons uitje is  gereduceerd tot een late-namiddag/nacht/ochtend-uitje … En toch zien wij dat weer volledig zitten.

Het aftellen kan beginnen!!!!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Onder volwassenen

Boeken lezen; het is mijn lang leven. In mijn buurt ligt altijd een boek. Zelfs als ik geen tijd of goesting heb om erin te lezen wil ik iets om te lezen binnen handbereik.

De afgelopen jaren stelde ik me al een paar keer kandidaat voor de lezersjury van de boekenuil. Helaas, 100 mensen blijken snel gevonden. Elke keer kreeg ik een vriendelijk doch besliste NEEN op het rappel. Toen onlangs een oproep voor een te schrijven review van de uitgeverij Meulenhoff verscheen, kon ik niet anders dan het nog maar eens proberen. Precies twee dagen later viel het verdict in mijn mailbox. Ik mocht het boek ‘Onder Volwassenen’ geschreven door Jami Attenberg recenseren. Zo heet dat dan met een sjiek woord.

Het boek las ik op een hete vrijdagavond. Mijn spoortijd van en naar de allerlaatste les aan de VUB vormde de ideale gelegenheid om mij door het relatief dunne boekje heen te werken.

Uit mezelf zou ik het boek nooit gekozen hebben. Hoewel ik gek ben op New York en het hoofdpersonage Andrea in deze stad woont, is het niet meteen een sprekende titel. Ook de kaft en de achterflap zijn naar mijn aanvoelen allesbehalve flitsend. Het doel was het beoordelen van dit exemplaar. Er zat dus niets anders op dan er echt aan beginnen. Het moet gezegd, het beviel me wel. Het verhaal is op zich niet complex, onoverkomelijk of moeilijk te begrijpen. De fijne draadjes die doorheen het verhaal zijn verweven, vormen een stevig skelet waaraan het verhaal is opgebouwd. Het is helemaal niet chronologisch. Toch vormt dit allesbehalve een struikelblok voor de samenhang van het verhaal en het tekstbegrip. Het is een humoristisch verhaal met een bijzonder rauwe kant.

Het verhaal op zich is geen blijvertje. Het nestelt zich niet in je hoofd. Je kan het gemakkelijk opzij schuiven. Toch was het een fijn boek om te lezen. Een tussendoortje met een extraatje aan humor, rauwheid en taligheid. Ideaal voor een hete zomerse avond.

Tot gauw!!

Veel liefs

Elke

Het masterplan ‘verbouw-eens-huis’ aflevering 345

Over exact drie weken is onze geïmproviseerde keuken voorgoed verleden tijd. De Ikea-rekjes vliegen naar de fietsenberging, de roltafeltjes en overbodige hebbedingetjes verhuizen naar de kringwinkel en alle kapotte spullen vliegen naar het containerpark. Er wordt schoon schip gemaakt voor een nieuwe keuken. Iets om naar uit te kijken.

De man die houdt niet zo van plannen. Mijn maak-de-keuken- leeg -planning heeft hij niet zo goed begrepen. Een van zijn specialiteiten is het bijsturen van de gemaakte planning. Voor de installatie van die nieuwe keuken hebben de muren en het plafond een likje verf te goed, bedacht hij tussen de soep en de patatten. En als hij iets in zijn hoofd krijgt…

De planning, die wordt bijgestuurd. De keuken is drie weken voor D-day halfleeg. In een adem werd de fietsenberging meegenomen in de reorganisatie van alle spullen. De keuken is klaar voor dat likje verf. Al is het nog even wachten op dat beetje tijd. “Wat dacht je van nu zaterdag?” zei de man.

Ik ben benieuwd.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

De laatste keer

Broerig heet was het vandaag. Net vandaag wilde ik me helemaal smijten voor dat ene vak waarvoor ik over minder dan drie weken op de rooster wordt gelegd.  Het vak heet esthetica, de filosofie van de kunst. Niet iets wat je tussen de potten en pannen in je hoofd krijgt. Je moet er al eens over nadenken. De heren Schopenhauer, Kant, Nietsche en Hegel schreven geen weg-lees-lectuur. 

Laat nu net dat nadenken een beetje tegen zitten. De vermoeidheid, het lange einde van het schooljaar, het vooruitzicht van een nieuwe keuken, het wat haperen van de machine der organiseren… Het neemt veel plaats in het hoofd. Er blijft een mini-plekje over voor de schoonheid van verheven schone artefacten die de rede boven het verstand kiezen. 

Het plan is om even alles wat niet meteen moet en kan opgelost worden op een veilig, verborgen plekje in dat hoofd te stockeren voor minstens een maand. Op die manier maakt al die verheven schoonheid schoon schip. Over een dikke zes weken, na een succesvol examen, een geslaagd afscheid van het schooljaar 2016-2017 en een heerlijke tijd met de man en de kinderen komt al de rest wel in orde. 

Bij deze wens ik ieder van jullie veel verheven schoonheid in een vol leven ….

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke 

Tussentijdse balans

De grote sprong in het bekende onbekende namen wij drie maanden geleden. De man mocht zijn werkbroek tijdelijk in de lichtstad verslijten. GewoonElke en de kids proberen sinds die dag de weekdagen met zijn vijven te doorspartelen . Tijd om een tussentijdse balans op de maken.

Het is hard werken om alleen met de vier te (over)leven. De man blonk en blinkt niet uit in de discipline ‘ik ben de nieuwe man’. Toch was zijn aanwezigheid belangrijker dan gedacht. Alleen al een volwassen mens in de buurt doet wonderen in tijden van stress. Hoewel wij dagelijks contact hebben met elkaar (dank u WhatsApp en feestboek) moet ik toch vaak snelle beslissingen nemen, tussenkomen bij de zoveelste kinderruzie, de kinderen naar bed brengen, vuilniszakken de deur uitslepen, de loodgieter bellen, opvang regelen …noem het en ik doe het. Het is verdorie niet evident.

De kinderen zijn het stilaan gewoon dat alleen mama in de buurt is. Ze maken duidelijk het onderscheid tussen de week met mama en het weekend met papa. Zelfs de kleinste lijkt het oké te vinden zolang ze maar in het weekend altijd en overal bij papa mag zijn. Alleen kind 3 m, onze meester-manipulator maakt gretige gebruik van zwakke momenten bij mama en/of papa. Zo kennen we ze wel.

Dat alles went, kan ik eigenlijk alleen maar bevestigen. Dat moeilijk ook gaat, is nog zo’n cliché dat helemaal opgaat. En dat goede buren superbelangrijk zijn wordt minstens een paar keer per week in de praktijk uitgetest en goed bevonden. En dan is er natuurlijk nog de morele steun van familie, vrienden, collega’s ….

Ooit kijk ik met verbazing op deze periode terug. Dan bedenk ik met een kleine frons dat jonge mensen heel wat werk kunnen verzetten.

En dan ga ik nu de boterhammen voor morgen smeren, nog wat opruimen, was plooien, een ppt afwerken en tax On web aanvallen 😉

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Een beetje jaloers …

Over 6 (weliswaar lange) weken trekken we de schoolpoort na alweer een snel voorbij vliegend jaar achter ons dicht. Zoals het betaamt, is ons jonge volkje al druk bezig met het maken van plannen. Wat tijd samen met papa aan het zwembad van een of andere camping doorbrengen staat met stip op één.  Ook een voetbalkamp en een danskamp staan op het to want-lijstje. Net als een bezoek aan Zus 1 – 2, oma en tonton A.

Voor het eerst (wellicht niet voor het laatst) staat een Chiro-kamp op de vakantiekalender. Ons klein meisje dat het afgelopen jaar transformeerde in een echt juffertje, gaat voor het eerst op kamp. Let op, niet zomaar een kamp. Nee, een echt tentenkamp. Tien dagen lang zullen ze in van die groene legertenten slapen, naar de WC gaan op de befaamde HUDO (uit de info blijkt het om eentje met 5-sterren te gaan), douchen in openlucht, de hele dag spelen onder de blote hemel … Een heerlijk vooruitzicht…

Tijdens het info-moment deze avond voelde ik zowaar een steek van jaloezie. Ooit was ik zelf een meisje dat voor het eerst op kamp vertrok. Later werd ik animator, leidster, instructeur (of hoe je de cursusgever aan KSA-leiders ook noemt) en zelfs ‘kookmoeder’ (nog voor ik zelf kinderen had). Wij sliepen in goed uitgeruste gebouwen of in zelf opgeslagen tenten. Als we worst met appelmoes aten dan regende het gegarandeerd. De regennachten waren de ergste. De greppeltjes die rond de tenten gegraven werden, volstonden niet altijd om alle spullen droog te houden. Eén jaar offerden we de leidingstenten op om er droogplaatsen van te maken. Geen kledingstuk bleef droog. Uren hebben we door de duinen geploeterd, door de bossen gestruind, onze stemmen schor geschreeuwd, kampdansje geoefend, spannende spelletjes uitgedokterd… om het kamp met het befaamde kampvuur in schoonheid af te sluiten. Dagen om nooit te vergeten.

Ik gun het mijn meisje zo hard. Ze zal (ondanks een beetje onvermijdelijke heimwee) de tijd van haar leven hebben. Daar op een of andere Limburgse weide. Ondertussen denk ik met heel veel warmte aan mijn eigen tijd op kamp.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Hoe doen zij dat toch?

Je hebt zo van die vrouwen die er ongeacht het uur van de dag uitzien om door een ringetje te halen. In hun coole huis kraakt de vloer van netheid. Nergens is een stofje te bespeuren. Alle boeken staan netjes op het rek. Het speelgoed ligt in de juiste bakken. Het aanrecht  blinkt en is leeg. Op de tafel staat een prachtige bos bloemen. Hun kinderen eten netjes, slapen meteen, schrijven leesbaar, zeuren nooit en houden zich wonderwel aan de afspraken. Hoe die dat doen? Het blijft een goed bewaard geheim.

Dat het hier een tikkeltje anders is, heb je wellicht allang begrepen. De meeste dagen vind ik het niet zo erg. Maar er zijn zo van die dagen waarop alles in het 100 lijkt te lopen. Als ik dan met een diepe zucht door ons huis dwaal, vraag ik me wel eens af hoe die knappe dames met die nette huizen en die perfecte kinderen dat allemaal voor elkaar krijgen …

Tot gauw

Veel liefs.

GewoonElke