Perfect 4# – Een weekje zonder …

Misse Pixie bedacht voor de perfect blogchallenge het thema 'een weekje zonder …'
Daar moest ik toch even over nadenken. Ik snoep weinig tot niet, drink zelden zo een latte, heb twee jaar geleden beslist om geen druppel cola meer te drinken en dat hou ik nog steeds vol … Ik drink alleen op zaterdagavond een glas alcohol met de man. Dus eet – en drinkgewijs zat er niet direct een challenge in. Een week vroeg slapen zou een veel groter uitdaging zijn. Alleen had ik mijn uitstelgedrag van de vorige week nog niet tot een goed einde gebracht.
Tussen de pasta en het slaatje besliste ik om nog een weekje verder te klussen.

  • Dat verduisteringsgordijn waar alles vorige week om te doen was, hangt er. Weliswaar in de slaapkamer van de zoon. In onze slaapkamer bleek het technisch onmogelijk. Alle chance dat de afmetingen in de kamer van de zoon dezelfde zijn.
  • De kamer van de oudste dochter is af. Maandag kreeg die een laatste verflaag, donderdag kochten we een bureautje en rommelkast en vandaag werd alles op zijn plaats gezet (met dank aan de zoon).
  • De trap werd aangepakt. De tapijten (wat stonken die) eraf getrokken, de foute verf erop gesmeerd, er weer afgehaald waarna de nieuwe verf met een fijne penseelstreek werd aangebracht. Hoewel de trap ondertussen drie lagen kreeg, is ze nog niet helemaal af. Over drie weken zijn de kinderen enkele nachten het huis uit. Dan volgt een vierde laag. Misschien doe ik er nog een laag stevige bootlak tegen beschadigingen op.

Niet slecht, al zeg ik het zelf.

Deze week ga ik even rusten. Challenge 5 die aanzet tot productiviteit sla ik over. Dat heb ik na al dat klussen wel verdiend.

Tot gauw!

Veel liefs

GewoonElke

Kamppost

Kinderen laten groeien is vooral LOSLATEN! Dat weet iedereen. Toch is dit niet altijd simpel. Dezer dagen is ChiroWacko mijn partner in crime. Zij organiseren een superfabelastisch, fantastisch kamp (dat denk ik toch) met warme douches en 'echte' WC's' ergens op een weide in de buurt van Hasselt.

Vrijdag vertrokken ze en maandag komen ze terug. TIEN lange dagen spelen ze spelletjes, vertellen ze verhalen, smeden ze banden voor het leven. Ik wou dat ik een jaar of dertig jonger was …

Zo zit ik hier deze week zonder mijn oudste meisje. Want zij is helemaal alleen voor wel tien dagen weg met een hele hoop andere jonge gasten. De zoon is uit logeren bij de peter. De kleine meisjes zijn thuisgebleven voor de morele steun.
Het moet gezegd: samen met de perfect-blogchallenge van miss Pixie vormen ze de ideale drijfveer voor klusjesweek.

Tussen al dat klussen door schreven we brieven naar ons chiromeisje. Ze schreef er zelf ook eentje. Daarin vertelde ze dat

  • het kamp groot is.
  • Het veel geregend heeft.
  • Ze veel spelletjes spelen.
  • En godbetert … het eten er lekkerder is dan thuis 😂😂😂.

Ze heeft duidelijk een heerlijke tijd. Volgend jaar mag de – mama, ik wil een wi, tv-kijken, iPad-spelen-Zoon ook mee!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Aargh

Luizen. Zelfs in de vakantie kunnen ze ons niet gerustlaten.

Nog niet zo heel lang geleden vond ik deze kriebelige mini-beestjes net niet het einde van de wereld. Als ik er eentje ontdekte, schreeuwde ik het hele huis bijeen. De kinderen lieten zich keurig naar de badkamer commanderen waar ze de behandeling ondergingen. Pas twee uur na de feiten begonnen ze voorzichtig opnieuw te bewegen. 

Nu nog worden alle registers bij het opduiken van die verderfelijke nietsnutten opengetrokken. De echt drastische maatregel waarbij het haar onherroepelijk afgeschoren wordt, pas ik nu alleen nog voor de zoon toe. De meisjes worden gekamd met het luizenkammetje. Na de shampoobeurt wordt elk haartje minutieus aan deze behandeling onderworpen. Als je weet dat onze kinderen van dat prachtige semi-afrohaar hebben dan weet je dat dit de hel is. 

Een dikke twee uur geleden zat ik hier op onze camping na de shampoobeurt op luizen te jagen met dat verschrikkelijke kammetje. In tegenstelling tot vroeger klaarde ik de klus onder het vrolijk gekwetter van de kinderen. Al moet gezegd; sinds deze avond weet de hele camping dat wij hier zijn dankzij het gebrek aan enthousiasme tijdens het kammen van onze jongste. 

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Zussenweekend – the light-versie

Vorig jaar rond deze tijd maakten mijn twee zussen en ik tijdens ons eerste Zussenweekend Maastricht onveilig. Het fijne weekend smaakte naar meer. We besloten er een jaarlijkse traditie van te maken.

Onze levens raasden voort. Door allerlei spannende wendingen – lees: een man die in het buitenland gaat werken; een gebroken pols; een nieuw huis … – werden die levens nog drukker dan voorheen. Het zag er naar uit dat we dat Zussenweekend zouden moeten overslaan. Hoewel … voor elk probleem bestaat een oplossing. Wat onoverkomelijk leek, bracht ons het geweldige idee om het Zussenweekend – the light-versie te organiseren.

Volgend weekend gaan we met z’n drieën uit eten en blijven we gezellig in een Brussels hotel slapen. Na een uitgebreid ontbijt spoort iedereen huiswaarts. Ons uitje is  gereduceerd tot een late-namiddag/nacht/ochtend-uitje … En toch zien wij dat weer volledig zitten.

Het aftellen kan beginnen!!!!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Onder volwassenen

Boeken lezen; het is mijn lang leven. In mijn buurt ligt altijd een boek. Zelfs als ik geen tijd of goesting heb om erin te lezen wil ik iets om te lezen binnen handbereik.

De afgelopen jaren stelde ik me al een paar keer kandidaat voor de lezersjury van de boekenuil. Helaas, 100 mensen blijken snel gevonden. Elke keer kreeg ik een vriendelijk doch besliste NEEN op het rappel. Toen onlangs een oproep voor een te schrijven review van de uitgeverij Meulenhoff verscheen, kon ik niet anders dan het nog maar eens proberen. Precies twee dagen later viel het verdict in mijn mailbox. Ik mocht het boek ‘Onder Volwassenen’ geschreven door Jami Attenberg recenseren. Zo heet dat dan met een sjiek woord.

Het boek las ik op een hete vrijdagavond. Mijn spoortijd van en naar de allerlaatste les aan de VUB vormde de ideale gelegenheid om mij door het relatief dunne boekje heen te werken.

Uit mezelf zou ik het boek nooit gekozen hebben. Hoewel ik gek ben op New York en het hoofdpersonage Andrea in deze stad woont, is het niet meteen een sprekende titel. Ook de kaft en de achterflap zijn naar mijn aanvoelen allesbehalve flitsend. Het doel was het beoordelen van dit exemplaar. Er zat dus niets anders op dan er echt aan beginnen. Het moet gezegd, het beviel me wel. Het verhaal is op zich niet complex, onoverkomelijk of moeilijk te begrijpen. De fijne draadjes die doorheen het verhaal zijn verweven, vormen een stevig skelet waaraan het verhaal is opgebouwd. Het is helemaal niet chronologisch. Toch vormt dit allesbehalve een struikelblok voor de samenhang van het verhaal en het tekstbegrip. Het is een humoristisch verhaal met een bijzonder rauwe kant.

Het verhaal op zich is geen blijvertje. Het nestelt zich niet in je hoofd. Je kan het gemakkelijk opzij schuiven. Toch was het een fijn boek om te lezen. Een tussendoortje met een extraatje aan humor, rauwheid en taligheid. Ideaal voor een hete zomerse avond.

Tot gauw!!

Veel liefs

Elke

Het masterplan ‘verbouw-eens-huis’ aflevering 345

Over exact drie weken is onze geïmproviseerde keuken voorgoed verleden tijd. De Ikea-rekjes vliegen naar de fietsenberging, de roltafeltjes en overbodige hebbedingetjes verhuizen naar de kringwinkel en alle kapotte spullen vliegen naar het containerpark. Er wordt schoon schip gemaakt voor een nieuwe keuken. Iets om naar uit te kijken.

De man die houdt niet zo van plannen. Mijn maak-de-keuken- leeg -planning heeft hij niet zo goed begrepen. Een van zijn specialiteiten is het bijsturen van de gemaakte planning. Voor de installatie van die nieuwe keuken hebben de muren en het plafond een likje verf te goed, bedacht hij tussen de soep en de patatten. En als hij iets in zijn hoofd krijgt…

De planning, die wordt bijgestuurd. De keuken is drie weken voor D-day halfleeg. In een adem werd de fietsenberging meegenomen in de reorganisatie van alle spullen. De keuken is klaar voor dat likje verf. Al is het nog even wachten op dat beetje tijd. “Wat dacht je van nu zaterdag?” zei de man.

Ik ben benieuwd.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

De laatste keer

Broerig heet was het vandaag. Net vandaag wilde ik me helemaal smijten voor dat ene vak waarvoor ik over minder dan drie weken op de rooster wordt gelegd.  Het vak heet esthetica, de filosofie van de kunst. Niet iets wat je tussen de potten en pannen in je hoofd krijgt. Je moet er al eens over nadenken. De heren Schopenhauer, Kant, Nietsche en Hegel schreven geen weg-lees-lectuur. 

Laat nu net dat nadenken een beetje tegen zitten. De vermoeidheid, het lange einde van het schooljaar, het vooruitzicht van een nieuwe keuken, het wat haperen van de machine der organiseren… Het neemt veel plaats in het hoofd. Er blijft een mini-plekje over voor de schoonheid van verheven schone artefacten die de rede boven het verstand kiezen. 

Het plan is om even alles wat niet meteen moet en kan opgelost worden op een veilig, verborgen plekje in dat hoofd te stockeren voor minstens een maand. Op die manier maakt al die verheven schoonheid schoon schip. Over een dikke zes weken, na een succesvol examen, een geslaagd afscheid van het schooljaar 2016-2017 en een heerlijke tijd met de man en de kinderen komt al de rest wel in orde. 

Bij deze wens ik ieder van jullie veel verheven schoonheid in een vol leven ….

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke