Ouderzonde #3 – onkuisheid

Onkuisheid wordt door Romina en Annelore vertaald als hoe zie jij jezelf graag? M.a.w. waar haal jij je energie om er elke dag weer tegenaan te gaan?

Dit is niet zo simpel. Als mama is het zo eenvoudig om compleet te verzuipen in het groot brengen van kinderen, het runnen van het huishouden, het hebben van een job en het gezond houden van de relatie met de Man. Af en toe wat ademruimte is broodnodig. Bovendien kan je maar geven als je af en toe neemt. Je goed in je vel voelen helpt!

Het lukt me vaak niet om te nemen. Geregeld val ik ten prooi aan complete wanhoop. Het huis ligt overhoop, de kinderen zijn druk, de Man lijkt niet te willen meewerken. Dan ga ik al eens over de rooie. Het heeft heel lang geduurd voor ik door had dat het soms gewoon te veel is. Daarom probeer ik werk te maken van zelfzorg. Hier volgt mijn favoriete zelfzorglijstje in willekeurige volgorde:

  • café latte in Starbucks; iedere keer ik moet overstappen in een station met een Starbucks verwen ik mezelf. Heerlijk.
  • een boekje lezen in een knus, warm bed. Even verdwijnen in de wereld van een ander met een kopje thee voor de gezelligheid.
  • een Thaise massage. Mmmm… het doet me eraan denken om er dringend weer eentje te boeken.
  • een toneelvoorstelling met een Vriendin. Luisteren naar die prachtige stemmen die alles zo mooi verklanken.
  • lui in de zetel hangen en ondertussen een filmpje meepikken.
  • genieten van de rust en stilte als de kinderen eindelijk in bed zitten en slapen (dat hoop ik dan toch).
  • het zussenweekend.  Dit jaar maken we Antwerpen onveilig. Laat die tips al maar komen.
  • een halfuurtje joggen. Sportschoenen aan, Evy in de oren en we zijn vertrokken.
  • een uitje met de Man. Dit doen we eigenlijk veel te weinig. Misschien moet ik alvast een babysit voor de vier en een restaurantje voor ons twee boeken.

Dat dit helpt om je goed in je vel te voelen dat kan je wel bedenken. Alleen durf ik dat wel eens vergeten.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Ouderzonde #hoogmoed

Annelore en Romina, twee blog-mama’s, gouw-genoten in oorsprong en nog zoveel meer, bedachten de challenge ouderzonde. Ik was eigenlijk niet van plan om mee te schrijven. Het sprak mij niet zo direct aan. Ik schrijf dan wel veel over onze kinderen en hoe het leven met hen verloopt en misloopt en zalig loopt en … Maar nu mijn feed volloopt met ontwapenende verhalen ga ik het er toch op wagen. Bij deze … here I come!

De allereerste zonde heet hoogmoed. Klinkt niet geweldig positief. Deze kreeg dan ook een draai in een andere richting; waarin ben jij goed? Waarin blink jij uit als ouder?

Zowaar niet simpel. Eigen stoef stinkt en in onze contreien wordt geleerd om vooral bescheiden te blijven. Een korte bevragen bij de ‘lijdende’ 😉 voorwerpen van mijn ouderschap leverde niet meteen zinnige antwoorden op. Weinig dan, je mag ons meer verrassen, leverde het niet op. Het tijdstip van mijn vraag (tijdens een thuis-cinemaatje) zat er wel voor iets tussen.

Twee alinea’s ver en nog geen enkel stoeflijntje te bespeuren … Die West-Vlaamse roots spelen duidelijk parten. Met enige schroom volgt hier dan toch het lijstje:

  • voorlezen. Ik ben een krak in verhalen vertellen. De kinderen hangen aan mijn lippen en blijven verhaaltjes vragen.
  • Organiseren. Alle kinderen (en dan zijn er nog steeds 4) kunnen zo goed als altijd op de geplande activiteiten aanwezig zijn. Het kost me soms bloed, zweet en tranen, maar toch lukt het om die lieve kindertjes op tijd aan het voetbalveld, in de dansles, op het feestje, in de KJV, op de Chiro … af te leveren.
  • Een keukenprinses ben ik niet, maar de kinderen krijgen elke dag (een uitzondering niet te na gesproken) een verse, zelfgemaakte maaltijd. Het is niet altijd even simpel om een hun voorkeuren te beantwoorden, maar er is nog nooit niets geweest.
  • Last but not least, een warme thuis creëren. Dit vind ik eigenlijk het allerbelangrijkste. De kinderen voelen zich thuis in ons huis. Ze kunnen zijn wie ze zijn. Ze mogen boos, blij, bang, verdrietig, verliefd, een beetje zotjes, … zijn. Ze moeten zich bij ons veilig voelen. Veilig genoeg om zoveel mogelijk, zo niet alles te vertellen. Ik hoop dat deze veilige basis voldoende vertrouwen schept om ooit die pubertijd te overleven. Met onze drie felle girls en ons testosteronbommetje lijkt me dit geen overbodige luxe.

Voilà, dit was ze dan, die eerste ouderzonde. Ik ben al benieuwd nar het vervolg…

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

PS Het lijstje van de andere vind je trouwens hier

De griep is geen graptje

Ja, man … dacht ik even, een paar dagen rusten in mijn zetel en ik ben weer tip top. Vergeet het. Meer dan een week heb ik zowat slapend doorgebracht, afgewisseld met de hoogst noodzakelijke handelingen om de hongerige magen van al dat jonge volk in huis te vullen. Tot op vandaag, meer dan een week later, ben ik nog niet opnieuw top.

Het huis is dan wel niet getransformeerd in een stort, toch zijn duidelijke tekenen van tijdelijke verwaarlozing merkbaar. De verschillende wasmanden zijn goed gevuld. De wasmachine en droogkast draaien weer op volle toeren. De voorraad- en koelkast raken eindelijk weer gevuld met gezonde betaalbare alternatieven. De man heeft zijn best gedaan, maar zoals eerder aangegeven liggen zijn talenten toch eerder op het diplomatieke, dan het praktische huishoudvlak.

De loopschoenen laat ik nog even aan de haak hangen. Volgende week plan ik mijn comeback, afhankelijk van hoe ik de eerste werkdagen doorkom. Ik heb ook wijselijk besloten om mij volgende week in openbare vervoering naar de werkvloer te begeven. Het aantal verbruikte calorieën zal wel wat lager liggen dan gepland, maar de energiewaarde zal hierdoor hopelijk aan de positieve kant zijn.

Een griepje is niet onoverkomelijk, maar een graptje is het nu ook weer niet.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

OMG PS4

PS4, Wii, X-box … ik ben een bijzonder koele minnaar van deze ondingen. Ik was dan ook niet van plan om dit een plekje in ons huis te geven. Voor je het weet, zit de zoon of de dochter van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat te schieten en te poefen voor het scherm. I know, in mijn verbeelding loopt het soms helemaal fout. Het doemdenken haalt het van enige realiteit.

‘Het kan verkeren’,zei Bredero. En het verkeerde. Sinds vorige week hebben wij hier zo’n onding in ons huis. Het zit zo; wegens erfelijke belasting draagt één van de vier een brilletje. Sinds kort blijkt dat dit niet langer een tijdelijke, maar een definitieve maatregel is. Bij de laatste controle wees de oogarts ons er al op dat niets slechter is voor myopie (bijziendheid) dan kleine schermpjes. Nintendo’s, tablets en gsm’s zijn helemaal uit den boze. Door het bannen van dergelijk kleinnood zou de bijziendheid niet als sneeuw voor de zon verdwijnen. Helaas. Maar het zou de dikte van de glazen gevoelig beïnvloeden.

Een paar weken geleden zat ook de zoon op de oogartsenstoel het beste van zichzelf te geven. Na onderzoek bleek hij aanleg voor bijziendheid. De oogarts vertelde hem hetzelfde verhaal over kleine schermpjes Ik zag zijn lipje krullen toen het beeld van een leven zonder kleine schermpjes voor zijn ogen doemde. Hoewel ze enkel op woensdag en in het weekend 30 minuten mogen spelen, leek dit kleurloze leven hem helemaal onoverkomelijk. Tot de oogarts plompverloren liet verstaan dat ze geen probleem heeft met grote schermen. Deze zouden de myopie op geen enkele manier beïnvloeden. De lichtjes in zijn ogen begonnen te stralen. Misschien zou hij dit keer zijn moeder diets kunnen maken dat een PS4 of Wii of X-box toch echt tot de basisuitrusting van elke pré-tiener behoort.

En zo geschiedde. De zoon kreeg de opdracht een onderzoek uit te voeren naar de beste koop. Moeder stak haar licht op bij mensen die deze verderfelijke spelletjes niet des duivels vonden en vader keek al uit naar het uur waarop hij met zoonlief FIFA2018 zou kunnen spelen.

Ondertussen is de PS4 gearriveerd. De jongens hebben hun hartje met het voetbalspelletje al kunnen ophalen. Voor de meisjes was er een dansspelletje bij. Alleen horen daar dan weer andere controlers bij … En zo blijf je bezig natuurlijk. Nu nog de ‘openingstijden’ afficheren en misschien komt het dan wel goed met al die technologie in ons huis …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Girlpower

Elke avond voor het slapengaan lees ik samen met mijn oudste dochter een verhaaltje uit het boek ‘Bedtijd verhalen voor rebelse meisjes’. Na het lezen van het inspirerende leven van coole, grensverleggende meisjes zoeken we nog even op het wereldwijde web naar een recente foto van de dames. Het is ons momentje.

Het boek vertelt het verhaal van 100 meisjes en vrouwen uit alle windstreken die op de een of andere manier speciaal zijn. Hoewel de schrijfstijl wat wervelender mag, is het eenvoudig genoeg geschreven voor lezers vanaf 8 jaar.

Mijn kleine (grote) meisje laat zich door deze topdames inspireren. Geregeld vertelt ze over de gelezen dames. Vorige week maakte ze kennis met Astrid Lindgren. Sinds woensdag (onze bibliotheekdag) laat ze zich door Pippa naar Villa Kakelbont meevoeren.

Zoveel girlpower in een boek kan niet ontbreken in ons meisjeshuishouden. Zelfs de grote broer komt geregeld stiekem meeluisteren naar verhalen over rebelse meiden. Ook onze kleine meisjes zijn helemaal mee in het verhaal. Met zijn drieën bedenken ze wilde plannen voor toekomstige missies.

Het komt helemaal goed met die kinderen van ons 😉😇

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

PS Het boek inspireert me zelfs tot in de klas. Mijn 5de jaars schrijven de komende weken hun eigen biografie over een rebels meisje. Ik ben benieuwd …

Ik beken…

… elke week lees ik de column van Anne Davis in de Libelle. Met deze bekentenis tuimel ik ongetwijfeld helemaal naar beneden op de ladder der hipheid. Guilty pleasure wordt dit ook wel eens genoemd 😉

Hoewel ik niet meteen een lijst met goede voornemens heb, merk ik dat ik sinds 1 januari moeite doe om alles wat gestroomlijnder en evenwichtiger te laten verlopen.
Met hernieuwd enthousiasme probeer ik zo gezond mogelijk te eten. Mijn weekmenu  wordt dezer dagen overstelpt met heerlijke groentegerechten. De hoeveelheid vlees wordt beetje bij beetje verminderd. Kwestie dat de man en de kinderen mee op de kar springen zonder dat ze het helemaal door hebben.
Sinds 2 januari trek ik geregeld mijn loopschoenen aan. Mijn voorlopige fitness-schoenen werden vervangen door echte loopschoenen. Mijn flodderbroeken verruilde ik voor een echte loopbroek. En mijn loop-pulls zitten zo comfortabel dat ik bijna elke dag een paar uur zou willen rennen.

Het aller-aller-moeilijkste aspect van evenwichtig leven is wat tijd nemen om wat bij te tanken. Nu de man thuis is, lukt dit verbazingwekkend goed. Na een dagje het beste van mezelf te geven kan ik nu al eens een latte in de stad drinken zonder me druk te maken over het uur waarop ik aan de schoolpoort verwacht wordt.
De Libelle, het vrouwenblad der vrouwen, dat misschien ooit wel weer hip wordt, lees ik sinds kort elke week. Heerlijk om eventjes met verstand op nul de dingen deze levens te lezen. Het helpt in de zoektocht naar rust. Een mens kan soms toch met heel weinig content zijn …

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Onverwacht vrij

Woensdag 17 januari rond een uur of 12. Ik check snel de mailbox van het werk.

Wegens infrastructurele werken heeft de directie besloten de school op 18 januari uitzonderlijk te sluiten.

Fantastisch nieuws. Zo’n extra dagje vrij opent perspectieven. In mijn hoofd maak ik alvast plannen. In de ochtend werken en in de namiddag een stapje in een stadje. Of misschien moet ik ’s ochtends snel een nieuwe zwembroek voor de zoon en een nieuwe balletcollants voor de jongste halen en de rest van de dag werken. Of ik kan werken en tijdens mijn middagpauze nog wat in een boekje lezen. Of tijdens de middag kan ik met de man net als vroeger een soepje drinken op verplaatsing. Of …
Tot zover de plannen.

Donderdag 18 januari rond 7 u 30.

‘Mama, ik heb buikpijn. Mama, ik heb overal pijn.’

Het tweede kind op rij sneuvelt. Nu zit ik hier achter mijn pc, koptelefoon op mijn hoofd. Ik probeer te werken tussen het verwennen door. Ik assisteerde al bij een badsessie, smeerde boterhammen met confituur en belegde een andere boterham met komkommer. De medicijnen werden uit de kast gehaald, de melkjes gebracht. Straks maak ik nog pompoensoep en warme pudding. Ik beloofde ook al een uurtje lijfelijk contact met die warme kinderlijfjes.

Zo’n onverwachte vrije dag. Heerlijk toch…

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke