Baf…

zo klinkt de schoolpoort op 30 juni. Ze gaat (in theorie) voor twee maanden dicht. 61 Dagen passeert geen leerling de rode lijn richting nieuwe kennis en vaardigheden. 

Voor leerkrachten begint een relatief rustige tijd. De computer blijft even dicht, Smartschool wordt een beetje vergeten. De zweep mag er voor een tijdje af. En ik … ik vertrek de volgende dag op onze uitgestelde echte honeymoon naar Senegal. 

Met mijn hoofd al in de wolken race ik naar huis. Tot ik langs de weg een verweesde man met bloedende handen, geschaafde armen en beschadigd gezicht zie zitten. Zijn fiets ligt op de weg, zijn bril en gsm aan diggelen. Voor ik echt op vakantie ga, ben ik voor eventjes een Nightengale. 

Nu dacht ik dat de vriendelijke dame van de 112 mijn locatie aan de hand van mijn mobieltje kon bepalen. Niets is minder waar. Ik moet naar het dichtstbijzijnde straatnaambord hollen om te vertellen waar de ambulance naartoe moet. Wat me er meteen aan herinnert dat die fysieke conditie ondanks al dat fietsen veel beter kan. 

Het Nightengalen is van korte duur. De ambulanciers vertrekken met de man en de fiets. En ik kan weer met mijn hoofd in de wolken de vakantie inrijden. 

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Warmte voor allen, allen voor warmte #1

Het is koud … Vreselijk koud…

Ik hou van warmte… Mijn huis puilt uit van tv-dekentjes. Mijn favoriete winterpull heeft van die gaatjes in de mouwen zodat mijn handen warm blijven. Bovendien hangt er ook nog eens een gevoerde kap aan. Ik hou van heerlijk hete thee. Boterhammen vind ik eigenlijk maar niet. Het liefst zou ik ’s middags en ’s avonds warm eten. Elke avond zeul ik mijn kruikje mee naar bed. Helaas stroomde daar gisterenavond warm water uit. Kokend water is misschien een beetje overdreven voor het onmisbare kleinood.  Overal vind ik mijn warmtebron…

Alleen op de fiets heb ik het koud. Mijn lijf kan ik relatief goed verwarmen. Alleen die billen … Het blijft een bijzonder gevoelige zone. Tja, het leven van een fietser is in de winter niet alleen rozengeur en maneschijn. Het scheutje fijn stof in de lucht zorgt voor dat niet zo fijne extraatje …

Zoals je wellicht begrijpt, ben ik (net niet wanhopig) op zoek naar de ideale bovenbeenverwarmers die aan volgende criteria voldaan:

  • gemakkelijk in onderhoud;
  • praktisch in gebruik;
  • een streling voor het oog (ik wil er toch nog verfijnd blijven uitzien …);
  • zacht voor de billen en
  • vooral heel erg warm !!!

Alle tips zijn welkom.

Sjieke plat … pffffffff

schermafbeelding-2016-09-21-om-21-36-56

De eerste maand is al over halfweg. De routine geraakt er stilaan ingesleten. Al is het af en toe nog even zoeken. De vier moeten vooral nog oefenen om netjes op tijd in slaap te vallen. Dit klinkt nogal barbaars. Alleen moeten ze hier drie keer per week om 6 u 30 opstaan om precies 50 minuten later naar school te kunnen vertrekken. Ik kan je verzekeren dat ik de zinnetjes ‘Mama, ik ben nog moe. Ik wil nog slapen.’ liever niet meer hoor. Blijven trainen is de boodschap. Over hier en een week of twee vallen ze meteen in slaap (hum … in de ideale wereld …).

Dit is meteen ook het tweede jaar waarin ik mij per fiets naar mijn werk begeef. Drie keer per week vlam ik langs het kanaal naar het centrum van Anderlecht. Tot dinsdagmiddag dus. Om 15 u haast ik mij naar de fietsenstalling om huiswaarts te sjezen. Netjes op tijd arriveer ik dan aan de schoolpoort van de kinderen. Helaas pindakaas… ik haal mijn stalen ros uit de luxueuze parking waar zij/hij (ik ben er nog niet uit of mijn fiets mannelijke of vrouwelijke genen heeft) de hele dag van relatieve rust kan genieten.

Pffffffff …. hoor ik. Mijn achterband loopt in geen tijd volledig leeg. Sjieke plat is dat ding. Naar huis fietsen zit er niet meer in. Laat staan op tijd aan de schoolpoort arriveren. Ik heb toch eventjes gevloekt. Ik haal alle bus-, trein- en metroscenario’s uit de kast als plots een collega opduikt. Ze biedt me een lift tot aan de schoolpoort aan. Ja ja, ze is mijn reddende engel. Ik arriveer net voor de ‘bewaking’ begint.

Een half uur later pik ik samen met de man en de zoon mijn fiets op. Een lieve buurvrouw ontfermt zich over de meisjes. Een uur later staat mijn fiets bij JP, de plaatselijke fietsenmaker. En nog eens twee uur later parkeer ik mijn fiets in onze fietsgarage.

Het is allemaal in een recordtempo goed gekomen. Dit neemt niet weg dat ik me toch eens moet beraden over een of ander touring – of ander fietsherstelabonnement. Stel je voor dat de band ‘pffff …’ deed op het moment dat ik langs het kanaal aan het ‘vliegen’ was.

Veel liefs en tot gauw!

GewoonElke

Over verzuipen, bevriezen en beukende wind

Het is nu toch al eventjes geleden dat ik mijn fantastisch stalen ros lyrisch bezong. Dringend tijd voor een update …

De winter is nog steeds op vakantie in het hoge noorden. De herfst blijft dit jaar lang plakken. Heel af en toe komt de lente al eens zwaaien van achter het hoekje.
Wie had ooit gedacht dat de maand januari zo fietsvriendelijk voor de dag kan komen …

De voorbije weken slaagde ik erin om steeds tussen de druppels door te fietsen. Twee keer kwam ik min of meer verzopen thuis. Dit is niet meteen een probleem aangezien de warme douche en het warme kopje thee binnen handbereik zijn. Een keer hutste de regen uit de hemel toen ik naar het werk fietste. Een degelijke regenbroek, regenjas en een muts hielden me min of meer droog. De voeten waren echter doorweekt. Wat me meteen deed beslissen om bij een volgende regendag slofjes toe te voegen aan mijn bagage. De waterdichte zakken van Vaude bewezen hun dienst. Geen spatje water raakte de inhoud van mijn tassen. Nieuwe handschoenen staan ondertussen op het verlanglijstje. Een collega raadde me aan om skihandschoenen te komen. Nu nog een emmertje tijd vinden om deze te kopen.

Koning winter kwam ondanks zijn verlengde verblijf in het noorden toch al eventjes prikken. De eerste vriesdag waagde ik me nog langs het kanaal. Ondanks hier en daar een gladder stuk arriveerde ik heelhuids op mijn bestemming. Op de terugweg lag de weg behoorlijk nat. Die nacht vroor het keihard (voor onze normen …). De volgende ochtend durfde ik de gevaren van de ijsbaan niet trotseren. De bus bracht me veilig op mijn bestemming.
Die ene koude vriesdag waarop ik mijn fiets wel van stal haalde, had ik het koud ondanks die extra dikke jas. Vooral mijn benen en handen moesten het ontgelden. Die skihandschoenen staan sindsdien nog hoger op het verlanglijstje. Ondertussen denk ik na over wat thermische spullen en een extra paar dikke sokken.

En dan was er nog de wind. Die blies vol overtuiging, vaak op weg naar huis. Ondanks het motortje dat op geheel legale wijze mijn krachtinspanningen ondersteunt, moest ik toch een extra trapje geven. Ik wilde mijn gemiddelde snelheid van 26 km/h behouden. De meer bedreven fietsers die ik hierbij uit de wind zette (als een echte pro), waren die extra motivatie om te blijven trappen.

Regen, kou en wind. Het passeerde allemaal de revue tijdens de eerste maand van het jaar.  Het bleef allemaal niet te lang duren. Net lang genoeg om er een mini-beetje over te zeuren en net kort genoeg om (op twee dagen na) te blijven fietsen.

 

De beste aankopen #eindejaarslijstje 1

Het is vreemd om in deze warme tijden de kerstboom op te tuigen, de kerstdis voor te bereiden, de cadeautjes te verzamelen en obligate lijstjes te beluisteren en te lezen.

Er is geen ontsnappen aan. 2015 loopt op zijn laatste benen. Het jaar van de millenniumdoelstellingen, de giga-klimaatconferentie in Parijs, de 50ste verjaardag van het Tweede Vaticaansconcilie, de aanslagen in Parijs, Beiroet, Kameroen … en nog zovele andere, … Het jaaroverzicht zal niet uitblinken in schoonheid. Het kleurt donkerrood van het gevloeide bloed, zwart van de apocalyptische doemscenario’s als er niet dringend iets veranderd.

Het wordt beter … dat denk ik en hoop ik vooral. Positief denken is hierbij al een goed begin. Daarom vul ik de laatste weken van 2015 met positieve, sprankelende, fijne berichten. Lijstjes afgewisseld met warme verhalen … Daar worden wij (de lezer en mezelf) blij van – dat hoop ik toch ;-).

Mijn eerste lijstje is er eentje dat een kleine beetje veel dikke vriendjes is met de consumptiemaatschappij. Desalniettemin werd ik er content van. Hier volgen mijn aankopen van het jaar:

  • met stip op één staat mijn elektrische fiets. Na veel gewik en geweeg besliste ik begin november om te investeren in deze hype. Het legde me geen windeieren. Ook bij regenweer en heel veel wind (sinds de herfstvakantie waait het elke dag keihard) fiets ik dapper naar mijn werk. De buitenlucht, het uitzicht langs het kanaal … ik word er vrolijk van.
  • Een nieuwe vaatwas. Of dit nu helemaal strookt met het milieu weet ik niet. Maar dat het mijn leven gemakkelijker heeft gemaakt dat is wel zeker. Onze vorige, nochtans uitstekende vaatwas, had de verbouwingen niet overleefd. Iets met een platgedrukte afvoer en een draadje (het fijne begrijp ik er niet van) zorgde ervoor dat afwassen met de machine geen optie meer was. 10 maanden lang deed ik het zoals anderen het al eeuwen deden, met de hand. Minstens één uur afwassen per dag. Aangezien het leven volgens die ene reclame uit meer dan afwassen alleen bestaat, ging ik in juli overstag. Er moest en er zou een nieuwe machine komen. Die staat nu te blinken in onze geïmproviseerde keuken (een echte keuken staat op de planning tegen 2020). Terwijl de machine ’s avonds haar werk doet, geniet ik van mijn kopje thee in het gezelschap van de man in mijn luie zetel.
  • Een frietjesmachine, gekend onder de naam friteuse. Nog voor het masterplan verbouw-eens-een-huis had ons oud frietjesmachine het begeven. Een nieuwe stond heel lang niet op de planning wegens plaatsgebrek. Tijdens één van mijn aanvallen ruim-het-huis-een-beetje-op reorganiseerde ik de fietsengarage. Op een van de rekken was een plekje, net groot genoeg voor een friteuse, over. De machine werd met veel gejuich onthaald. Sinds die heugelijke dag eten we minstens twee keer per maand frietjes of gefrituurde bakbananen.
  • Last but not least: tijd. Zoals je eerder kon lezen startte ik op 1 september met mijn ouderschapsverlof, netjes gespreid over 20 maanden. Daardoor werk ik maar 80% meer. Uiteraard zie ik dit op het einde van de maand op mijn loonbriefje. Maar de tijd die ik ervoor in de plaats krijg, is onbetaalbaar. Het leven is zoveel rustiger. Al blijf ik het vreemd vinden dat mensen in deze tijd TIJD moeten kopen om rustig te kunnen leven.

Ongetwijfeld werd dit huis dit jaar nog voller gestouwd met spullen. Deze vier lijken nu de beste aankopen.

En jij? Heb jij ook zo’n dingen waar je zo content van wordt?

Over wind, regen en fietsen

Na veel wikken en wegen, twijfelen, praten en rekenen heb ik eindelijk beslist. Ik koop een elektrische fiets. Op donderdag 5 november zou ik overgaan tot de aankoop van 2015. Ware het niet dat net die dag de fietsenmaker van zijn wekelijkse rustdag geniet. Een dag later dan gepland wordt een elektrisch stalen ros het mijne. Na de obligate oplaad-, poets-, en sleutelbeurt kan ik mijn nieuwste vriendje halen.

IMG_0084

De man en de kinderen droppen me bij de fietsenwinkel en wachten vol spanning tot mama de deur uitvliegt. Dat vliegen mag je redelijk letterlijk nemen. Nog nooit in mijn jonge leven (geef toe 36 is echt nog piepjong) heb ik met zoveel enthousiasme door weer en wind gefietst. Het beetje extra ondersteuning geeft mij vleugels. Daar komt geen red bull of ander stuff aan te pas.

IMG_0080

Langs het kanaal, bergop, tegenwind … het ‘fietst’ allemaal alsof het niets is. Een gemiddelde snelheid van 25 km, geen spatje zweet, geen zuchtje te veel en ik arriveer welgemutst op het werk en nog beter gezind terug thuis. The flying teacher is mijn nieuwste nickname (met dank aan de geweldige zussen).

IMG_0075

Of er dan echt geen nadeel is, aan dat e-geval?
Naar het schijnt, is rijden met een platte batterij een zware beproeving. Aangezien ik nog maar een ruime week gemotoriseerd fiets is deze kelk tot op heden aan mij voorbij gegaan. (Oef, veegt het angst- en ander zweet van het voorhoofd).
Hij weegt iets meer (24 kg) dan een gewone fiets. Aangezien de motor zich in het midden van de fiets bevindt, valt het eigenlijk wel mee. Het bewaren van evenwicht met gladde schoenen in de beurt van natte tramsporen is net dat tikkeltje moeilijker dan met een klassiek model. De uitschuiver van daarnet is daar helaas het levende bewijs van. Een gekneusde bil, knie, uitgetrokken schouderspieren en wat schaafwondjes op de hand zijn het resultaat. De volgende dagen zal het allemaal wat minder vlot gaan. Gelukkig heb ik mijn ‘moteurke’ die mijn pijnlijke bewegingen met gepaste ondersteuning zal begeleiden.

Je ziet, mijn weloverwegen e-bike-keuze zal ik mij net snel beklagen. Leve het gemotoriseerde stalen ros!!!