Pompen of verzuipen

Als moeder van vier is het hier soms behoorlijk heavy. Zeker als de man (zoals nu het geval is) er niet is. Het zorgt voor heel wat extra stress. En na elke periode vind ik het geweldig dat ik het toch maar weer overleefd heb. Veel keuze is er trouwens niet. Het is pompen of verzuipen. En laat ons eerlijk zijn; verzuipen is geen optie.

Tijdens de week valt het meestal reuze mee (hmmm). Er is het vaste stramien van werk-school-crèche. Na de werkdag wordt er gehuiswerkt, gekookt, gedoucht, voorgelezen om de kinderen daarna vakkundig in bed te zwieren. De oudste zoon leest ondertussen zelf en vindt de weg naar zijn bed iets moeilijker dan de meisjes.
De vijf zintuigen draaien ondertussen overuren. Je hebt bij voorkeur vier paar ogen die zich op de meest onmogelijke plaatsen bevinden. Gegarandeerd zit het kleintje met haar vingertjes in de pot warme soep als je net even niet kijkt. De grotere kinderen kennen de weg naar de koekjes blindelings. Ze sluipen als volleerde krijgers door het huis en vieren hun overwinning smikkelend en smakkelend op een bij voorkeur afgelegen plaats.
Hierbij helpen niet alleen die ogen. Ook het hebben van een extra paar oren is mooi meegenomen. Diezelfde oren zijn maar beter getraind in het simultaan beluisteren van de school- en andere verhalen. Het is verbazingwekkend hoeveel je met een klein beetje concentratie uit de verschillende verhalen kunt onthouden. De kids op hun beurt vinden je algauw supermama omdat je echt wel naar twee verhalen tegelijkertijd kan luisteren.
Het ruiken, voelen en proeven verdwijnt bij deze een beetje naar de achtergrond. Toch ben ik ervan overtuigd dat hun onzichtbare bijdrage tot de avondspits erger kan voorkomen.
Als ze dan eindelijk in hun bed liggen te snurken begint de opruim- en voorbereidingsactiviteit voor de volgende dag. Uiteraard helpen ze hier opruimen. Zonet nog werd het takensysteem nieuw leven ingeblazen. Stofzuigen, vaatwas legen en waterdragen zijn de voorlopige prioriteiten. Er blijft helaas nog genoeg over om zelf te doen.
Uitgeteld in de zetel ploffen hoort niet tot mijn dagelijkse ritueel. Eens alles en iedereen op zijn plaats zit of ligt, ga ik vaak nog even achter de computer zitten om nog wat voor school te werken.
Het weekend-ritme is zo mogelijk nog helser. De kinderen sjotten, turnen, dansen, zwemmen, chiroën. Ik weet het wel. Dat doe je vooral jezelf aan. Maar aangezien ik dit alles zelf zo leuk vond als kind en tiener wil ik mijn kindertjes dat plezier gunnen.

Om maar te zeggen dat een huishouden met vier kinderen draaiende houden zonder man geen sinecure is. En dan komt nu ongetwijfeld de vraag of het met de man wel zoveel eenvoudiger is …?

Nog een fijne zondagavond en voor straks een fantastische werkweek.

Veel liefs.
Tot gauw.

GewoonElke

Advertenties

Kick aff

Daar zaten we dan. We waren met z’n negenen. De pennen en de klavieren (de moderne tijden deden ook hun intrede op de universiteitsbanken) in de aanslag. Helemaal klaar om ons te laten inwijden in de kunstwetenschappen. De minuten gleden voorbij. Een aarzelend gesprek startte op om daarna weer helemaal stil te vallen.
18 u 30 Nog steeds niemand die op een prof kunstwetenschappen leek te bespeuren. Even later hielden we het toch voor bekeken. De eerste les waar ik zo naar uitgekeken had, liep af met een sisser. De prof stuurde haar kat.
Gelukkig is er nog de Starbuck in Brussel-Centraal om de ontgoocheling met een zoete latte weg te spoelen.

Tot gauw.
Veel liefs.

GewoonElke

Kick off

Hier zit ik dan. Onderweg naar de allereerste les. Geloof het of niet, maar ik ben blij als een klein kind. Het lijkt wel alsof ik voor het eerst op schoolreis mag.
De kinderen zijn in de veilige handen van één van onze babysits. (De man is even op een doctoraatsstage in Denemarken.) De lasagne staat klaar in de oven, de pyjama’s liggen in hun bakjes, de huiswerken zijn zo goed als klaar… Alle kinderen, ook de jongste die maandag (klassenraadavond) een scène die niet zou misstaan in de betere vrouwenfilms ten beste gaf, zagen het zitten om een avondje zonder mama door te brengen. Ik kon de deur met een gerust hart achter mij dichttrekken.
Toch wel gek dat studeren het niveau van me-time kan bereiken. Als middelbare schoolstudent was ik altijd wel in orde, maar om nu te zeggen dat ik met hart en ziel achter mijn bureau zat, is toch zwaar overdreven. Pas toen ik via een paar omwegen als werkstudent aan de VUB geschiedenis ging studeren (nu toch ook al twaalf jaar geleden) ontdekte ik de geneugten van het studeren. Het voldane gevoel na het begrijpen van complexe politieke constructies of het vinden van de verbanden tussen allerlei spannende gebeurtenissen uit het verleden werkte verslavend.
Ondanks de toen toch wel hectische periode (werken en studeren is ook zonder man of kinderen allesbehalve een sinecure) kijk ik met veel plezier naar deze drukke tijden terug. Een volledige opleiding zit er voorlopig niet in. Het dansen op een slappe koord om gezin en werk te combineren vergt te veel energie. Toch zullen de twee vakken (elk semester één) me meer dan deugd doen. En wie weet ontdekt het jongste kind binnenkort wel de geneugten van het doorslapen … Met een beetje slaap is een mens toch altijd tot net dat ietsje meer in staat …

Veel liefs.
Tot gauw

GewoonElke