Over wilde sportplannen #1

Maandag schreef ik nog over mijn wilde sportplannen. Hoewel het lijstje absoluut nog niet zo lang is, zet ik alles voor mezelf nog eens op een lijstje. Misschien vind jij het ook wel leuk om te lezen. En wie weet, zorgt het voor inspiratie …

  • Sportkleren kopen met de cadeaubons van de Zussen – check
  • Trainen met mijn personal trainer, de Vriendin – check
  • Het fitnessabonnement – nog niet helemaal check. Ik twijfel nog een klein beetje. Alhoewel ik al heel wat enthousiaste supporters heb. Vanmorgen nog kwam ik mijn linker- of rechterbuurvrouw (afhankelijk van hoe je het bekijkt) tegen. Ze zag me met mijn fiets en bijhorende uitrusting. Ze vertrok naar de zumba-les. En guess what… ze zou het wel zien zitten om samen te sporten. Kwestie van motivatie is dit nooit mis. Dan kunnen we tegelijkertijd met één auto vertrekken. Wat toch alweer de helft van de parkeerellende bij terugkomst betekent. Met z’n tweeën is het ook moeilijker om af te zeggen. Twee vliegen in één klap.
  • Op de fiets naar het werk. Eigenlijk woon ik op een kippeneindje van mijn werk (als je het op wereldschaal bekijkt, woon ik naast mijn werk). In vogelvlucht is het van mijn deur tot de deur van de school (a ja, aangezien ik in het onderwijs sta, is mijn werk de school) ongeveer 10 km. Speciaal voor de sportievelingen ligt er naast het Kanaal een uitstekend jaagpad. Ideaal om snel en gezond in de grote stad te geraken.
    Volgende week start de school opnieuw. Om toch niet helemaal onvoorbereid te vertrekken, plande ik deze ochtend mijn maidentrip. Met een fluorescerend hoesje rond mijn rugzak, een fietshelm op mijn hoofd en een zonnebril op mijn neus vertrok ik rond een uur of 10 richting school. Twintig minuten deed ik over het tripje. Dat het vals plat lichtjes bergafwaarts helde en de wind in de rug blies, was mooi meegenomen. Piece of cake … Alleen het zadel zat niet meteen comfortabel.
    De terugreis was iets heftiger. Het vals plat helde nu lichtjes bergopwaarts en de wind blies ongenadig in mijn gezicht. Dit keer duurde het tochtje een kleine 30 minuten.
    Ondanks de zadelpijn en het lichtelijk afzien op de terugweg kan ik stellen dat het experiment geslaagd is. Nog iets harder afzien bij mijn persoonlijke trainer om die beenspieren wat extra te trainen en het komt allemaal goed.
    Nu alleen nog de fietsenberging op school openkrijgen. Blijkbaar heb je daarvoor een andere dan de standaardsleutel nodig …

Schermafbeelding 2015-08-26 om 15.48.52

Je ziet het lijstje is niet indrukwekkend. Het ziet er wel veelbelovend uit.

Binnenkort volgt meer ‘sportnieuws’ (klinkt toch goed, niet?).

Advertenties

Over wilde sportplannen

Het is een rustig ten huize GewoonElke. De kinderen zijn uitbesteed en de man vertoeft nog steeds in zijn geliefde Afrika. De vrouw des huizes, ikke dus, wordt verondersteld om keihard het aanstormende schooljaar voor te bereiden. Het weer is solidair want het regent. Ook de werkplek is op enkele details na oké. Voor ik echt helemaal kan beginnen kom ik hier nog even over mijn ‘wilde’ plannen schrijven.

Het zit zo, voor mijn 36ste verjaardag hadden mijn twee Zussen het geweldige plannetje bedacht om mij een echt me-cadeau te geven. Zo’n cadeau waarvan ze zeker waren dat ik de enige ben die het kan gebruiken. De snoodaards contacteerden een vriendin die de beste personal trainer in spe is. De Vriendin zou mij onder haar sportvleugels nemen en de Zussen zorgden voor de outfit. Ik kreeg er zowaar stress van.

Je moet weten dat mijn sportcarrière weinig tot niets voorstelt. Tot mijn achttiende speelde ik volleybal. Toen ik er jaren later opnieuw wilde aan beginnen begaf mijn lichaam het al na 30 minuten. Na een moeizame revalidatie, een ander wild plan (als werkstudent mijn master geschiedenis halen) en een nog wilder plan (samenwonen, vier kinderen op de wereld zetten en starten met het project verbouw-eens een huis na het aankopen van dat te verbouwen huis) was er van enige fysieke inspanning niet veel meer in huis gekomen. Tot woensdag 29 juli. Op die dag begon mijn lijf weer bescheiden sportmanoeuvres uit te voeren.

Sindsdien sport ik minimum twee keer per week onder het goedkeurende oog van de Vriendin. Een uur per sessie voorziet ze mij van de gepaste oefeningen om die dijen en billen weer wat strakker te krijgen. Om de buik wat platter te maken en de arm- en beenspieren te versterken. Tegelijkertijd wordt er ook aan de algemene, fysieke conditie gewerkt. Dankzij de variatie, de persoonlijke begeleiding en het gezelschap van nog een andere sportleek vind ik het echt leuk. Ik kijk er zelfs naar uit.

Om het allemaal nog wat ‘wilder’ te maken ben ik van plan om ook tijdens het schooljaar verder te sporten. Een fitnessabonnement, de onvoorwaardelijke steun van de Man (niet onbelangrijk), het enthousiasme van mijn persoonlijke trainer, de actieve medewerking van de kinderen (ja, ook de baby doet enthousiast mee) moeten ervoor zorgen dat mijn fysieke toestand er alleen maar op vooruit gaat.

Schermafbeelding 2015-08-24 om 12.13.35

Om het helemaal af te maken stapte ik twee weken geleden met mijn fiets naar de fietsenmaker. Die zette de fiets helemaal op punt. Vanaf nu kan ik mij met het stalen ros naar mijn werk begeven.

Zo, nu het hier allemaal geschreven staat, kan ik niet meer terugkrabbelen. Op woensdag plan ik mijn maiden trip naar de school. Nu nog voor waterdichte zakken en een paar lichtjes zorgen en ik kan vertrekken.

Alle fiets- en sportervaringen van absolute leken en ervaringsdeskundigen zijn welkom!

Go go go, GewoonElke gaat ervoor! (Nu toch nog …)

Eventjes zwaaien

De vakantie loopt op haar laatste benen. Voorzichtig trekt het gewone leven zich op gang. Het is opnieuw drukker op de wegen, de pendeltreinen zijn niet langer in hoofdzaak met zonnekloppers gevuld, minder winkels zijn gesloten, de sportvelden worden opnieuw gebruikt.

Ook ten huize GewoonElke wordt het nieuwe school- en werkjaar volop voorbereid. De tassen worden gecontroleerd, de brood- en fruit/koekjesdozen geteld. De kleren van de kinderen wordt nagekeken op lengte en breedte. Wat te klein is, vliegt eruit.
Nu de bureau geïnstalleerd is, kan ik op mijn eigenste geprivilegieerde werkplek papieren ordenen, lessen voorbereiden, jaarplannen, cursussen en blogs schrijven …

Alhoewel, de komende week verhuis ik alle schoolspullen voor even naar hun voormalige habitat, de tafel in de woonkamer. De man is uithuizig. Werken in de bureau terwijl de vier beneden een gezellig feestje bouwen is allesbehalve een goed plan.

Mijn alleenstaand moederschap duurt precies twee weken. Vorige zaterdag vertrok de man naar zijn vaderland om de zomercursus (over mensenrechten en internationaal strafrecht) in goede banen te leiden. Het afgelopen jaar werkte hij keihard aan de organisatie ervan. Mijn rol ‘beperkte’ zich tot klankbord en het coördineren van de praktische uitwerking zoals cursusmateriaal voorzien, lunchbonnetjes en badges ontwerpen en knippen … Nu volgt de moeilijkste taak: twee weken kunst- en vliegwerk om de vier te entertainen,op hun trainingen, dino- en onmisportkampen en in de crèche af te leveren, te ‘voederen’ en tussendoor mijn eigen schooljaar voorbereiden.
Dat dit met ups en downs gepaard gaat, moet ik je wellicht niet vertellen. Het ene moment spelen ze als de beste vrienden samen om even later elkaars haren net niet uit te trekken.

Vier dagen zijn al voorbij, nog tien te gaan. Nog even en we zijn weer met z’n zessen. Wij kijken er reikhalzend naar uit …

Tot zover onze ‘spannende’ laatste veertien dagen van de zomer 2015.

Ten behoeve van enige zelfontplooiing volg ik de blogcursus  Meststoffen voor jouw blog van Kathleen van De Verbeelding. In de komende weken volgen wellicht meer blogposts die voortvloeien uit deze cursus. Voor deze blogpost had ik 27 minuten en 8 seconden nodig.

Over meisjesloze dagen

Het is stil in ons huis. Dit kan ook niet anders. De helft van de kroost is op logement. Onze twee oudste meisjes worden voor enkele dagen geëntertaind door tante en nonkel 1 en het coolste metekind van de hele wereld. Hij zal zijn coolheidsfactor binnenkort wel moeten delen…

Die dagen van relatieve rust probeer ik zo efficiënt mogelijk te vullen. De zoon, een krachtpatser in spe, is mijn rechterhand. De baby bekijkt alles vanop de eerste rij. Ze zit netjes op moeders rug.

image

De eerste twee dagen schuimen we de winkels af

  • om eindelijk die vaatwas die het kamperen tijdens de verbouwingen in het tuinhuis niet overleefde te vervangen;
  • om de cursus van de man op logistiek vlak in orde te brengen (later meer hierover);
  • om mijn sportoutfit te kiezen (ik ben sinds woensdag opnieuw gestart met sporten – wordt vervolgd);
  • om eten te kopen (iets minder spectaculair, maar toch levensnoodzakelijk).

Op dag drie van de meisjesloze dagen zorgen de zoon en ikzelf voor de herinrichting van de bureau. De langverwachte werkplek heeft eindelijk een extra bureau en stoel. Ik kan werken!!!

image

De man voorziet de meisjeskamer van ‘behangen’ muren. De verfkwestie volgt later. Dat is mijn zaak. Zoals bij alle werkjes ‘entre les amis’ schiet de man samen met son copain pas tegen de avond in actie.

Er zit niets anders op dan alleen met de zoon en de baby uit te gaan. Elke eerste zaterdag van augustus organiseert de bijna-parel van het Pajottenland (de titel van de parel van het Pajottenland wordt al door een andere gemeente geclaimd) een straattheaterfestival.  Die avond zien wij samen met duizenden andere dorpsgenoten dat het goed is.

Drie knapperds strelen het oog met het betere trampoline springen, jongleren en met drie op elkaar staan. Prachtige meisjesstemmen zorgen voor een sfeervol muziekje. Vertelde ik al dat die mannen echt wel heel goed gevormd, gespierd en getraind waren?

Marie en Gerard brengen een act die aan de allereerste piloten doet denken. De prachtig gestikte kostuums, de muziekjes, de acrobatestreken … het zit goed in elkaar. De zoon duidelijk verwend door de knapperds van daarnet, onthoudt vooral de gele papieren vliegtuigjes geplooid door sterke papa’s.

Een spectaculaire diabolo-act (dat ding vloog net niet naar de maan en terug) van een goedgebekte Engelssprekende artiest is het ideale einde van een ontspannend avondje uit. Dat de zoon net als mama in fijn gezelschap verkeert, is mooi meegenomen.

Nog een keer slapen en dan zijn die dekselse meiden terug. We hebben ze gemist.

image