Content

Zo heel af en toe verdien ik een cadeautje, vind ik. En dan bedoel ik niet met kerst of voor mijn verjaardag. Nee, gewoon een verwennerijtje voor onderweg. Een kleinigheid waar ik content van word.

Na drie maanden keihard werken om de boel te runnen, mijn werk naar behoren te doen en tussen de bedrijven door nog wat esthetica in mijn hoofd te rammen had ik een presentje verdiend. Zaterdagavond installeerde ik me voor bol.com. Blindelings vond ik mijn bestelling, Bullet Journal de handleiding. Zo’n BUJO fascineert mij mateloos. Aangezien ik gek ben op plannen en herplannen is zo’n zelf gefabriceerd naslagwerk op mijn lijf geschreven.

Voorlopig zit het boek werkloos in mijn tas. Dat verdomde examen is nog niet achter de rug, het einde van het schooljaar brengt wat extra werk met zich mee en het huishouden organiseert zich nog steeds niet vanzelf. Ik kijk nu al uit naar dat beetje tijd om me helemaal te smijten voor dit nieuwe project. Ik word er nu al CONTENT van!!!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

 

Voor mijn eigen gemak?

Geregeld doe ik een Collect&Go. Vanachter mijn computer bestel ik mijn boodschappen. De volgende dag al kan ik alles aan het afhaalpunt ophalen. Ik betaal hiervoor € 5,50  extra. Al win ik die terug door het vermijden van impulskopen. Al moet ik toegeven dat Jef Colruyt toch zijn best doet om mij te verleiden met interessante online-deals.

Dinsdag plaatste ik nog snel mijn bestelling voor donderdag. Na drie dagen zee kon ik de boodschappen oppikken en zouden wij weer voor een tiental dagen verder kunnen. Dat was het plan. Het invoeren van mijn bestelling was pas definitief na een uur of vijf. Om de haverklap werd ik gestoord. Niet meteen een probleem. De app onthoudt wat ik wil. Alleen is dit niet bevorderlijk voor het concentratievermogen. Zo bestelde ik 1 kg limoenen in plaats van die ene limoen die ik voor mijn kippengerecht met verse munt nodig heb. Nu zit ik met 13 limoenen. FB, uw vriend, helpt mij bij het bedenken van manieren om het hele boeltje weg te werken voor het verrottingsproces start.

Een ezel … de rest ken je wel… Helaas, is dit niet de eerste keer. Ooit zat ik met 6 x 6 stukken zeep, 4 kg hespenworst, een bulk aan wc-rollen … En nog heb ik mijn lesje niet geleerd. De volgende keer misschien beter wachten tot die vier heerlijk liggen te slapen, de deurbel uitschakelen, de telefoon van de haak nemen en de tv uitzetten voor ik mijn boodschappenbestelling plaats …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Lentekriebels

De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, de lelies staan in bloei. Het is duidelijk dat de lente in het land is. Al bij de eerste zonnestralen gooi ik de ramen open en begin ik aan de grote schoonmaak. Of toch iets dat daarop lijkt. Ik maak schoon schip in ons huis. Dit wil geenszins zeggen dat ik nu door het huis ren met borstels, trekkers, emmers en allerlei geurige producties. Helemaal niet. Mijn lenteschoonmaak ziet er zo uit:

  • de kamers worden één voor één aangepakt.
  • Alle rommel die zich tijdens de koude winterdagen overal opstapelde wordt gesorteerd. In onze gang komen drie stapels: eentje voor de kringloop, eentje voor het containerpark en eentje voor hergebruik door vrienden en familie. Wat daar niet bij hoort, vliegt zonder pardon de vuilbak in.
  • De plaats van de meubelen wordt herbereken. Een tafeltje schuift naar links; een bed staat niet langer in de breedte, maar wel in de lengte; een kast verhuist naar een andere kamer.
  • De leemtes worden opgevuld. Dat betekent een bezoekje aan de kringwinkel en de onvermijdelijke Ikea.
  • Als ik dan nog zin heb, passeer ik met de borstels en trekkers en vodden. Mocht iemand zich zorgen maken; we hebben een poetsvrouw die alles kraaknet houdt.

Vandaag staat dat bezoeken aan de Ikea gepland. We kopen er een nieuwe kleerkastcombinatie voor de zoon. Als straks ons kleinste meisje naar school vertrekt, gooien we de verzorgingstafel eruit. Ze krijgt een volwaardige kleerkast. Dit betekent dat de kleren van de zoon moeten verhuizen. In de meisjeskamer komt nog een zitbankje voor de verkleedkleren. De derde kamer krijgt deze zomer een nieuw verflaagje. Zo is iedereen tevreden.

Dan vertrekken we nu snel naar Ikea (voor dat ijsje en de rest …)

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Plannen doe ik zo

Ik hou van plannen en lijstjes. Een bloemlezing van mijn meestgebruikte tools.

  • een weekmenu: op het weekmenu-sjabloon dat Mme ZsaZsa gratis en voor niets op haar blog en via ‘Het weekmenu van ‘ op Facebook deelde, schrijf ik mijn tweewekelijkse planning. De groentjes geef ik een kleurtje en voor de rest krabbel ik erop los. Sinds het bestaan van deze facebookgroep slaag ik er bovendien in om af en toe eens ‘creatief’ te zijn in de keuken. De klassieke wortelstoemp met worst durf ik al eens vervangen door een spruiten-rapenstoemp op een bedje van gehakt met een exotisch sausje.

schermafbeelding-2017-02-23-om-21-38-26

  • een financiële planning: elk jaar opnieuw bereken ik hoeveel verzekeringen, taksen en andere ‘bijdragen’ ons jaarlijks kosten. Dit deel ik netjes door twaalf. Op die manier weet ik precies welk bedrag ik elke maand moet reserveren om het totaal plaatje te doen kloppen. Het inschatten van de maandelijkse boodschappen en benzinekosten vind ik moeilijker. In het verleden hield ik het huishoudboekje van Radio2 bij, probeerde ik alles netjes in een atomaschriftje te noteren. Meestal gaf ik dit na twee maanden op wegens te arbeidsintensief. Nu schrijf ik al deze uitgaven op de jaarkalender die rond de jaarwisseling in HetNieuwsblad stak. Mme ZsaZsa zorgde voor de prachtige lay-out. Dit jaar lijk ik het vol te houden. Al is het jaar nog jong. (
  • een activiteitenkalender: 4 kinderen, een drukbezette man en een vrouw die op haar beurt ook af en toe sociaal wil doen zorgt voor ‘kalendergegoochel’. Om het geheel min of meer overzichtelijk te houden schrijft ik alle activiteiten op de kalender van de Libelle. De hokjes zijn net groot genoeg. En iedereen heeft zijn eigen kleur. In een oogopslag kan zelfs de niet-lezende kleuter zien wanneer ze iets te doen heeft.

img_7016

  • een takenlijstje: een minder populair instrument voor het jong geweld ten huize GewoonElke. Al doen ze keihard hun best de taakjes (van een ander) op te volgen. Het stofzuigericoontje zou eigenlijk moeten vervangen worden door dat van het tafeltje-dekje-icoontje. Niemand is er tot nog toe over gevallen. Dus laat ik het gewoon hangen.

img_7015

  • een to do-lijstje in mijn schrift waarin ik ook kleine weetjes, receptjes, dingen-om-te-onthouden schrijf. Het lijkt van ver op een bulletJournal. Al schrijf ik er bijlange niet alle dagen iets in. Het helpt om een soort structuur te behouden.
  • mijn online-schoolagenda: dit handige instrument verzamelt alle lesonderwerpen, toetsen, taken, reserveringen in ICT-klassen, schoolvergaderingen …

Al dat geplan en gelijst betekent geenszins het leven er ten huize GewoonElke inspiratieloos en kleurloos uitziet. Integendeel. En dat is net zo fijn. Dan kan ik met mijn voorliefde voor plannen en lijsten schuiven met activiteiten en creatieve oplossingen bedenken. Als dat geen ‘strakke’ plannen zijn 😉

Tot gauw!

GewoonElke

Pompen of verzuipen

Als moeder van vier is het hier soms behoorlijk heavy. Zeker als de man (zoals nu het geval is) er niet is. Het zorgt voor heel wat extra stress. En na elke periode vind ik het geweldig dat ik het toch maar weer overleefd heb. Veel keuze is er trouwens niet. Het is pompen of verzuipen. En laat ons eerlijk zijn; verzuipen is geen optie.

Tijdens de week valt het meestal reuze mee (hmmm). Er is het vaste stramien van werk-school-crèche. Na de werkdag wordt er gehuiswerkt, gekookt, gedoucht, voorgelezen om de kinderen daarna vakkundig in bed te zwieren. De oudste zoon leest ondertussen zelf en vindt de weg naar zijn bed iets moeilijker dan de meisjes.
De vijf zintuigen draaien ondertussen overuren. Je hebt bij voorkeur vier paar ogen die zich op de meest onmogelijke plaatsen bevinden. Gegarandeerd zit het kleintje met haar vingertjes in de pot warme soep als je net even niet kijkt. De grotere kinderen kennen de weg naar de koekjes blindelings. Ze sluipen als volleerde krijgers door het huis en vieren hun overwinning smikkelend en smakkelend op een bij voorkeur afgelegen plaats.
Hierbij helpen niet alleen die ogen. Ook het hebben van een extra paar oren is mooi meegenomen. Diezelfde oren zijn maar beter getraind in het simultaan beluisteren van de school- en andere verhalen. Het is verbazingwekkend hoeveel je met een klein beetje concentratie uit de verschillende verhalen kunt onthouden. De kids op hun beurt vinden je algauw supermama omdat je echt wel naar twee verhalen tegelijkertijd kan luisteren.
Het ruiken, voelen en proeven verdwijnt bij deze een beetje naar de achtergrond. Toch ben ik ervan overtuigd dat hun onzichtbare bijdrage tot de avondspits erger kan voorkomen.
Als ze dan eindelijk in hun bed liggen te snurken begint de opruim- en voorbereidingsactiviteit voor de volgende dag. Uiteraard helpen ze hier opruimen. Zonet nog werd het takensysteem nieuw leven ingeblazen. Stofzuigen, vaatwas legen en waterdragen zijn de voorlopige prioriteiten. Er blijft helaas nog genoeg over om zelf te doen.
Uitgeteld in de zetel ploffen hoort niet tot mijn dagelijkse ritueel. Eens alles en iedereen op zijn plaats zit of ligt, ga ik vaak nog even achter de computer zitten om nog wat voor school te werken.
Het weekend-ritme is zo mogelijk nog helser. De kinderen sjotten, turnen, dansen, zwemmen, chiroën. Ik weet het wel. Dat doe je vooral jezelf aan. Maar aangezien ik dit alles zelf zo leuk vond als kind en tiener wil ik mijn kindertjes dat plezier gunnen.

Om maar te zeggen dat een huishouden met vier kinderen draaiende houden zonder man geen sinecure is. En dan komt nu ongetwijfeld de vraag of het met de man wel zoveel eenvoudiger is …?

Nog een fijne zondagavond en voor straks een fantastische werkweek.

Veel liefs.
Tot gauw.

GewoonElke

De netheid-standaard

De combinatie werk-gezin heeft al heel wat (virtuele) inkt doen vloeien. De belangrijkste conclusie lijkt wel dat niemand het met elkaar eens is. De veronderstellingen, meningen al dan niet aangevuld met ‘ik ken iemand die ….’ vliegen in het rond. Dat  in deze discussies de temperatuur wel eens hoog oploopt, bewijst alleen maar dat het een gevoelig thema is waarbij de verschillende partijen soms bijzonder lange tenen lijken te hebben. En dan kom ik ook nog eens met wat ik hier nu eigenlijk allemaal van vind …

Zoals je wellicht uit mijn ‘vertelseltjes’ kunt afleiden worstel ik hier ondanks een 4/5de job met alle schoolvakanties thuis vaak mee. Deze voordelige regeling bespaart mij niet van het zoeken naar een haalbaar evenwicht om het schoolwerk en de huishoudelijke karweien met de vier levendige, energieke huisgenoten in de buurt rond te krijgen. Een aangepast werkritme zou niet misstaan.

Los van het ritme op de werkvloer lijkt het me bijzonder interessant om het huishoudritme onder de loep te nemen. Volgens een studie die vorige week in De Standaard verscheen, doen we het onszelf aan. Vlaamse vrouwen accepteren geen hulp van hun wederhelft. Ze vinden dat ze het zelf beter kunnen. En heel misschien is dat ook wel zo. Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat in ons gezin een relatief stereotiepe rolverdeling heerst. De man kan dan wel beter strijken, toch is het vooral ik die de was plooi en de andere huishoudelijke taken voor mijn rekening neem. De kinderen entertainen, in bad en in bed steken doet hij meestal als hij aanwezig is. Dit is langzaamaan zo gegroeid. Ik was en ik ben immers veel meer thuis dan de man. Bovendien is mijn organisatietalent beter ontwikkeld.

Los daarvan betrap ik mezelf erop dat ik bij aangekondigd bezoek heel snel alles nog in een min of meer opgeruimde status probeer te brengen. Mijn argument is zo cliché als maar kan. Niemand, maar dan werkelijk niemand, zal zeggen: ” Kijk eens, hoe chaotisch. Die man heeft het huishouden toch niet zo goed onder de knie.” Ah nee! “Amai, wat een slordige, vuile vrouw.” Dat je hier niet elke dag van de grond kan eten, is wel duidelijk. Dat het hier ronduit vuil is, vind ik een brug te ver.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de hoge netheid-standaard die ons het leven zo nu en dan wel eens zuur maakt er vooral eentje is die van de ander komt. Soms voelt het leven als een wedstrijd aan. Wie heeft het mooiste huis? Wie heeft het meest opgeruimde huis? Wie heeft de slimste kinderen? Wie heeft de mooiste kinderen? Wie o wie heeft het perfecte leven?

Met de komst van het vierde kindje heb ik beslist dat mijn huis het mijne is. Een stukje speelgoed in het midden van de woonkamer, een papiertje in de gang, de vuile vaat op het aanrecht, een vlekje op de rok van de dochter … het is wat het is. Voor je het weet, is de tijd met een rotsnelheid voorbijgeraasd en heb je amper geleefd.

Een beetje minder streng zijn voor jezelf en voor een ander. Het mag best. Het leven moet geleefd worden. Iedereen doet dit zoals hij dit wil. Ik kies voor andere dingen dan een blinkende gootsteen en een onberispelijke vloer. Het leven is meer dan afwassen alleen …

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Nog dit:

  • dit is geen oordeel. Iedereen kiest zelf wat hij/zij belangrijk vindt.Ik heb alleen maar mijn keuze beschreven.
  • Wees gerust, onze kinderen groeien niet op in een vuilnisbelt en lopen er niet bij als clochards.

Over feestjes

Begin januari. Mijn brievenbus en mailbox worden overspoeld met suggesties om het communiefeest van de zoon in goede banen te leiden. Het feest is pas halfweg mei. Nog een zee van tijd dus. De goedbedoelde raad sla ik vrolijk in de wind. De gasten zijn al sinds half september op de hoogte van ons feestje. De rest komt wel in …

Halfweg maart beslis ik dat een meifeestje het ideale feestje is voor een BBQ in de tuin. Tussen een voetbalmatch en de zwemles shoppen de zoon en ikzelf een outfit voor het feestbeest bij elkaar. De meisje moeten nog even wachten tot de lente de winkels aanzet tot interessante promoties.

De eerste week na de paasvakantie schiet ik in actie. Een collega leent een tent, den Aldi verkoopt aperitieftafeltjes, een voetbalvader levert cava, zus 1 heeft nog wat feestartikelen in de garage staan en zus 2 heeft een uitstekend fototoestel waarmee ze aan de slag kan. Je merkt het, dat feestje, dat komt helemaal in orde.

Mijn eigen feestoutfit – eentje voor de kerk en eentje voor thuis – vind ik respectievelijk drie weken en één week voor het gebeuren. In diezelfde week maak ik mijn definitieve menu (met bijhorend boodschappenlijstje):

  • aperitief: bloemkool, wortels, courgettes, chips, nootjes, kippenvleugels en – pootjes met cava
  • BBQ: Griekse pasta met komkommer, appel, citroen en kervel; pasta met feta en tomaatjes; rijst met paprika; rijst met courgette en lente-uitjes; mango en paprika; tomaat; sla EN vlees, veel vlees …
  • dessert: watermeloen, chocomousse, brownie en ijsjes

De week voor het eigenlijke feest slaan de man en de buurman de partytent op in de tuin. Ik timmer nog snel een houten tafel met bankjes in elkaar. Diezelfde buurman springt gelukkig bij voor het boren van enkel gaatjes – een boormachine met cursus over het gebruik ervan als vaderdagcadeau valt te overwegen. De aperitieftafeltjes worden opengeklapt, het gras bijgeknipt en de ramen gelapt.

Op vrijdag ga ik samen met ons moeder eten kopen. Den abattoir in Anderlecht is de ideale plaats. Om 9 u beginnen we met onze inkooptocht. Anderhalf uur later hebben we alles bij elkaar gesprokkeld. 13 kg vlees, 14 kg watermeloen, 3 kg tomaten en nog een kilo of 4 andere groenten zeulen we met onze caddies een boodschappentassen naar de auto.

Thuis werken ons moeder en ik aan de voorbereiding van het feestmaal. Mijn persoonlijke Marie Kondo organiseert de benedenverdieping van ons huis. Een buurvrouw komt het voor ons niet zo bekende geitenboutje marineren. Na een snelle poetsbeurt zijn we rond de klok van tien klaar.

Het feest zelf is fantastisch. Naar goede gewoonte komt een deel van onze gasten netjes op tijd. De rest arriveert druppelsgewijs. Tegen een uur of vier zijn we compleet. Overal in ons huis en in de tuin staan, zitten of hangen (in de zetel) mensen gezellig samen. Er wordt veel gegeten, gedronken, gelachen en gespeeld. De kinderen amuseren zich te pletter. De trampoline blijft geen vijf minuten leeg. De jongens hebben zich in de bureau verschanst en proberen lego in elkaar te steken. Het voetbalboek van onze zoon wordt netjes bijgevuld. De meisjes dansen op ‘foute’ muziek. Als de avond valt en de wind venijniger wordt, zitten we met z’n allen rond onze grote keukentafel, ons kampvuurmomentje (zonder gitaar ;-)).

Ons eerste communiefeestje, relaxed, no stress, big fun !!!!

Op naar de volgende party … over een jaar of twee …

Tot gauw!

Liefs

GewoonElke