Guilty pleasure in een andere wereld

Dinsdagavond. Ik ligt onderuitgezakt in mijn zetel onder een tv-dekentje. Op een klein bankje staan een potje yoghurt en een kopje thee broederlijk naast elkaar. De kinderen slapen en de tv staat op ‘vijf’  tv voor mijn wekelijkse afspraak met mijn favoriete serie; Grey’s Anatomy.

Dit is een van mijn heilige momentjes. Zelfs toen de man tijdens de week nog thuis was en die  de Champions League op wel 10 verschillende kanalen kon volgen, reserveerde ik die 50 exclusieve minuten. Die twee voetbalploegen waren perfect online te volgen.

Op het einde van elke reeks ben ik enigszins teleurgesteld. De reeks is allesbehalve wereldschokkend, en toch zou ik die voor geen goud willen missen…

Bon, dan klap ik nu mijn laptop dicht en ga zalig genieten van die andere wereld …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

* De uitgelichte foto komt van de ABC – home page

Advertenties

En rust – the sequel

Vandaag is het zondag. Traditiegetrouw is de 7de dag een rustdag. Bij deze vind ik het gepermitteerd om mij vandaag tot enkele zinnetjes te beperken.

Straks breng ik de oudste dochter naar de Chiro. Zelf rijd ik door naar het plaatselijke cultuurcentrum. Stef Bos komt er liedjes zingen. Al klinkt dit zoveel slechter dan het in werkelijkheid zal zijn. Of dat hoop ik toch. Nog even rust, de batterijen opladen om er opnieuw tegenaan te gaan!

Have a nice day.

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

En rust !

Vrijdagavond, 21 u 50. De kinderen liggen in bed, de man bevindt zich ergens tussen Parijs en Brussel. En ik … ik zit alleen met mezelf en mijn computer in de zetel onder een dekentje. Op de achtergrond klinkt de muziek van een lukraak uitgekozen film.

Ik hou van de drukte in ons huis. Toch ben ik opgelucht dat avonden als deze bestaan. Die me-time heb ik nodig om de batterijen op te laden. Om te kunnen ademen. Deze momenten zijn goud waard.

Het dragen van een gezin gecombineerd met buitenshuis werken, een plaatsje vinden in onze maatschappij en jezelf kunnen blijven is een zware klus. Het is onmogelijk om op alle terreinen dezelfde hoge standaard te behouden. Om het leefbaar te houden heb ik mezelf geleerd dat perfectie van een ander universum is. Dit betekent geenszins dat ik er de kantjes vanaf loop. Het wil zeggen dat was plooien i.p.v. strijken oké is. De kinderen krijgen kleine verantwoordelijkheden zoals voetbalzakken klaarmaken, eten in hun lunchzak steken, hun eigen kleren klaarleggen. Dat ze hierbij af en toe de mist ingaan, is niet meer dan logisch. Maar dat is oké, zo worden ze groot. De boel de boel laten om te relaxen bij de plaatselijke Femma is oké. Het regelen van een babysit voor een avondje uit. Het mag. Een toets niet dezelfde dag, maar drie dagen later verbeteren is nog steeds op tijd. Een e-mail pas na drie dagen beantwoorden is geen misdaad tegen de menselijkheid enz. Ik heb geleerd dat er voor elk probleem een oplossing is. Dat daar soms een en ander aan schort is oké. Perfectie is zoals je weet niet van deze wereld.

Daarnaast programmeer ik mé-time. Een weekendje uitrusten bij de zus, een echt tussenweekend organiseren, een avondje theater met een vriendin, een etentje met de man, een vergadering met de ouderraad, … of gewoon een avondje in de zetel. Elke avond probeer ik één hoofdstuk uit een boek te lezen. (Wie wil weten wat ik lees, kan me vinden op goodreads.) En ik schrijf mijn vertelseltjes op deze blog. Al die dingen geven mij het gevoel dat ik leef. Het is de zuurstof van mijn dagelijks bestaan. Het zijn die kleine dingetjes die ervoor zorgen dat ik meestal met veel graagte dit gezin kan dragen in combinatie met buitenshuis werken en ook nog een plaatsje voor mezelf in deze maatschappij kan vinden.

Voor de komende tijd zal het een uitdaging zijn om me-time te plannen zodat mijn draagkracht groot genoeg blijft. Mijn mini-projectje van 40 dagen bloggen is alvast een goed begin.

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke.

40 dagen bloggen #1

Op 1 maart (morgen dus) start de 40 dagen tijd. De afgelopen twee jaar deed ik vol enthousiasme met ‘Dagen zonder vlees’ mee. Een fijne periode om het vleesloze bestaan te testen. En het moet gezegd; eten zonder vlees is best haalbaar. Alleen vind ik dat voor mezelf wat rigide. Ik ben dan ook een flexitariër.  Een lap(je) vlees hoeft niet elke dag. Het helemaal van mijn eetlijstje schrappen vind ik te drastisch. Bovendien kan ik me wel vinden in de idee van minder, maar beter vlees.

Bref, dit jaar ga ik die 40 dagen ietwat anders invullen. Ik heb voor mezelf twee ‘challenges’ gekozen:

  • 40 dagen gezond eten en
  • 40 dagen bloggen.

De eerste challenge heb ik nodig om weer op het ‘rechte’ pad te geraken. Vorig jaar heb ik een weliswaar kleine inspanning geleverd om mijn eetpatroon enigszins aan te passen. Zo ontbijt ik met granola, havermout en fruit. Probeer ik tijdens de ‘speeltijd’ een stuk fruit binnen te spelen en eet ik zoveel mogelijk zelfgemaakte slaatjes tijdens de middagpauze. Alleen al het eten dat daarna de weg naar mijn mond vindt, hoort helaas minder thuis in het rijtje van de gezonde voedingswaren. Er is dus nood aan een extra duwtje in de rug. Onlangs nog las of hoorde ik ergens (vraag me niet meer waar, maar mocht iemand het weten, stuur mij de link) dat een vaste gewoonte na drie weken verdwijnt en er dus plaats is voor een nieuwe vaste gewoonte. Na 40 dagen moet het dus lukken om de tweede helft van de dag op een minstens even gezonde manier in te vullen als de eerste helft. Alle hulp is welkom. Wie dus suggesties heeft, be my guest.

40 dagen bloggen is minder belangrijk voor het welzijn van mezelf. Alhoewel, het schrijven van deze vertelseltjes is een rustpunt in mijn drukke leven. Elke dag een ‘verplicht’ rustpuntje invullen met een reflectie al dan niet ernstig kan behoorlijk bijdragen tot het algemeen welbevinden. Wie kan daar tegen zijn…? De inspiratie voor dit projectje vond ik bij de verbeelding van Kathleen. De invulling laat ik wat van het moment afhangen. Het doel is om de volgende 7 weken 40 blogberichten te schrijven. Zoals in de katholieke vastenperiode zijn er 6 jokerdagen in te zetten naar eigen keuze. Af en toe wat ademruimte is geen overbodige luxe 😉

Voilà, dit zijn de plannen voor de volgende 47 dagen. De 40 dagen gezond eten als opstart naar een gezonder leven is prioritair. De 40 dagen bloggen zijn een leuk extraatje. En nu maar hopen dat ik ze allebei kan volhouden.

Tot heel gauw dus!

Veel liefs!

GewoonElke

 

De GOUDEN drie

 

2017 startte met DE gouden drie.

Na een stressy-tijd legde ik op 17 januari mijn examen kunstwetenschappen af. Het was een geweldig, fantastisch examen. Zonet zag ik het fantastische cijfer 17 in mijn studieresultaten verschijnen. Een dubbelcheck tot de vierde doe ik de rest van de week minstens drie keer per dag.

schermafbeelding-2017-02-06-om-22-34-25

Uitblazen deden we het daaropvolgende weekend in Londen zonder de kinderen.Voor het eerst sinds ‘mensenheugenissen’ lieten we de kinderen achter om wat we-time in te lassen. Het deed deugd en smaakte naar meer.

Nog geen dag later kreeg de man het bericht dat hij de komende maanden zijn dromen mag/kan najagen. Helaas betekent dit voor ons dat we hem nog minder zullen zien dan nu al het geval is. Het strakke plannen en ograniseren is aan een upgrade toe.

Maar voor ik het allemaal weer strakjes stroomlijn, geniet ik nog even van het geweldige getal 17 …

Nog een fijne avond.

Veel liefs.

Tot gauw!

De huppelende machine

Daar sta ik dan. Naast
mijn wasmachine. Wachtend op de
volgende huppel. Een zee van
tijd.Al duurt die slechts
12 minuten. Straks komt het
natte wasgoed eruit. Is de
tweede bom van de dag
in de woonkamer ontploft. Zijn
de meisjes in prinsessen veranderd.
Is de zoon naar de torenkamer verbannen.
Heb ik even kunnen ademen.

Met dank aan de vreemd huppelende wasmachine die zich na 12 minuten aandacht schijnbaar normaal gedraagt. Vreemd…

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Kick off

Hier zit ik dan. Onderweg naar de allereerste les. Geloof het of niet, maar ik ben blij als een klein kind. Het lijkt wel alsof ik voor het eerst op schoolreis mag.
De kinderen zijn in de veilige handen van één van onze babysits. (De man is even op een doctoraatsstage in Denemarken.) De lasagne staat klaar in de oven, de pyjama’s liggen in hun bakjes, de huiswerken zijn zo goed als klaar… Alle kinderen, ook de jongste die maandag (klassenraadavond) een scène die niet zou misstaan in de betere vrouwenfilms ten beste gaf, zagen het zitten om een avondje zonder mama door te brengen. Ik kon de deur met een gerust hart achter mij dichttrekken.
Toch wel gek dat studeren het niveau van me-time kan bereiken. Als middelbare schoolstudent was ik altijd wel in orde, maar om nu te zeggen dat ik met hart en ziel achter mijn bureau zat, is toch zwaar overdreven. Pas toen ik via een paar omwegen als werkstudent aan de VUB geschiedenis ging studeren (nu toch ook al twaalf jaar geleden) ontdekte ik de geneugten van het studeren. Het voldane gevoel na het begrijpen van complexe politieke constructies of het vinden van de verbanden tussen allerlei spannende gebeurtenissen uit het verleden werkte verslavend.
Ondanks de toen toch wel hectische periode (werken en studeren is ook zonder man of kinderen allesbehalve een sinecure) kijk ik met veel plezier naar deze drukke tijden terug. Een volledige opleiding zit er voorlopig niet in. Het dansen op een slappe koord om gezin en werk te combineren vergt te veel energie. Toch zullen de twee vakken (elk semester één) me meer dan deugd doen. En wie weet ontdekt het jongste kind binnenkort wel de geneugten van het doorslapen … Met een beetje slaap is een mens toch altijd tot net dat ietsje meer in staat …

Veel liefs.
Tot gauw

GewoonElke