Kleine kinderen worden …

In het begin van deze week steekt een bijzondere brief in de bus. De school van onze kinderen laat weten dat onze jongste dochter op 18 april op school wordt verwacht. Dat betekent ook dat ze deze week bezig is met haar allerlaatste week in het kinderdagverblijf. Eigenlijk heeft ze al geen zin meer om daarheen te gaan. ‘School’, ‘school’, ‘school’ is sinds kort haar dagelijkse mantra.

De derde heeft haar toekomstig woonplan bekend gemaakt. Zij blijft in ons huis wonen en mama en papa moeten maar een appartementje kopen. Het argument dat de jongste in haar geboortehuis zou moeten blijven wonen wuift ze met de nodige flair weg. Leona mag op bezoek blijven komen. Waar ze dan wel moeten wonen blijft een raadsel. Het bezoekrecht van de andere twee en de eventuele woonst blijft een mysterie.

De tweede vertrekt vrijdagavond voor het eerst op Chiro-weekend. Hoewel ik er heel erg stoer over doe, vind ik het bijna net zo spannend als de oudste dochter. Zal ze kunnen slapen? Zal ze ons niet te veel missen? Hoe zal het zijn zonder haar? …

De zoon liet vandaag weten dat hij een Lamborghini ambieert. Hoe hij dat gaat betalen moet hij nog even uitzoeken. Maar dat komt beslist in orde. Daar heeft hij alvast alle vertrouwen in.

Het duurt nog even voor ze echt het huis uitgaan. Tot dan ga ik keihard genieten van hun eerste schooldag, hun eerste Chiro-weekend, hun eerste fietsritje op twee wielen, hun eerstekker op polderklassen, hun eerste keer …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Het niet-inslaap-gen

Met haar warme handje onder mijn trui valt ze eindelijk in slaap. Het duurt altijd even voor onze jongste naar dromenland vertrekt. Gezongen, gestreeld, gevloekt, geweend, geroepen (pedagogisch verantwoord, ik weet het) … alles heb ik geprobeerd. Helaas, het wil niet in haar kleine hersentjes doordringen dat slapen noodzakelijk is. Nog even en dan is deze strijd voorbij. Dat verwacht ik tenminste.

Van de vier kinderen is geen enkel gezegende met het inslaap-gen. Uitslapen vinden ze best oké, vooral op schooldagen ;-). Slapen als je in bed ligt, is een principe dat moeilijker ingang vindt. Tijdens hun baby- en peuterjaren was/is het naar bed brengen van onze vier gasten een uitdaging.  Ze veranderen in drukke aapjes die het liefst uit hun bed klimmen, liedjes zingen en een heuse dansvoorstelling geven. Eens ze de schoolgerechtigde leeftijd bereiken, zijn ze na een drukke schooldag compleet versleten. Rond een uur of zeven vallen ze in slaap om pas de volgende ochtend na wat aandringen wakker te worden.

Het niet hebben van het inslaap-gen manifesteert zich opnieuw eens ze de leeftijd van vier jaar bereikt hebben. Na wat oefenen lukt het weer om op een aanvaardbaar tijdstip in slaap te vallen. Een nieuwe opflakkering worden we gewaar bij de verandering van het uur.  Om maar te zeggen dat slapen hier een serieus issue is dat voor heel wat frustraties heeft gezorgd.

Nog twee dagen crèche met middagdut en dan is het hopelijk voorbij. Dan heb ik mijn avond weer terug. Het bedwaken kan dan (ik duim) vervangen worden door andere (al dan niet nuttigere) activiteiten.

Tot morgen.

Veel liefs.

Elke

 

Jetlag

Doodmoe hang ik in mijn zetel. Dat verdomde zomeruur heb ik niet goed vertreed. De jaarlijks terugkerende jetlag heeft me weer te pakken. Het invoeren van het winteruur vind ik zoveel cooler. Alleen is het niet aangewezen om het uur elk halfjaar in tegenwijzer zin te draaien. Gewoon afschaffen die handel is een betere optie…

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

NY oftewel mijn droomtrip

13 jaar geleden vloog ik over de Atlantische oceaan naar New York. Een bont allegaartje aan collega’s. Elk met zijn eigen agenda. Elk met zijn eigen plan.  Het werd de reis van mijn leven.

We vertrokken van op Charles De Gaulle en arriveerden op JFK. Logeren deden we in een studentenflat met gedeelde keuken en badkamer aan de rand van Central Park en Harlem. Tien dagen zwierf ik in de stad rond. Alleen voor het ontbijt en het diner bleven we altijd samen. De man in het gezelschap jogde Robert de Niro achterna bij zijn ochtendtraining. Ontbijten deden we op de stoel van Brad Pitt. Onze lunch kochten we in de supermarkt. Het diner vonden we in Chinatown, Little Italy, Queens, Manhattan, Harlem. We bezochten Guggenheim, Soho, Staten Island, Fifth Avenue, het natuurhistorisch museum, Bryant Park, the library. Boekenwinkels met bar, shops gevuld met comics, schaakspelers op het plein, de typische lanen, Wallstreet, de metro, de gigantische warenhuizen, de lichtreclames ….

Daar wil ik zo graag nog eens naartoe. Als alles goed gaat, spring ik volgend jaar rond deze tijd op het vliegtuig. Potentiële babysits mogen zich nu melden…

Tot drooms.

Veel liefs.

GewoonElke

40 dagen gezond eten …

We zijn zowat halverwege 40 dagen bloggen, gezonder eten en nog wat andere dingen. 40 dagen bloggen is tot nu toe behoorlijk goed gelukt. Van de 6 ‘rustdagen’ blijven er nog 4 over. Dat wordt vooral tijdens de paasvakantie een extra challenge aangezien die nu al behoorlijk ‘vol’ geboekt is.

40 dagen gezond eten, dat was het tweede doel. In se is dit een veel belangrijkere doelstelling dan de eerste. Helaas … het wil niet echt vlotten. Ik moet strenger zijn voor mezelf. Alleen … er zijn 1000 redenen om dat niet te zijn. Ons leven werd op zijn kop gezet door de nieuwe job voor de man. Het weer werkte niet mee. Ik haat regen, wind en kou…  De tijd om eens deftig in mijn receptenboeken te grasduinen ontbrak. Het eetrek (de kasten komen er binnenkort aan) lag vol met wat niet mag … En zo kan ik nog wel een paar dingen vinden.

Ik weet het. Schuldig, schuldig, schuldig … Straks begint de paasvakantie. De zon komt achter de wolken piepen. Ik heb het gevoel ( en de hoop) dat er straks weer meer tijd komt (hoe ik dat fiks, lees je later wel). Bovendien heb ik de chance om de eerste drie dagen van de paasvakantie rotverwend te worden. Het plan is om dan met mijn neus in de boeken en met het goed voorbeeld van de zus genoeg courage en doorzettingsvermogen bij elkaar gesprokkeld te hebben om het plan nu wel te doen slagen. Ik ben alvast hoopvol…

Tot eets.

Veel liefs.

GewoonElke

Omdat dromen belangrijk zijn

Dromen zijn belangrijk. Zonder dromen lijkt het leven stil te staan. Hier zijn enkele van mijn dromen (in willekeurige volgorde):

  • de kinderen zien opgroeien tot coole, warme, lieve, geëngageerde, gelukkige mensen.
  • Op een warme zomeravond op mijn afgewerkte terras bij een heerlijk glas rode wijn (of versgeperst fruitsap met een takje druiven) een spannend, inspirerend boek lezen.
  • Ons huis in afgewerkte staat bewonen.
  • Debatteren, lachen, dromen samen met de kinderen en hun aanhang aan onze grote keukentafel.
  • Overwinteren in Afrika.
  • Een bestseller schrijven.
  • Mijn boekentuinhuis achteraan in de tuin.
  • Iets betekenen voor minstens één iemand op deze planeet.
  • Back to basic waarmee ik een leven zonder rush op een aanvaardbaar tempo leven. Een leven waarin er tijd is voor wat echt telt.

Het zijn eerder bescheiden dromen. Meer dan dit is voorlopig niet aan de orde. Mijn leven wordt in beslag genomen door werk en kinderen. Als ze ooit wat groter zijn, is er weer tijd om ‘groot’te dromen. Tot dan oefen ik mezelf in het gelukkig zijn met wie ik ben, met wat ik heb. En geloof me, dit is al een hele klus.

Dus over een jaar of vier als de jongste 6 is dan zal het hier gaan stuiven… Hou je nu al vast aan de takken van de bomen.

Tot dreams.

Veel liefs.

GewoonElke

Wat nu?

22 maart is een vreemde dag geworden.  Het is een beetje onwezenlijk dat vorig jaar een paar gekken deze lentedag als ideale dag zagen om zichzelf en heel wat omstaanders de lucht in te blazen. 

Eigenlijk was ik niet van plan om nog meer woorden aan deze idioten vuil te maken. Alleen was het vandaag overal. Je struikelde over herdenkingen, stilte-minuten, artikels in kranten, gesprekken op de radio. 

De stad heeft zich snel hersteld. Ondanks de duidelijk aanwezigheid van leger en politie leven mensen het leven. Er zijn heel wat positieve signalen ondanks de vele negatieve persberichten en de polariserende politici. Het blijft een proces van vallen en opstaan, samenleven met anderen is niet gemakkelijk. Toch moeten we ervoor blijven gaan. We sturen onze kinderen naar dezelfde scholen, stappen op dezelfde bus, gebruiken hetzelfde kraantjeswater, betalen dezelfde belastingen. 

Laat ons op zoek gaan naar overeenkomsten i.p.v. verschillen. Laat ons samen ‘vechten’ voor onze zo gegeerde vrijheid. Laat ons samen werken aan een werkbare maatschappij waarin we respectvol  met elkaar omgaan. Laat ons hoopvol groeien naar een fantastische toekomst voor ons en onze kinderen. 

Tot hoops.

Veel liefs.

GewoonElke