Over WIJ SAMEN

Dinsdag 22 maart 2016

Ik fiets met een rotvaart richting Brussel. Het belooft de mooiste dag van de week te worden.

En dan ontploft een bom, en nog één, en nog één … Het lijkt niet op te houden. Deredactie, hln, destandaard, CNN, BBC, France24 … Met z’n allen spuwen ze het verschrikkelijke nieuws de wereld in. Een kroniek van een aangekondigde dood, een te verwachten nachtmerrie, het zat eraan te komen …

De schok is enorm. Het terreurniveau schiet opnieuw de hoogte in. Anders dan de vorige keer komt er geen totale lock down die de hoofdstad dagen gegijzeld houdt. (Slechts heel even moet iedereen blijven waar hij/zij is.) Met opgegeven hoofd doet iedereen zijn uiterste best het leven min of meer te laten doorgaan…  Samen, met z’n allen geraken we er wel door. WIJ, samen. WIJ, die staan voor het leven. WIJ, die houden van dromen. WIJ, die houden van onze vrijheid. WIJ, die samen willen werken aan een betere toekomst. WIJ, die niet willen worden als zij. Zij die geloven dat de weg naar het paradijs geplaveid is met lijken. Zij die geloven dat de wereld na een wilde zuiveringsactie beter wordt. Zij die geloven dat kiezen voor haat van de wereld een betere plaats maakt.

WIJ, SAMEN, los van religie, ras, geaardheid … . WIJ, die samen willen wonen in een warme, hartelijke wereld. WIJ, wamen willen genieten van die wereld. WIJ, die samen werken zodat zij nooit kunnen winnen. Een extra knuffel, een welgemeend compliment, een schouderklopje … WIJ SAMEN.

Veel liefs en tot gauw*!

GewoonElke

*Tot 10 april.

Advertenties

Pauze – break – rust

De aangekondigde brief aan de bib, het 40-dagen-zonder-vlees-experiment 2.0, de moestuin in opbouw, de verhalen over mijn fantastische vier … laten even op zich wachten. De onderbroken nachten, het uithuizig zijn van de man en het drukke leven met vier kinderen eisen zijn tol. Een of ander zandmannetje strooide zijn zakje leeg waardoor een immens vermoeidheidsgevoel mij overviel. Vanaf vandaag tot 10 april neem ik mijn blog-vakantie op. Met een emmertje slaap, wat druppeltjes zon en een doosje extra vitamientjes behoor ik binnenkort weer tot de ‘wakkere’ mens.

Tot gauw!

GewoonElke

Ode aan de tandarts

Je kent ze wel. De dames en heren, gewapend met boortjes, vijltjes en afzuigslangen, die vervelende tand-ruïnerende-bacteriën te lijf gaan. Het vergt enige moed van tandenbezitters (zowat iedereen die op deze aardbol rondloopt) om zich naar het tandartskabinet te begeven. Eén keer per jaar, zo klinkt het advies. Om deze preventieve maatregel kracht bij te zetten worden de niet-volgers financieel gestraft.

Schermafbeelding 2016-03-12 om 11.46.46

Enkele verhuizen en uitstelgedrag van de betere soort zorgen ervoor dat een tandartsbezoek niet meteen bovenaan het to-do-lijstje stond. Gestimuleerd door die preventieve maatregelen van hogerhand trek ik uiteindelijk begin november met de kroost naar de tandarts. Mijn stresslevel schiet de hoogte in. Niet alleen omdat de toestand van mijn kiezen beter tijden heeft gekend…

De kinderen doen alsof ze de schattigste, braafste, best-opgevoede kinderen ter wereld zijn. Op de tandartsstoel die veel weggeeft van een kermisattractie, laten ze zich gewillig in de mond kijken. De tandarts poetst zonder veel weerstand hun tandjes met een soort industrieel equivalent van onze tandenborstels thuis. Alleen de zoon heeft een klein gaatje dat tijdens een volgende afspraak netjes hersteld wordt.

Na de drie (de tanden van de peuter zijn nog niet onderhevig aan de halfjaarlijkse inspectie) is het de beurt aan mama. Zoals het hoort, lig ik stilletjes in de stoel. En net dat zorgt ervoor dat de kindertjes heel eventjes hun streken bovenhalen. Het uitzoeken van een cadeautje na een flinke poetsbeurt verloopt daardoor iets chaotischer dan gepland. Onze tandarts blijft stoïcijns kalm. Ze vindt de kinderen nog altijd even cool als 10 minuten daarvoor. Mama komt er niet zo goedkoop van af. Het verdict is streng. Er worden nog minstens vier tandartsbezoeken gepland om de schade van enkele tandartsloze jaren te herstellen.

Schermafbeelding 2016-03-12 om 11.46.35

In december wordt een tand ontzenuwd. Een zeer pijnlijke zaak. In januari en maart volgen de kleinere gaatjes. De tandarts boort, vijlt en polijst met heel veel enthousiasme. Zelfs als ons derde kind geveld door een of ander griepje niet naar school kan en letterlijk met haar neus op de feiten het hele gebeuren volgt, blijft de tandarts glimlachen. Op 11 maart is het dan eindelijk zo ver. Het allerlaatste oord van bacteriën wordt leeggehaald en vervangen door wat kunststof. Het is aandoenlijk om te horen hoe de tandarts het werk van haar collega-in-opleiding cool vindt. De twee vrouwen bezingen lyrisch de schone afwerking… Om 10 u 04 is mijn gebit in zijn oorspronkelijke staat hersteld. Met een big smile die veel weggeeft van een tandpasta-glimlach word ik met een nieuwe tandenborstel naar huis gestuurd. Over een half jaar komt de herinneringsmail om mijn jaarlijkse afspraak vast te leggen.

Schermafbeelding 2016-03-12 om 11.47.19

De oppercoole tandarts en haar geweldige stagiaire zijn een vaste waarde in mijn jaarlijkse(*) planning geworden.  Als dat geen goed nieuws is …

Tot gauw!

GewoonElke

(*) De kinderen worden elke 6 maand in het tandartskabinet verwacht.

Over ’t een en ’t ander #2

Over ’t één en ’t ander is een samenraapsel van weetjes, feitjes, kleine nieuwtjes …  Deze stukjes zijn te kort voor een volledige blogpost. Dit schrijfseltjes is de perfecte illustratie van de vele kleintjes die een grote maken.

  1. Jef Colruyt stuurde via zijn medewerkster een halfslachtig antwoord (dat kon je h
    ier
    lezen). Vandaag bezoek ik, zoals wel vaker – noem me maar een trouwe klant, de
    Colruyt. Aangezien de peer voor mij een absoluut topfruitje is, koop ik die geregeld. En wat zie ik op het prijskaartje. De voorverpakte peren kosten 0,98 euro/kg en de losse peren kosten, je raadt het al, 0,98 euro/kg. Zou dit toeval zijn?12803233_998260086913026_7232487437698280466_n
  2. Het schrijven van brieven is een erfelijke afwijking waarvoor ik derhalve niet verantwoordelijk kan gesteld worden. Mijn vader zaliger bezondigde zich er meer dan eens aan. Sinds de brief aan Jef heb ik de smaak te pakken. Deze week stuurde ik een brief naar ons gemeentebestuur om de puntjes op de i te zetten. Kort geschreven komt het erop neer dat de burgemeester en co een blauwe zone met bewonerskaart willen invoeren. Aangezien ik dat zo’n een drietal jaar geleden al eens voorstelde in een brief (ja, wat had je gedacht) vind ik dit een uitstekend plan. Alleen die zonlicht-stelende slecht geparkeerde bestelwagens hadden ze eventjes over het hoofd gezien. Dit moest ik toch eventjes melden.
  3. Onze bib verdwijnt. Het is te zeggen, de huidige bib wordt naar een muur in het dienstencentrum verplaatst. Dat het aanbod gevoelig zal dalen en de openingsuren werkmens-onvriendelijk worden is een onaangename bijwerking. Je kunt het al voorspellen … Daarover schrijf ik binnenkort een brief. En omdat ik lezen, boeken en al wat daarbij hoort veel belangrijker vind dan een parkeerplaats mogen jullie deze zodra die klaar is gezellig meelezen.
  4. Halle staat dit weekend op zijn kop. De jaarlijkse hoogmis van de carnavalisten voltrekt zich op dit eigenste ogenblik. De omliggende gemeenten doen vrolijk mee. Vrijdag vieren de kinderen al carnaval op school. Ook dit jaar dook ‘moeder’ achter de naaimachine. Twee Frozen-kleedjes en een Superman-kostuum levert dit gepruts op. Geheel in eigen stijl kiest kind 3 op vrijdagochtend toch nog voor haar trouwkleed (van vorig jaar). Het Frozen-kleed wordt harteloos naar de verkleedkoffer verbannen. 12771649_10206738324309720_9072680896817260131_o
  5. De kou, de wind, de regen en een nog niet doorslapend kind bezorgen mij deze week een knalrode keel. Een dagje platte rust in de zetel zorgt voor een tijdelijke oplossing van het probleem. De pijnlijke keel verdwijnt, alleen het doodvermoeide gevoel blijft hangen. Wat verlang ik naar de zon die mijn koude ledematen kan verwarmen…  Wat kijk ik uit naar de dag dat onze jongste de hele nacht in haar eigen bed zonder mamahonger kan doorbrengen… Hoe het ook zij, het blijft een lieverd, ons kleintje ….

Dit was het dan. Mijn tweede vele kleintjes die samen een volwaardig bericht vormen.

Tot gauw!

GewoonElke