Even ademen!

Het feestgedruis van het nieuwe jaar is achter de rug. De solden lopen op hun laatste benen. Mijn eigenste examentijd is definitief voorbij. Tijd om opgelucht adem te halen … dat dacht ik toch.

Niet dus. Keihard moet er gewerkt worden. Het feit dat de man en ik vorige week een weekendje ‘congé’ pakten en zonder de kinderen naar Londen trokken, zit er ook wel voor iets tussen. Maar toch … Het lijkt drukker dan ooit. En voor één keer vind ik het niet zo erg. De batterijen zijn voldoende opgeladen om er weer tegenaan te gaan.  Dat weekendje Londen was de energieboost die we nodig hadden.

Alle muizenissen waaiden uit het hoofd. Er was tijd voor een echt gesprek. Zo eentje zonder dat  één of ander kind nog snel iets moet vragen. Zonder dat die eeuwige smartphone zichzelf belangrijker acht dan onze conversaties. Zonder dat er nog vlug een lesvoorbereiding of een geweldige ingeving over de weliswaar belangrijke mensenrechten in de wereld zijn/haar plaats opeist.

We flaneerden langs de Thames, vergaapten ons aan de prachtige kunstwerken in The British Museum, aten ons buikje rond bij de Britse Italiaan en zijn Turkse evenknie, shopten in Oxfordstreet. We waren getuige van wel 1000den geëngageerde Britten die een liefdevolle boodschap de wereld instuurden, we wandelden langs Buckingham Palace. We slenterden door ChinaTown en gingen op de thee bij de lieve, coole neven van de man. Het werd een weekend om nooit te vergeten.

Hoewel Londen niet mijn favoriete Europese hoofdstad is, gaan we deze zomer terug. Maar dit keer nemen we de kinderen mee.

Zussenweekend…

image

Wat?

Een rustig weekendje weg van de dagelijkse chaos/rush/routine.

Doelgroep?

Meisjes van minimum 30, maximum 40.

Waar?

Maastricht

Wanneer?

Juni 2016

Waarom?

Welverdiende rust voor 3 zussen met uitzonderlijke zusterlijke liefde

Bijzonderheden?

De respectievelijke wederhelften zorgen voor de kinderen of zoeken een geschikte opvangplaats.

Een veelbelovend concept! Het verhaal volgende week op deze blog!

Tot gauw!

Veel liefs!

Elke

 

Heimwee

Als de regen weer eens met bakken uit de hemel valt en de zon onvindbaar blijft, overvalt me wel eens het onwezenlijke gevoel dat wij heimwee noemen. Dan duikt een niet te stuiten verlangen naar een instant verblijf in andere oorden op. Dan droom ik van de allesomvattende warmte van AFRIKA (dit lees je met een zwoele stem).

Drie jaar geleden reisde ik voor het eerst naar het hart van Afrika. Samen met de kinderen vertrok ik naar het onbekende; op bezoek bij hun grootouders, ooms, tantes en heel veel neefjes en nichtjes.
Vrienden die het kunnen weten, vertelden me dat je als een blok voor het continent valt of het intens haat. Je raadt het al … het was liefde op het eerste gezicht!

Ondanks de wat grimmige mannen aan de grenscontrole voelde ik me welkom. De warmte omarmde me en de typische geuren brachten me in hogere sferen. De avond was over de stad gevallen. Zonder de lampen van de handelszaken zou het er pikdonker zijn. Ondanks het avonduur was het er een drukte van jewelste. Overal reden al dan niet bijna uit elkaar vallende voertuigen tegen een hoog tempo op de enige grote boulevard die er met de hulp van de Chinezen was gekomen. Verkeerslichten stonden er om het landschap wat op te leuken. Rood of groen hadden weinig tot geen invloed op de krioelende massa die door de nacht zwermde. Muziek, getoeter van auto’s, getetter en geroep van mensen …. vormden samen een voor mij ongekende kakofonie.

Geen enkele straat heeft een vuilnisbak. De regen valt er ongenadig de zanderige straatjes aan. Op elke hoek van de straat vind je lelijke plastic tuinstoelen. Het toepassen van welke verkeersregel dan ook is onbestaand. De desorganisatie van het openbare leven is hallucinantt. Honger is er ondanks de millenniumdoelstellingen in heel wat gezinnen prominent aanwezig. De lijst met wat fout loopt is eindeloos. Zeker voor een ‘mundele*’ uit het verre Europa.

En toch wil ik zo graag terug. Ik hou van de warmte, de geuren, de geluiden, de ambiance, het glas dat halfvol is i.p.v. halfleeg …

Dus … als de regen weer eens met bakken uit de hemel valt en de zon onvindbaar blijft, overvalt me wel eens het onwezenlijke gevoel dat wij heimwee noemen. Dan duikt een niet te stuiten verlangen naar een instant verblijf in betere oorden op. Dan droom ik van de allesomvattende warmte van AFRIKA (dit lees je met een zwoele stem).

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

  • Mundele is het Lingala-woord voor blanke.

Over de fiets en de twijfels

Een dorpje in de buurt van Brussel op vrijdagavond. Een lange sliert auto’s probeert zich zo snel als mogelijk door de twee straten die het dorpje rijk is te wurmen. Om ervoor te zorgen dat zeker niemand even kan wegdromen of in slaap valt, claxonneren enkele bestuurders. Uiteindelijk blijkt een of ander ongeval op de Brusselse ring de oorzaak van zoveel file-ellende. Die sliert auto’s wordt elke maand langer en beweegt zich alsmaar langzamer voort. Eens aangekomen in de hoofdstad is het vinden van een gratis plek voor de blikken doos op wielen een bijna onmogelijke zaak.

Eind vorig schooljaar was ik het beu. Ik had er geen zin meer in. De auto-stress bovenop de andere dagelijkse beslommeringen kon er niet meer bij. Ik zocht een alternatief.
De ijzeren weg en de bussen konden me in combinatie met crèche-en schooluren niet tijdig op mijn werk brengen. Het enige alternatief was/is de fiets.
Als een geschenk uit de hemel kwam het verjaardagscadeau van de zussen en de personal trainer-vriendin. Eén maandje trainen later zou ik een tocht naar het verre Brussel dat zich bij manier van spreken om de hoek bevindt, zonder kleerscheuren overleven.

En zo geschiedde. Sinds eind augustus verplaatst ik me dagelijks naar de hoofdstad met een stalen ros (een afdankertje van ons moeder). Het ding doet na een grondige onderhoudsbeurt zijn werk. Zolang ik maar hard genoeg trap.

Ik vind het fantastisch dat mijn lijf, dat niet meteen bekend staat om zijn uitstekende sportieve kwaliteiten, mij elke dag manueel naar mijn werk kan brengen. Als het regent, ben ik nat; als het waait, verander ik in een donkerrode tomaat (zo hard moet ik trappen); als de zon schijnt, word ik een tintje bruiner; als ik hard genoeg trap, kom ik net op tijd om de kinderen op school en niet in de ‘bewaking’ op te halen … De voldoening krijg je er gratis en voor niets bij.

En toch … ik twijfel of ik misschien toch niet beter een elektrische vehikel koop. Vooral de tijdwinst en het gereduceerde tomatengehalte spreken in het voordeel van dat extra beetje hulp bij het fietsen. Na een snelle berekening levert een beetje elektriciteit mij een 750 euro winst op tegenover 400 euro zonder elektriciteit. De kosten van de opvang zouden tot een minimum gereduceerd worden. Uiteraard reken ik daarbij nog de fietspremie en het niet gebruiken van de auto.

Ik twijfel … Is het de investering waard als ook een klassieke fiets voor een behoorlijke winst op financieel en op mentaal vlak zorgt. Is de extra tijd met de kinderen, ook al is het maar 10 minuten per dag,  de investering waard?

Wordt ongetwijfeld vervolgd …

# boostyourpositivity – Over destress en relax

Destress en relax, hoe doe jij dat? De opdracht van deze week. Daar moet ik toch even over nadenken. De afgelopen twee jaar zijn er twee topmomenten die uitzonderlijk hoog op de destress- en relaxschaal scoren. Twee jaar geleden ging ik Martin Heylen achterna. In het kader ‘GewoonElke  en de herkomst‘ vertrok ik halfweg juli met de kinderen (de man volgde een week later) naar Kinshasa, op zoek naar de roots van de man. Daar logeerden we drie-en-een-halve week bij tantine S. en tonton P.  Ondanks (maar ook dankzij) IMG_0473de fulltime aanwezigheid van schoonmoeder en schoonzussen werd dit de meest chill-vakantie van mijn leven. Ik had tijd; de kinderen hadden altijd iemand om mee te spelen; we leefden buiten; er viel geen druppel regen (aja, het was het droge seizoen); geen post; geen telefoon; weinig of geen internet (elektriciteit is daar een probleem) … ZEN! Dit complete zengevoel verdween dankzij de nachtvlucht richting Europa (om kosten te drukken landen en vertrekken Europese vluchten altijd in het donker!) als sneeuw voor de zon. Het destress-moment had ik toch maar mooi gehad. Het meest recente destress – en relaxmoment was op 24 september 2014. Die nacht werd geheel onverwachts onze jongste dochter thuis geboren. De vroedvrouw kon nog net de belangrijkste instructIMG_3256ie geven: “Pak je kindje, Elke.” Met ons vers pakje kon ik bij het schemerlicht in het hoekje van onze zetel bekomen van de schok. Het leek of wij – de vroedvrouw, onze baby en ikzelf – alleen op wereld waren. De man moest even bekomen van al dat natuurgeweld. Vrij van zorgen, alleen maar dat wonderschone kleintje in de stille nacht. Magisch Regelmatig destressen en relaxen in Afrika is budgetbewijs geen echt verstandig idee. Nog meer kinderen op deze wereld zetten is nefast voor het milieu. Bovendien duurt dit roesmoment slechts de eerste 24-uur en zijn de lasten ervoor en erna bijzonder stresserend. Het zoeken naar destress- en relaxmomenten dichter bij huis is voor de rest van deze blog een strak plan. De eerste en tweede plaats zijn al toegekend. De rest van mijn top 10 volgt in willekeurige volgorde:

  • warmte; wat hou ik van warmte. Een lekker warm zeepsopbad met een theetje en een krantje (meestal een boekje, maar mijn kinderen die mama zo graag imiteren benoemen mijn rustlectuur zo schattig als krantje …). Heerlijk.
  • een boekje lezen in het hoekje van mijn zetel. Even helemaal verdwijnen in de wereld van een ander. Sinds dit jaar hou ik een lijstje van de gelezen boeken op pinterest bij. Handig toch.
  • Uit eten in onze plaatselijke Italiaan Il Sorrento. Op woensdag en donderdag kun je er voor 5 euro ’t stuk overheerlijke pizza’s eten. Lekker en goedkoop. Uiteraard in fijn gezelschap!
  • café latte in Starbucks. Daarvoor moet ik zelfs niet meer helemaal naar New York (tien jaar geleden dronk ik daar mijn eerste latte). In Brussel zijn sinds kort in de stations Brussel-Centraal, Brussel-Noord en in het metrostation Rogier een starbucks te vinden. Op een kwartier treinen van ons huis!
  • gewoon chillen in de zetel. Sinds de afgelopen krokusvakantie is zelfs de zoon fan. Tijdens de afwezigheid van de meisjes stond, na een drukke week, een voormiddagje zetelhangen op het programma. Zijn oogjes blinken nog als hij het erover heeft.
  • verhaaltjes vertellen voor het slapengaan. Mijn eigen theater met een overwegend enthousiast publiek. Op dit eigenste moment behoren de boekjes van Olivia tot de favorieten. (Heel moeilijk te vinden, mocht iemand er eentje te koop aanbieden, graag). De blinkende oogjes maken me helemaal warm.
  • die tien minuten voor de wekker afloopt. Zwevend tussen slapen en waken, genieten van het warme bed en de aanwezigheid van de man. Hemels.
  • avondje uit met diezelfde man. De nodige vertrekstress (de man heeft TIJD) blijkt steeds de moeite waard.
  • dan zou ik nog mijn nieuwste tijdverdrijf vergeten; bloggen. Het lezen van blogs en het schrijven van mijn eigen verhaal  is pure ontspanning.
  • naar het schijnt heeft ook sporten een destress en relaxerend effect. Dat zal ik dan maar eens moeten herontdekken (ooit speelde ik volleybal). Voorlopig ren ik van hot naar her voor en door de kinderen. En dat rennen heeft nu net dat averechtse effect … Het helpt wel voor het destressen van de kids. Eventjes shotten tegen een bal of springen in de turnles, ze hebben er deugd van.

De afgelopen maanden heb ik mijn best gedaan. Toch zeker negen destress- en relaxmomenten kan ik afvinken. De vraag of ik dit na mijn ouderschapsverlof kan volhouden … daar antwoord ik over een paar maanden wel eens op. Tot het zover is, blijf ik destressen en relaxen. Heerlijk toch … !!! Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.