Over politieke moed en langetermijnvisie

Vandaag waren ze al met 12 500. 12 500 burgerlijk ongehoorzame jongeren die een reprimande van het thuisfront riskeren en ook nog eens een B-code kunnen verwachten. Voor de onderwijsleken onder ons; dit betekent dat de jongeren ongewettigd afwezig zijn. Na een 5-tal van die B-codes wordt al een heus onderzoek gevoerd naar het waarom en het hoe. Heel snel wordt dit problematisch genoemd. En ja, we moeten niet flauw doen. Leerlingen die op regelmatige basis een half dagje of een volledig dag aan de lessen verzaken, werken zichzelf in nesten. Het niet opdagen is verslavend. Want zeg nu zelf een namiddagje bankhangen, fortnite spelen of gewoon lang uitslapen … wie droomt daar niet van als 15, 16, 17-jarige?
Als diezelfde jongere beslist om een dergelijke B-code te riskeren en daar dan ook nog eens een preek van de ouders bovenop krijgt om een betere toekomst te eisen, kunnen we toch over een ander paar mouwen spreken. En ja, er zijn wel honderd tegenargumenten te bedenken. Onderwijs is belangrijk. Dat kunnen we niet ontkennen. Maar zijn al die criticasters niet ergens diep vanbinnen stikjaloers op die jongeren die dit toch maar durven en die opkomen voor wat echt belangrijk is.

En ja, die jongeren hebben wellicht al wel eens het vliegtuig genomen en komen misschien met de auto naar de school. Het zijn niet allemaal overtuigd vegetariërs. Alleen is in hun hoofd alvast een omslag gemaakt. Ze denken erover, ze praten erover, ze gaan erover in verhitte debatten. Ze brengen het thema op de politieke agenda. En dat laatste is misschien nog het allerbelangrijkste. Want met individuele acties als het licht uitdoen, de deur achter ons dichtdoen, naar school fietsen komen we er niet. Er zijn veel drastischere maatregelen nodig die veel politieke moed vragen, die zonder een doordachte langetermijnvisie waarbij iedereen mee in het bad kan springen gedoemd zijn om te mislukken. En laat het nu net dat zijn waar onze politici een dikke onvoldoende voor halen.

Meisje van 39

Ze moeten mij madame. Het meisje is er af. Nog niet zolang geleden probeerden heren en dames nog te charmeren door mij als juffrouw aan te spreken. Deze tijd lijkt nu wel helemaal voorbij. Dat hoeft ook niet te verwonderen when you’re 39 going on 40. Klinkt minder goed dan 16 going on 17, maar toch nog altijd beter dan ‘mama, jij wordt oud.’

Deze laatste quote brengt mijn zoon minstens een keer of twee per week ten berde. 40 is dan ook mijlenver van z’n tienjarige bestaan verwijderd.

Soit, juffrouw of mevrouw daar ging het over. Of ik dat nu erg vind dat de juffrouw in mij helemaal ten grave is gedragen en dat ik op heden als mevrouw door het leven moet. Pfff … eigenlijk niet. Diep vanbinnen blijf ik het eeuwige meisje dat er ooit van droomde een echte dame te zijn.

Slaap kindjes slaap … of misschien toch niet??!!

Het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik hier nog eens kwam schrijven. Bij deze … hier ben ik nog eens. Of ik opnieuw op geregelde tijdstippen mijn verhalen hier kom vertellen is nog niet gezegd en geschreven. Maar ik ben alvast niet helemaal van de wereldbol verdwenen. Kom af en toe nog eens piepen. Wie weet, is hier dan opnieuw een spannend verhaal verschenen of heb ik me helemaal laten gaan bij het schrijven van enkele ‘zielenroerselen’ die het daglicht kunnen verdragen.

Bon, here we go!!!

Mijn kinderen zijn getalenteerde schatten op weg naar de volwassenheid, zoals de zoon placht* te zeggen. Ze weten al heel wat en zijn bijzonder zelfstandig. Er zijn zelfs dagen dat ik ze met een bijna gerust hart alleen zou kunnen laten. (Geen paniek, dat gebeurt niet zo vaak en nooit alle vier tegelijkertijd. Al tel ik de dagen af tot het moment waarop ik dat echt kan doen. Dat klein beetje extra vrijheid …). Inslapen behoort helaas niet tot hun sterke punten. De meisjes durven wel eens de gezelligheid van de echtelijke bedstede opzoeken.  Uitslapen kunnen ze dan weer als de beste. Alleen wordt dit uitzonderlijke kindertalent zelden naar waarde geschat in een wereld geregeerd door de ochtendmensen. Valt het op dat ik het avondrood boven de ochtendgloed verkies … Heeldere drama’s speelden zich hier al af om al die kinderen op tijd te laten inslapen en bij voorkeur de hele nacht in hun eigen bed te laten doorbrengen. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat ons kleinste meisje op dat vlak wel wat gevrijwaard bleef van ouderlijk gezeur over haar nachtelijke bezoekjes.

Aan de kerstdis hadden we het er nog eens over. Zus 2 die overigens doorwinterde inslapers heeft (al kunnen haar fantastische H’tjes op uitslaapgebied nog iets van de onze leren) hoorde iemand over haar slaapsysteem vertellen. Het gaf me moed om onze trucjes uit het verleden opnieuw boven te halen en te laten versmelten met het bovengenoemde systeem.
Vanaf nu werken we volgens een ouderwets beloningssysteem. Per veelvoud van 12 krijgen de kinderen een beloning. Na elke beloning wordt de teller opnieuw op 0 gezet. Zo ziet ons fantastische plan eruit :

Beloning Aantal punten
Filmavondje (thuis) met popcorn 12 punten
Frietjes van de frituur 24 punten
Ontbijt op bed 36 punten
Wafel/ijsje in Halle eten 48 punten
Aperitief – hoofdgerecht – ijstaart (feestje) 60 punten
Zwemmen in Halle 72 punten
Op restaurant gaan 84 punten
Cinema met popcorn 96 punten
Citytrip – weekendje weg 108 punten
Pretpark 120 punten

Als toemaatje werd een even ouderwets stappenplan in elkaar geflanst zodat iedereen weet wat hij/zij precies moet doen voor het slapengaan.

Kleren klaarleggen
Pyjama aan, tanden poetsen, toilet
Efkens lezen/verhaaltje voorlezen
Licht uit

En dan nu fingers crossed. Hopelijk slapen ze hier binnenkort op tijd en de hele nacht in hun eigen bed. Heb ik eindelijk weer voldoende plaats in mijn toch niet zo kingsized bed …

* Placht is een bijzonder oud woord. Het is een beetje in de vergeethoek geraakt. Toch hou ik ervan. Het klinkt ietwat plechtig. En toch ook wel wat bizar. Een woord om te koesteren.

** Op 28 kansen hebben ze slechts 8 punten verdiend. Er is nog wat werk aan de winkel. De start van de school en de aankoop van een klein nachtlampje voor middelste dochter zullen hopelijk dat laatste duwtje in de rug zijn.

Duivelse schatten

Onze zoon is een meester in de leer van de balpen. Hij haalt die in enkele seconden uit elkaar om die weer in elkaar te flansen zonder dat er een onderdeeltje overblijft. Dat hij daardoor een meestergraad in leid-de-ander-leerling even af is een kwalijk gevolg van bovengenoemde activiteit. Gelukkig blinkt hij uit in zijn interesse over de wereld. Hij kan meepraten over reïncarnatie, de verkiezingen in Congo en de bosbranden in Californië. Hij is een kei in wiskunde. Alleen belemmert de keikop in zichzelf dat lijnen en tabellen loodrecht op een blad verschijnen.

Onze dochter van acht gebruikt niet graag de suggesties die op het bord geschreven worden waardoor ze al eens een foutje of twee durft schrijven. Bevestiging voor wat ze eigenlijk wel kan, zoekt ze in het drakengroepje dat zich in de buurt van de juf nestelt. Ze bezint de gave van het vertellen en voert de hele klas, juf incluis, mee naar een wereld hier ver vandaan in haar zelf verzonnen verhalen.

Onze dochter van zes houdt van lezen en rekenen. Alleen wiebelen de stoelen van haar klas nogal hevig waardoor die zonder dat ze het wil de benen nemen en ze dan maar pardoes op de grond valt. Als het dondert op de speelplaats dan wordt ze nukkig en verandert ze in een klompje ijs. Je raadt het al; na een wiskunde-oefeningetje en een paar dansende letters ontdooit ze langzaam om het vuur uit haar sloffen te lezen en te rekenen.

Ons kleintje vindt zichzelf nog te klein om echt hard te werken als ze daar geen zin in heeft. Tot de juf de magische formule uitspreekt waardoor ook zij opeens als een grote aan het werken gaat. Ze is best wel grappig en verleidt de juf met haar grote, blinkende ogen en haar kinderlogica. Ze verwarmt de juf met haar zachte knuffels.

Het zijn mijn duivelse schatten en ik zou ze voor geen goud ter wereld kunnen missen.

Tot gauw.

GewoonElke

Voor de goeie

Ik hou wel van een verkiezingsochtend. Zeker als de zon schijnt. De straten stromen vol met volk. Iedereen, uitzonderingen niet te nagesproken, begeeft zich naar het centrale punt in het dorp of de stad om ‘voor de goeie’ te gaan stemmen.

Het is toch fantastisch dat al die mensen nog eens buitenkomen en de tijd nemen om met elkaar te praten. En gepraat wordt er. Overal op mijn weg naar het stemlokaal staan trosjes stadsgenoten te keuvelen. Met die buurvrouw die je al een hele tijd niet zag, blijf je nog wat plakken. En thuis zijn de kinderen benieuwd of je nu echt wel goed (lees: volgens hun advies ;-)) gestemd hebt.

Straks hang ik nog een paar uur voor tv waar voor 18 u weinig nieuws te rapen valt. En toch blijf ik kijken. Ik zou het eens moeten missen.

Laat ons nu hopen dat iedereen voor een goede toekomst heeft gestemd …

Nog een fijne zondag.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Geheime taal

‘Waar zijn je oren?’

‘Waarvoor dienen die?’

‘Wat heb ik net gezegd?’

Drie vragen die ik wel eens aan mijn kinderen stel. Helaas, blijven ze mij maar al te vaak het antwoord schuldig op vraag 3. Dat herhaling de beste leerschool is, weet ik ondertussen.

Nu is er wel een uitzondering. Als de boodschap helemaal niet voor de kinderoren bestemd is, hebben ze het hele verhaal gehoord en begrepen.

Het spreken in een andere taal kan soelaas brengen. Alleen worden onze kinderen tweetalig opgevoed. Effen een Frans zinnetje ertussen gooien is niet aan de orde. Engels is een taal die de kinderen door filmpjes en liedjes zo ongeveer begrijpen. Bovendien vraagt al dat Engels toch wel een bijzondere inspanning voor ons brein.

Sinds een minuut of tien heb ik hiervoor de oplossing gevonden. Zus 2 en ik kozen voor the wild side en wauwelden wat in dat schone West-Vlaams. De zoon die naast mij lag te chillen bekeek ons alsof we van een andere planeet kwamen. Na een korte test bleek dat wij alles konden vertellen wat we wilden. Onze boodschap bleef Chinees voor hem.

Mission accomplished. West-Vlaams is onze nieuwe geheime taal.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

De grote verdwijntruc

Helemaal verdwijnen in de wereld die niet de mijne is.

Al 40 x was ik even weg in het verhaal van Moussa en Star en Marianne en Leona en …

Dan installeer ik mij met een dekentje in een hoekje van de sofa, onder een parasol in de tuin, in mijn kingsize bed 🤣, op de wc …

Woorden voeren mij weg van het heden, even weg van mijn drukke, chaotische leven.

Voor je het weet, zijn alle bladzijden wegkeken.

Na even diep ademhalen ben je weer helemaal klaar om er in het echte leven weer tegenaan te gaan.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke