Gemis

Op 22 juni hield het leven op. Die stoere, lieve, slimme, sportieve, hardwerkende man die wij papa noemden was niet meer. 

Hoe vreemd het ook klinkt, die 22ste juni barst van de mooie herinneringen. Wij, met zijn vieren en nonkel C. in het salonnetje van de palliatieve. Met z’n allen punten uitrekenen. Geen gejakker, geloop of gehaast. Alleen rust, stilte en elkaar. 

Er viel een zware last van onze schouders. Het zorgen, wachten op het onvermijdelijke, het voortdurend alert zijn, het afscheid nemen dat al drie jaar duurde, was voorbij.

Wat volgde was een dolle, vreemde, maar vooral letterlijk en figuurlijk warme week. We werden omringd door zoveel vrienden en we hadden (en hebben nog altijd) elkaar.

De leegte kwam pas later. Het definitieve besef nog veel later. Toen onze eerstgeboren, een jongen, zich aan de wereld liet zien werd het gemis even ondraaglijk. Hoe moest het nu verder? Hoe moest ik dat lieve kleine jongetje zonder opa laten opgroeien?

Ondertussen is alles in zijn plooi gevallen. Het gemis is nooit helemaal verdwenen. En op dagen als vandaag doet het extra pijn. De enige remedie is het leven met nog meer goesting te leven en te genieten van elke nieuwe dag. En dat is precies wat ik vandaag ga doen!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Zussenweekend – the light-versie

Vorig jaar rond deze tijd maakten mijn twee zussen en ik tijdens ons eerste Zussenweekend Maastricht onveilig. Het fijne weekend smaakte naar meer. We besloten er een jaarlijkse traditie van te maken.

Onze levens raasden voort. Door allerlei spannende wendingen – lees: een man die in het buitenland gaat werken; een gebroken pols; een nieuw huis … – werden die levens nog drukker dan voorheen. Het zag er naar uit dat we dat Zussenweekend zouden moeten overslaan. Hoewel … voor elk probleem bestaat een oplossing. Wat onoverkomelijk leek, bracht ons het geweldige idee om het Zussenweekend – the light-versie te organiseren.

Volgend weekend gaan we met z’n drieën uit eten en blijven we gezellig in een Brussels hotel slapen. Na een uitgebreid ontbijt spoort iedereen huiswaarts. Ons uitje is  gereduceerd tot een late-namiddag/nacht/ochtend-uitje … En toch zien wij dat weer volledig zitten.

Het aftellen kan beginnen!!!!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Content

Zo heel af en toe verdien ik een cadeautje, vind ik. En dan bedoel ik niet met kerst of voor mijn verjaardag. Nee, gewoon een verwennerijtje voor onderweg. Een kleinigheid waar ik content van word.

Na drie maanden keihard werken om de boel te runnen, mijn werk naar behoren te doen en tussen de bedrijven door nog wat esthetica in mijn hoofd te rammen had ik een presentje verdiend. Zaterdagavond installeerde ik me voor bol.com. Blindelings vond ik mijn bestelling, Bullet Journal de handleiding. Zo’n BUJO fascineert mij mateloos. Aangezien ik gek ben op plannen en herplannen is zo’n zelf gefabriceerd naslagwerk op mijn lijf geschreven.

Voorlopig zit het boek werkloos in mijn tas. Dat verdomde examen is nog niet achter de rug, het einde van het schooljaar brengt wat extra werk met zich mee en het huishouden organiseert zich nog steeds niet vanzelf. Ik kijk nu al uit naar dat beetje tijd om me helemaal te smijten voor dit nieuwe project. Ik word er nu al CONTENT van!!!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

 

Onder volwassenen

Boeken lezen; het is mijn lang leven. In mijn buurt ligt altijd een boek. Zelfs als ik geen tijd of goesting heb om erin te lezen wil ik iets om te lezen binnen handbereik.

De afgelopen jaren stelde ik me al een paar keer kandidaat voor de lezersjury van de boekenuil. Helaas, 100 mensen blijken snel gevonden. Elke keer kreeg ik een vriendelijk doch besliste NEEN op het rappel. Toen onlangs een oproep voor een te schrijven review van de uitgeverij Meulenhoff verscheen, kon ik niet anders dan het nog maar eens proberen. Precies twee dagen later viel het verdict in mijn mailbox. Ik mocht het boek ‘Onder Volwassenen’ geschreven door Jami Attenberg recenseren. Zo heet dat dan met een sjiek woord.

Het boek las ik op een hete vrijdagavond. Mijn spoortijd van en naar de allerlaatste les aan de VUB vormde de ideale gelegenheid om mij door het relatief dunne boekje heen te werken.

Uit mezelf zou ik het boek nooit gekozen hebben. Hoewel ik gek ben op New York en het hoofdpersonage Andrea in deze stad woont, is het niet meteen een sprekende titel. Ook de kaft en de achterflap zijn naar mijn aanvoelen allesbehalve flitsend. Het doel was het beoordelen van dit exemplaar. Er zat dus niets anders op dan er echt aan beginnen. Het moet gezegd, het beviel me wel. Het verhaal is op zich niet complex, onoverkomelijk of moeilijk te begrijpen. De fijne draadjes die doorheen het verhaal zijn verweven, vormen een stevig skelet waaraan het verhaal is opgebouwd. Het is helemaal niet chronologisch. Toch vormt dit allesbehalve een struikelblok voor de samenhang van het verhaal en het tekstbegrip. Het is een humoristisch verhaal met een bijzonder rauwe kant.

Het verhaal op zich is geen blijvertje. Het nestelt zich niet in je hoofd. Je kan het gemakkelijk opzij schuiven. Toch was het een fijn boek om te lezen. Een tussendoortje met een extraatje aan humor, rauwheid en taligheid. Ideaal voor een hete zomerse avond.

Tot gauw!!

Veel liefs

Elke

Verheven schoonheid

Het is weer de tijd van het jaar. De dagen worden langer. De goesting om uren in de schaduw te lummelen zonder enig doel is prominent aanwezig. De barbecue-geuren zijn van heinde en ver te besnuiven. Alles begint weer te groeien en te bloeien. Het leven voelt weer als LEVEN. Zo zit het toch voor mij, een zomerkind bij uitstek.

Helaas, die langer wordende dagen kondigen ook eindexamens aan. En laat nu net dit evenement op iets minder enthousiasme rekenen. Dit jaar ben ik – zoals eerder te lezen was – nog eens van de partij. De esthetica, de filosofie van de schoonheid, probeer ik dezer dagen in mijn drukbezette brein te proppen. Het verstand en de rede, de schoonheid en het verhevene, godsbewijzen, Geist, Wil, Kant, Hegel, Schopenhauer … alle filosofische theorieën met bijhorende filosofen passeren de revue. En net als ik denk dat ik eindelijk begrijp wat ze nu precies bedoelen, lees ik ergens één woord dat ervoor zorgt dat het zorgvuldig opgebouwde begrip als een kaartenhuisje in elkaar stort.

Toch is de prof in zijn opzet geslaagd. Ik doe niet anders meer dan nadenken over kunst. Over precies tien dagen mag ik mijn inzichten declameren. Laat ons hopen dat het een dag vol verhevenheid betreft.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Het masterplan ‘verbouw-eens-huis’ aflevering 345

Over exact drie weken is onze geïmproviseerde keuken voorgoed verleden tijd. De Ikea-rekjes vliegen naar de fietsenberging, de roltafeltjes en overbodige hebbedingetjes verhuizen naar de kringwinkel en alle kapotte spullen vliegen naar het containerpark. Er wordt schoon schip gemaakt voor een nieuwe keuken. Iets om naar uit te kijken.

De man die houdt niet zo van plannen. Mijn maak-de-keuken- leeg -planning heeft hij niet zo goed begrepen. Een van zijn specialiteiten is het bijsturen van de gemaakte planning. Voor de installatie van die nieuwe keuken hebben de muren en het plafond een likje verf te goed, bedacht hij tussen de soep en de patatten. En als hij iets in zijn hoofd krijgt…

De planning, die wordt bijgestuurd. De keuken is drie weken voor D-day halfleeg. In een adem werd de fietsenberging meegenomen in de reorganisatie van alle spullen. De keuken is klaar voor dat likje verf. Al is het nog even wachten op dat beetje tijd. “Wat dacht je van nu zaterdag?” zei de man.

Ik ben benieuwd.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

De laatste keer

Broerig heet was het vandaag. Net vandaag wilde ik me helemaal smijten voor dat ene vak waarvoor ik over minder dan drie weken op de rooster wordt gelegd.  Het vak heet esthetica, de filosofie van de kunst. Niet iets wat je tussen de potten en pannen in je hoofd krijgt. Je moet er al eens over nadenken. De heren Schopenhauer, Kant, Nietsche en Hegel schreven geen weg-lees-lectuur. 

Laat nu net dat nadenken een beetje tegen zitten. De vermoeidheid, het lange einde van het schooljaar, het vooruitzicht van een nieuwe keuken, het wat haperen van de machine der organiseren… Het neemt veel plaats in het hoofd. Er blijft een mini-plekje over voor de schoonheid van verheven schone artefacten die de rede boven het verstand kiezen. 

Het plan is om even alles wat niet meteen moet en kan opgelost worden op een veilig, verborgen plekje in dat hoofd te stockeren voor minstens een maand. Op die manier maakt al die verheven schoonheid schoon schip. Over een dikke zes weken, na een succesvol examen, een geslaagd afscheid van het schooljaar 2016-2017 en een heerlijke tijd met de man en de kinderen komt al de rest wel in orde. 

Bij deze wens ik ieder van jullie veel verheven schoonheid in een vol leven ….

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke