Bloedend hart

Onze kinderen zijn prachtexemplaren. Ze stralen leven uit, zijn enthousiast en worden net zo goed ongelooflijk boos. Ze bruisen van energie, zijn nieuwsgierig en interesseren zich voor de meest uiteenlopende zaken. Net zo goed veranderen ze hun kamer in een mum van tijd in een slagveld waarmee ze menig slordigheidscompeteties zouden winnen.  De ene springt zonder morren uit zijn bed, de ander heeft geheel volgens moeders genen een paar kwartieren nodig om wakker te worden. Tekenen, knippen, plakken, chillen, fortnite spelen, dansen met de liedjes van ‘yoetjoep’ ;-), Ketnet- en andere series bingewatchen als de kans zich voordoet (wat relatief zelden is). Zich te goed doen aan een zak chips, hun mond volproppen met m&m’s, zeuren over die gezonde spruitjes, de halve pot choco op hun boterham smeren, cola drinken op feestjes terwijl dit eigenlijk niet mag. Met vuile modderschoenen na een heerlijk buitenspelnamiddag het huis binnenstorm. Gezellig knuffelen in de zetel; nog vijf minuutjes en dan gaan we echt slapen ….

Heel herkenbaar, toch?

Waarom dan vinden anderen het nodig om dit allemaal van tafel te vegen en de kinderen te herleiden tot hun huidkleur? Waarom toch?

Veel liefs.

GewoonElke

 

Uit het leven gegrepen …

Dinsdagavond. We eten pannenkoeken (een traditie op carnavalsavond). De kinderen bedenken de meest uiteenlopende challenges voor de komende 40 dagen. Uiteindelijk wordt het volgende lijstje bijna unaniem aangenomen:

  • geen ruzie met de zussen;
  • een nette kamer (eyeroll);
  • niet zo snel boos zijn;
  • minder huilen;
  • geen spelletjes op de telefoon spelen.

Kind 3 zal haar challenge de volgende dag al bijsturen …

Woensdagavond. Het is donker. Een licht regengordijn kleurt de horizon. De trein raast voorbij. En ik loop rustig naar onze huis. Spotify in mijn oren. En eventjes lijkt het of ik weer 20 jaar jonger ben. De wereld ligt aan mijn voeten. Ik kan nog alle kanten uit. Dat eventjes duurde wel geteld 10 minuten. Het waren de beste 10 minuten van de dag. Tot ik ons warme huis binnenstap en ik de kinderstemmetjes vanuit hun bed opgelucht hoor kwetteren  dat mama terug thuis is.

Donderdag in de vooravond. Vanop mijn coworking space (een zolderkamer in Gent – soms ben ik echt hip ;-)) zit ik dit bericht te schrijven. Deze middag werkte ik in het aangename gezelschap van mijn zus. De kinderen amuseerden zich te pletter bij nonkel J. Al kreeg zijn coolheid bij de oudste zoon klappen. Het euvel  werd nog net op tijd min of meer in ere hersteld door de aanwezigheid van spotify op zijn telefoon.

En zo kabbelt de krokusvakantie in een ijltempo voorbij …

Veel liefs.

GewoonElke

Een beetje meer happy

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik hier nog kwam schrijven. Soms is er wel de goesting om te schrijven, alleen ontbreken dan vaak de middelen als zijnde een pc, pen en papier of gewoon tijd. Heel soms zit ik voor de pc of is er pen en papier in de buurt en blijkt ook de factor tijd in het schrijfvoordeel, alleen ontbreekt dan de goesting. Om maar te zeggen dat de ideale combinatie van pc, pen en papier, tijd en goesting te vaak niet samen voor komt.

Toch zijn dat allemaal maar flauwe excuses. Tijd kan je maken als je het echt belangrijk vindt. Een pen en papier is in een leraren/onderzoekers-huishouden altijd wel ergens te vinden. En ook de pc bevindt zich vaker wel dan niet in de buurt. Om maar te zeggen dat andere zaken prioritair zijn. Wat dan wel? Awel dat (in willekeurige volgorde):

  • boeken lezen (ik heb er dit jaar alweer 11 doorgejaagd);
  • zetelhangen en filmpje kijken (sinds kort heb ik een nieuwe compagnon, de zoon);
  • heel vaak gewoon werken voor school (ja, dat moet ook wel eens gebeuren);
  • shoppen met de meisjes/jongen (mijn budget kan wel een boost gebruiken. Blijken ze alle vier gezegend met een uitstekend shoptalent);
  • opruimen (OMG, wat kunnen die kinderen rommel maken. En eerlijkheidshalve moet ik er ook nog aan toevoegen dat de Man ook hier over ongeziene kunde beschikt);
  • een theetje/koffietje/wijntje drinken ergens in de stad;
  • bellen/facetimen … (familiale en andere contacten zijn bijzonder belangrijk);
  • studeren (sinds februari ben ik er nog eens aan begonnen. Er zijn zoveel interessante zaken waarover ik nog veel te weinig weet);

Als ik dan iets geschreven heb, ben ik vaak niet tevreden en post ik het dan maar niet. Deze post is eigenlijk ook niet helemaal wat het zou moeten zijn. Het mist wat vinnigheid, is zelfs een beetje saai. Toch stuur ik hem de wijde wereld in. Om mezelf er attent op te maken dat al dat geschrijf wel deugd doet. En als hier en daar dan ook nog een medemens dit een beetje fijn vindt, dan zijn we al met minstens twee een beetje meer happy dan daarstraks.

Veel liefs.

GewoonElke

Over politieke moed en langetermijnvisie

Vandaag waren ze al met 12 500. 12 500 burgerlijk ongehoorzame jongeren die een reprimande van het thuisfront riskeren en ook nog eens een B-code kunnen verwachten. Voor de onderwijsleken onder ons; dit betekent dat de jongeren ongewettigd afwezig zijn. Na een 5-tal van die B-codes wordt al een heus onderzoek gevoerd naar het waarom en het hoe. Heel snel wordt dit problematisch genoemd. En ja, we moeten niet flauw doen. Leerlingen die op regelmatige basis een half dagje of een volledig dag aan de lessen verzaken, werken zichzelf in nesten. Het niet opdagen is verslavend. Want zeg nu zelf een namiddagje bankhangen, fortnite spelen of gewoon lang uitslapen … wie droomt daar niet van als 15, 16, 17-jarige?
Als diezelfde jongere beslist om een dergelijke B-code te riskeren en daar dan ook nog eens een preek van de ouders bovenop krijgt om een betere toekomst te eisen, kunnen we toch over een ander paar mouwen spreken. En ja, er zijn wel honderd tegenargumenten te bedenken. Onderwijs is belangrijk. Dat kunnen we niet ontkennen. Maar zijn al die criticasters niet ergens diep vanbinnen stikjaloers op die jongeren die dit toch maar durven en die opkomen voor wat echt belangrijk is.

En ja, die jongeren hebben wellicht al wel eens het vliegtuig genomen en komen misschien met de auto naar de school. Het zijn niet allemaal overtuigd vegetariërs. Alleen is in hun hoofd alvast een omslag gemaakt. Ze denken erover, ze praten erover, ze gaan erover in verhitte debatten. Ze brengen het thema op de politieke agenda. En dat laatste is misschien nog het allerbelangrijkste. Want met individuele acties als het licht uitdoen, de deur achter ons dichtdoen, naar school fietsen komen we er niet. Er zijn veel drastischere maatregelen nodig die veel politieke moed vragen, die zonder een doordachte langetermijnvisie waarbij iedereen mee in het bad kan springen gedoemd zijn om te mislukken. En laat het nu net dat zijn waar onze politici een dikke onvoldoende voor halen.

Meisje van 39

Ze moeten mij madame. Het meisje is er af. Nog niet zolang geleden probeerden heren en dames nog te charmeren door mij als juffrouw aan te spreken. Deze tijd lijkt nu wel helemaal voorbij. Dat hoeft ook niet te verwonderen when you’re 39 going on 40. Klinkt minder goed dan 16 going on 17, maar toch nog altijd beter dan ‘mama, jij wordt oud.’

Deze laatste quote brengt mijn zoon minstens een keer of twee per week ten berde. 40 is dan ook mijlenver van z’n tienjarige bestaan verwijderd.

Soit, juffrouw of mevrouw daar ging het over. Of ik dat nu erg vind dat de juffrouw in mij helemaal ten grave is gedragen en dat ik op heden als mevrouw door het leven moet. Pfff … eigenlijk niet. Diep vanbinnen blijf ik het eeuwige meisje dat er ooit van droomde een echte dame te zijn.

Slaap kindjes slaap … of misschien toch niet??!!

Het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik hier nog eens kwam schrijven. Bij deze … hier ben ik nog eens. Of ik opnieuw op geregelde tijdstippen mijn verhalen hier kom vertellen is nog niet gezegd en geschreven. Maar ik ben alvast niet helemaal van de wereldbol verdwenen. Kom af en toe nog eens piepen. Wie weet, is hier dan opnieuw een spannend verhaal verschenen of heb ik me helemaal laten gaan bij het schrijven van enkele ‘zielenroerselen’ die het daglicht kunnen verdragen.

Bon, here we go!!!

Mijn kinderen zijn getalenteerde schatten op weg naar de volwassenheid, zoals de zoon placht* te zeggen. Ze weten al heel wat en zijn bijzonder zelfstandig. Er zijn zelfs dagen dat ik ze met een bijna gerust hart alleen zou kunnen laten. (Geen paniek, dat gebeurt niet zo vaak en nooit alle vier tegelijkertijd. Al tel ik de dagen af tot het moment waarop ik dat echt kan doen. Dat klein beetje extra vrijheid …). Inslapen behoort helaas niet tot hun sterke punten. De meisjes durven wel eens de gezelligheid van de echtelijke bedstede opzoeken.  Uitslapen kunnen ze dan weer als de beste. Alleen wordt dit uitzonderlijke kindertalent zelden naar waarde geschat in een wereld geregeerd door de ochtendmensen. Valt het op dat ik het avondrood boven de ochtendgloed verkies … Heeldere drama’s speelden zich hier al af om al die kinderen op tijd te laten inslapen en bij voorkeur de hele nacht in hun eigen bed te laten doorbrengen. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat ons kleinste meisje op dat vlak wel wat gevrijwaard bleef van ouderlijk gezeur over haar nachtelijke bezoekjes.

Aan de kerstdis hadden we het er nog eens over. Zus 2 die overigens doorwinterde inslapers heeft (al kunnen haar fantastische H’tjes op uitslaapgebied nog iets van de onze leren) hoorde iemand over haar slaapsysteem vertellen. Het gaf me moed om onze trucjes uit het verleden opnieuw boven te halen en te laten versmelten met het bovengenoemde systeem.
Vanaf nu werken we volgens een ouderwets beloningssysteem. Per veelvoud van 12 krijgen de kinderen een beloning. Na elke beloning wordt de teller opnieuw op 0 gezet. Zo ziet ons fantastische plan eruit :

Beloning Aantal punten
Filmavondje (thuis) met popcorn 12 punten
Frietjes van de frituur 24 punten
Ontbijt op bed 36 punten
Wafel/ijsje in Halle eten 48 punten
Aperitief – hoofdgerecht – ijstaart (feestje) 60 punten
Zwemmen in Halle 72 punten
Op restaurant gaan 84 punten
Cinema met popcorn 96 punten
Citytrip – weekendje weg 108 punten
Pretpark 120 punten

Als toemaatje werd een even ouderwets stappenplan in elkaar geflanst zodat iedereen weet wat hij/zij precies moet doen voor het slapengaan.

Kleren klaarleggen
Pyjama aan, tanden poetsen, toilet
Efkens lezen/verhaaltje voorlezen
Licht uit

En dan nu fingers crossed. Hopelijk slapen ze hier binnenkort op tijd en de hele nacht in hun eigen bed. Heb ik eindelijk weer voldoende plaats in mijn toch niet zo kingsized bed …

* Placht is een bijzonder oud woord. Het is een beetje in de vergeethoek geraakt. Toch hou ik ervan. Het klinkt ietwat plechtig. En toch ook wel wat bizar. Een woord om te koesteren.

** Op 28 kansen hebben ze slechts 8 punten verdiend. Er is nog wat werk aan de winkel. De start van de school en de aankoop van een klein nachtlampje voor middelste dochter zullen hopelijk dat laatste duwtje in de rug zijn.

Duivelse schatten

Onze zoon is een meester in de leer van de balpen. Hij haalt die in enkele seconden uit elkaar om die weer in elkaar te flansen zonder dat er een onderdeeltje overblijft. Dat hij daardoor een meestergraad in leid-de-ander-leerling even af is een kwalijk gevolg van bovengenoemde activiteit. Gelukkig blinkt hij uit in zijn interesse over de wereld. Hij kan meepraten over reïncarnatie, de verkiezingen in Congo en de bosbranden in Californië. Hij is een kei in wiskunde. Alleen belemmert de keikop in zichzelf dat lijnen en tabellen loodrecht op een blad verschijnen.

Onze dochter van acht gebruikt niet graag de suggesties die op het bord geschreven worden waardoor ze al eens een foutje of twee durft schrijven. Bevestiging voor wat ze eigenlijk wel kan, zoekt ze in het drakengroepje dat zich in de buurt van de juf nestelt. Ze bezint de gave van het vertellen en voert de hele klas, juf incluis, mee naar een wereld hier ver vandaan in haar zelf verzonnen verhalen.

Onze dochter van zes houdt van lezen en rekenen. Alleen wiebelen de stoelen van haar klas nogal hevig waardoor die zonder dat ze het wil de benen nemen en ze dan maar pardoes op de grond valt. Als het dondert op de speelplaats dan wordt ze nukkig en verandert ze in een klompje ijs. Je raadt het al; na een wiskunde-oefeningetje en een paar dansende letters ontdooit ze langzaam om het vuur uit haar sloffen te lezen en te rekenen.

Ons kleintje vindt zichzelf nog te klein om echt hard te werken als ze daar geen zin in heeft. Tot de juf de magische formule uitspreekt waardoor ook zij opeens als een grote aan het werken gaat. Ze is best wel grappig en verleidt de juf met haar grote, blinkende ogen en haar kinderlogica. Ze verwarmt de juf met haar zachte knuffels.

Het zijn mijn duivelse schatten en ik zou ze voor geen goud ter wereld kunnen missen.

Tot gauw.

GewoonElke