Warme oproep

De dagen worden korter. De temperaturen zakken. De regen transformeert af en tot in vlokkerige sneeuw. De eindmeet van 2017 is in zicht. 2018 ligt in het verschiet. Zo op de valreep van dit bejaarde jaar volgt hier een warme oproep:

Lieve mensen

Onze overvolle planeet ziet af. Natuurlijke rijkdommen verdwijnen aan een ijltempo waarbij de snelheid van een lichtjaar verbleekt. Respect voor natuur en elkaar is ver te zoeken. De wereldleiders lopen elkaar voor de voeten met hun straffe uitspraken. De ene al oorlogszuchtiger dan de andere. Minstens één keer per dag valt mijn mond open van zoveel gespierde nonsens. De sociale media lopen over van haat, ongefundeerde meningen en gescheld.

2018 zou toch beter moeten kunnen. Bij deze een warme oproep om even na te denken voor jij je frustratie uit in een scheldtirade naar die ander. Doe minstens tien vingeroefeningen alvorens een gefundeerde mening op de wereld los te laten. Respecteer de ander zoals jezelf ook gerespecteerd wil worden. En bovenal LUISTER naar elkaar. Maak van deze wereld een betere plaats.

Nah, als pre-kerstboodschap kan dit tellen.

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Advertenties

Een extra dagje thuis

Hier zit ik dan achter mijn computer in mijn gezellig warme kamer met een zelfgemaakte latte. Heerlijk toch om zomaar midden in de week een extra dagje thuis te zijn.

Elk jaar kijk ik toch een beetje uit naar deze tijd van het jaar. Niet voor de koude of de regen, niet voor de donkere dagen … maar wel voor dat extra dagje thuis. Mijn leerlingen zijn ondertussen hard aan het werken (dat hoop ik tenminste) om deze examenperiode tot een goed einde te brengen. ’s Ochtends leggen ze  een examen af en in de namiddag zijn ze thuis om te studeren.  Veel lesgeven zit er voor ons, leerkrachten, niet in. En hoewel we heel wat te verbeteren hebben, vind ik dit een heerlijke tijd. Thuis achter mijn pc in de warmte met mijn latte, de frigo in de buurt, de radio halfzacht …

Het plan voor vandaag was keihard werken aan een nieuwe cursus kunstgeschiedenis. Alleen … te veel ‘plannen’ komt hier nooit goed. De oudste zoon heeft oorpijn en koorts. Mijn heerlijk, gezellig dagje achter de pc in de juiste setting heeft plaats gemaakt voor een dagje zorgen voor mijn kleine grote man. Het leven zoals het is …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

SOS opvang voor zieke kinderen

Koning Winter is nog niet gearriveerd. Toch hebben wij het hier al even vlaggen. De ziektekiemen voelen zich welkom in ons huis. Na de beginnende longontsteking van het kleintje, de koortsdromen van mezelf vielen dit weekend twee slachtoffers.
De voetballer kwam vrijdag thuis met keelpijn en koorts. Die mocht zonder pardon een streep over de training en de match trekken. Het resulteerde in extra vervelend gedrag wat volgens hem helemaal op het conto van zijn hormonen te schrijven was. De fantastische dokter Bea had het hem tijdens de vrijdagse aflevering ingefluisterd. Wat keeltabletjes, Nurofen en een enkeltje bed brachten voor hem soelaas.
Diezelfde dag pikte ik een hoopje ellende op bij de buurvrouw (iets met een lampje dat bleef branden en een platte batterij zorgden ervoor dat ik op vrijdagavond op het afhaaltijdstip rondjes reed om het hele boeltje aan de praat te houden i.p.v. aan de schoolpoort te staan). Onze tweede dochter gloeide als een kolenkacheltje en klaagde over keelpijn. Pilletjes, Nurofen en het enkeltje bed haalden bij haar amper iets uit. De zondagse wachtdienst bracht uitsluitsel. Met wat extra siroopjes en rust moet ook zij binnenkort weer helemaal top fit zijn.

En net die paar daagjes broodnodige rust zorgen meestal voor een hele hoop geloop, gebel en gestress.  Heel wat oma’s werken nog of hebben een druk programma als pensioengerechtigde medemens. Ik wil die drukke 60-plussers alleszins niet te eten geven ;-). Het omstandigheidsverlof is beperkt in tijd en biedt uiteraard geen oplossing voor al die ‘brave’ leerlingen die snakken naar interessante informatie over het al dan niet kunstige verleden. Andere opvangmogelijkheden zijn relatief beperkt aangezien zowat iedereen aan het werk is.
Alle gekheid op een stokje, morgen wordt ons meisje de hele dag verwend door mijn schoonbroer die zich kon vrijmaken. Voor dinsdag wordt nog aan een oplossing gewerkt. Laat ons hopen dat de mutualiteit of de plaatselijke opvang voor zieke kinderen beschikbaar is.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Se … seksualiteit … Se …

De dokter Bea-show is het nieuwe paradepaardje van Ketnet (de kinder-en jongerenzender van de vrt). Nog voor het programma goed en wel op antenne kwam, was dokter Bea (een schitterende rol voor Eva Van Der Gucht) op tv en in de kranten alomtegenwoordig om haar missie uit te leggen. Ketnet putte zich uit in het tonen van de trailer met een bijzonder aanstekelijk wijsje. Onze jongste van 3 zong dit uit volle borst mee.

Vrijdag (4 weken geleden) was het eindelijk D-day. In uitgesteld relay (tja, voetbaltrainingen zijn belangrijker dan dokter Bea) zat ik samen met de zoon van 9 op de eerste rij te kijken hoe je moet kussen. Cupcakes bleken uitstekend oefenmateriaal, de richtlijnen voor kussen werden pedagogisch verantwoord besproken met levend materiaal, een panel van 16-plussers gaf haar advies en een gesprekje met Sean zorgde voor een extraatje. De zoon werd net niet rood achter de oren en beweerde stoer dat het programma nog net oké was. Moeder zag dat het goed was.

Nu vier weken later blijkt deze dokter Bea toch wel wat teweeg te brengen. Out of the blue verkondigde de zoon gisterenavond nog dat mannen erg indrukwekkend zijn aangezien ze wel 150 miljoen zaadcellen in één keer produceren. Vandaag hoorde ik de meisjes op de achterbank tijdens hun rollenspelletjes met Duplo- en andere mannetjes fluisteren: ‘Eindelijk zijn we getrouwd. Eindelijk kunnen we seksen.’ Die ene aflevering die mijn nog zo kleine meisjes per ongeluk met de babysit zagen, hadden ze duidelijk met veel belangstelling bekeken.

Laat ons zeggen dat dokter Bea met haar show haar doel bereikt. Seks en al wat erbij hoort, is opeens bespreekbaar aan de keukentafel of tijdens een autorit. Hoewel mijn kleine meisjes nog echt wel klein zijn, is het toch fijn dat de drempel verdwenen is.

Het programma is nog minstens vijf jaar online te bekijken. Tegen die tijd heeft de jongste bijna de doelgroepenleeftijd (9 tot 12 jaar) bereikt. Seksuele voorlichting, dat komt hier helemaal goed 😉

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

 

*De uitgelichte afbeelding komt van Ketnet.

Ik weekmenu, jij weekmenuut …

Ik weekmenu, jij weekmenuut, wij weekmenuën … Als het werkwoord nog niet bestond (;-)) dan werd het nu uitgevonden. Het is synoniem voor gemak. Nooit meer de vraag: ‘mama, wat eten wij vanavond?’; nooit meer piekeren onderweg van werk naar huis over ‘wat eten we vanavond?’; nooit meer bedenken dat je eigenlijk niets in huis hebt om de hongerige magen te vullen …

Sinds een paar weken heb ik er nog een extra troef bij: het nieuwe boek ‘Honger’ van MmeZsaZsa. Wat een geweldig, fantastisch, gezond, gemakkelijk kookboek. Het loopt over van de luienwijvenkost, gezonde groentjes en nieuwe ideetjes. Bovendien is het nog eens fijn om te lezen. Zo wat gemakkelijke bedlectuur met een knipoog boordevol inspiratie. Waar het hart van vol is … loopt de mond van over…

Of er dan helemaal GEEN minpuntjes zijn. Awel, eigenlijk niet echt. De man kan ik tevreden stellen door een vleugje vlees aan de vegetarische gerechten toe te voegen. De kinderen zeuren als van ouds, maar dankzij mijn eigenste groentechallenge die nieuw leven werd ingeblazen komt dit allemaal wel goed.

En om het leven helemaal gemakkelijk te maken pikte ik kort na de middag mijn boodschappen in het Collect&Go-afhaalpunt. Daar werd ik instant vrolijk van de oppervriendelijke Fleury. Ik heb me nog nooit zo welkom gevoeld bij het afhaalpunt. Een goed boek en een schep vriendelijkheid … het doet wat met een mens.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Herfstplannen

Het beloofde gure herfstweer is uitgebleven. Het regent geen spettertje en ook de wind is nog even op vakantie. De storm beperkt zich tot een aanval op het kleine lijfje van onze jongste. De thermometer piekt en de snottebellen zijn present. Mijn veelgeprezen appelsienenpers doet overuren. En de grote broer profiteert uitvoerig van wat extra zegelhangen. Chillen, noemt hij dat.
De andere meisjes zijn op logement en amuseren zich te pletter. Als de jongste eindelijk in een koortsige slaap verzinkt, sluip ik stilletjes richting pc om het achterstallige werk van de afgelopen weken in te halen. Zo’n gezin runnen zonder back-up zorgt voor een indrukwekkend to do-lijstje voor als er even tijd is …

Deze vakantie wil ik vooral gebruiken voor het wegvinken van kleine en grote taken. De keuken is alvast opgeruimd, een nieuw blogbericht (eindelijk) staat bijna online. De schooltaken zijn opgelijst en een efficiënte planning is in mijn BuJo neergepend. Van zoveel geplan, aanvinken, georganiseer word ik content.

Nog één keer slapen en dan is de man zowaar 5 dagen na elkaar in ons huis. Wat family-time afgewisseld met me-time … Nog iets om content van te worden. Maar eerst mijn to do-lijstje afwerken en dat kleine zieke spookje verwennen met wat extra vitamientjes. Daarvoor versleep ik mijn hele berg werk wel naar de zetel. Straks als ze weer wakker is …

 

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Een beetje jaloers …

Op weg naar Ouagadougou! Onderweg naar Dakar! En route pour Bamako!

Dat vertelt de Facebook-status van de Man. Niet slecht, denk ik dan voorzichtig, maar eigenlijk bedoel ik ‘ik-ben-stikjaloers’. Wat extra zon op mijn bleke snoet, een portie warmte voor mijn vermoeide lijf, wat typische Afrika-geur voor mijn tere neus, een uur of acht ononderbroken slaap, eventjes geen kinderen in de buurt… het lijkt me wel iets.

Voor heel even dan toch.

Het permanente slaapgebrek, het voortdurend in de weer zijn, de afwezigheid van echte zen-momenten, de verpletterende verantwoordelijkheid, de moeilijke combinatie werk-kinderen, het soms beklemmende gevoel van de voorbijrazende tijd wegen zwaar.

Meer dan eens vloek en zucht ik als de Man zijn beklag over zijn dodo-metro-boulot-ritme afsteekt.

Tegelijkertijd weet ik dat hij toch wel heel veel moet missen: de spontane knuffels, het gezeur en de ruzies. De capriolen op het voetbalveld en in de dansles. De enthousiaste verhalen over een uitstap naar het bos. De glimlach rond hun lippen als ze zacht wegdromen. De heerlijke discussies aan de keukentafel. Hun typische kinderlogica. Hun nukkige grillen.

Ondanks zoveel liefde en rijkdom in ons huis ben ik geregeld stikjaloers op de avonturen van de Man.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke