De grote verdwijntruc

Helemaal verdwijnen in de wereld die niet de mijne is.

Al 40 x was ik even weg in het verhaal van Moussa en Star en Marianne en Leona en …

Dan installeer ik mij met een dekentje in een hoekje van de sofa, onder een parasol in de tuin, in mijn kingsize bed ūü§£, op de wc …

Woorden voeren mij weg van het heden, even weg van mijn drukke, chaotische leven.

Voor je het weet, zijn alle bladzijden wegkeken.

Na even diep ademhalen ben je weer helemaal klaar om er in het echte leven weer tegenaan te gaan.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Advertenties

Tiener in huis

Het is feest!!! Dat kan niet anders aangezien er sinds deze ochtend (8 u 26 om precies te zijn) een tiener in ons huis rondloopt. Dat betekent dat wij ondertussen al 10 !!!! jaar mama en papa zijn. En om maar meteen alle clich√©s op een hoop te gooien … dat ging verbazend snel. Het lijkt alsof hij pas gisteren geboren werd, alsof hij nog maar net kan zitten, lopen en praten. Het lijkt alsof hij nog maar net naar school vertrok om even later ook voor het eerst een voetbalveld te betreden. Het is alsof …

Eventjes knipperen met de ogen en daar staat hij dan; onze stoere, lieve, zachte, soms bijzonder grumpy voetballer die zoals het een tiener betaamt graag uitslaapt, zeurt over de klusjes in huis, een bijzonder innige relatie met zijn PS4 wil uitbouwen …

Zoals je ziet, het kleine mannetje van daarstraks groeit en bloeit en wordt groot voor je het beseft …

Ik ga alvast geniet van de volgende 10 jaar waarin onze tiener transformeert tot een geweldige twintiger.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

PAUZE

Het is op. Het vat is af …

De tafel is na het avondeten nog steeds niet afgeruimd. De vloer ligt nog bezaaid met van alles en nog wat. De kinderen zijn boven nog aan het rommelen. Eigenlijk zou 3/4 van de hoop toch al lang moeten slapen!!!
Mijn schooltas ligt onder de tafel, leeg. ¬†De paperassen verzamelen zich op de meest onmogelijke plaatsen. Mijn hoofd zit vol idee√ęn die er blijven zitten. De uitwerking blijft achterwege.
Mijn organisatorisch vermogen raakt ondergesneeuwd door chaos.

Bij deze:

  • 40 dagen bloggen verschuiven naar een later tijdstip.
  • Ons huis is wat het is. Een hele hoop rommel buitengooien is √©√©n van de toekomstplannen. Misschien toch nog eens A. optrommelen voor wat logistieke hulp.
  • Afwerken waar ik aan bezig ben. Nieuwe projecten, plannen, uitprobeerselen stel ik even uit. Tot de mist in mijn hoofd optrekt.
  • Dit weekend reserveer ik om te slapen. I know, ik had een beter weekend kunnen uitkiezen. De Man is even in Parijs en de vrije tweedaagse is een volledig uur, wel 60 minuten korter.
  • Zondagmiddag ga ik nog eens lopen. Dat wil wel eens helpen om alles weer helder te zien.
  • Over een half uur nestel ik mij in de zetel en verdwijn in ‘Grey’s Anatomy’.

Over een maand, als de zon weer schijnt en de mist uit mijn hoofd is verdwenen, komt alles in orde.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Feestje!!!!

Maart is een feestmaand. We vieren maar liefst drie verjaardagen in een tijdspanne van drie dagen. Neefje (zoon van Zus 2), dochter 1 en nonkel (lief van Zus 2). ¬†Dat betekent ‘feestje’, veeeeeeeel feestje.

Het begon gisterenavond met de moeder-dochter-date bij de kapper. Vandaag volgde het feestje in de klas (met cake en het fantastische rebelse meisjes-boek). Morgen zingen we verjaardagsliedjes voor het neefje. Zondag eten we spaghetti en pannenkoeken voor onze superfabelastische dochter van 8 (o my goodness, zou ze zeggen). En dan volgt ergens volgende week nog het obligate vriendinnetjesfeest.

In de praktijk betekent dit een overactieve dochter, hyperkinetisch zussen en broer, een doordachte bakorganisatie en het beheren van het wensenlijstje. Dat laatste wordt enigszins (lees zwaar) gemanipuleerd. Bovenaan het lijstje komen steevast boeken, een nutscadeau (zo wil de dochter een wekkerradio), een kledingstuk (dank u JBC voor de bon voor het boek en de kledingkorting) en een ‘belevenis’. Aangezien ze hier echt wel spullen (ik durf het wel eens rommel noemen) genoeg hebben, wordt dit laatste bijzonder hard gestimuleerd. Met succes. Het resultaat was het kappersbezoek en de vraag om met de meter te gaan zwemmen en ¬†bij het Vriendinnetje te mogen logeren. ¬†Fijn dat onze kinderen daar gelukkig van worden. Sant√©.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Knip, knip, knip …

… zo klinkt de schaar van de kapster. Ze heeft er genoeg van, die dochter van mij. Ze wil kortere, beheersbare haren.

Het zit zo, mijn kinderen hebben geweldige, prachtige Belgafro haar. Het krult, spant zich als een kader rond hun getaande gelaat. Stikjaloers ben ik op zoveel schoonheid. Alleen is dit in het onderhoud een kwalijke klus. Liters tranen worden hier wekelijks vergoten. Er moet immers orde in de chaos worden gebracht.

Andere Afro-mama’s laten me al dan niet subtiel weten dat het haar van mijn meisjes een ramp is. Te weinig ‘vet’, te weinig gekamd, te weinig in de juiste plooi gebracht…

Gemiddelde drie keer per week ga ik met de kam door de meisjescoupe. Een spelletje op de telefoon, een paar kg doorkamcr√®me en troostende woorden moeten verzachting brengen. Een maat voor niks zo blijkt nu. De oudste dochter wil voor haar verjaardag maar √©√©n geschenk: een bezoek aan de kapper samen met de mama om die weelderige haardos te kortwieken en het kamritueel te verzachten. Ik ben benieuwd …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Fotocredits to jess.beauty3

Zwart gat (lett.)/(fig.)

Stephen Hawking overleed op 76-jarige leeftijd.

Dat hoorde ik deze middag rond een uur of vier op de radio. Ik schrok en moest even bekomen. De eigenzinnige wetenschapper (die ik overigens niet persoonlijk ken), een wereldvermaard man hield op met bestaan. Het was te verwachten. De man leefde al zijn hele leven in de reservetijd. Hij was al een eeuwigheid ziek. ALS, Amyotrofisch Lateraal Sclerose. Een ingewikkelde naam die niets anders dan een pijlsnelle achteruitgang met een snelle dood verdoezelt. Een vieze, ongenadige ziekte die de levensverwachting reduceert tot een belachelijk korte drie jaar. Dezelfde ziekte die mijn papa 21 jaar geleden trof en hem uiteindelijk na de voorspelde 2,5 jaar onderuithaalde.

Stephan Hawking, de koning van de zwarte gaten, de denker.  Met ALS kun je na verloop van tijd niets anders meer dan denken. Je lijf en leden laten je in de steek. Je stem verdwijnt in het niets. Je verandert in een denkende, oogknipperende plant. Je dagen slijt je in een elektrische rolstoel die op oogcommando beweegt. Spraaktechnologie neemt je stem over. Eten en drinken wordt druppelsgewijs rechtstreeks in je maag gepompt.

Hij, de hoop voor heel wat ALS-pati√ęnten, is niet meer. Hij, ¬†HET voorbeeld, ¬†dat het ook anders kon. Dat de diagnose van ALS niet per definitie een doodvonnis was. Hij die in tegenstelling tot de meeste van zijn ‘soortgenoten’ stokoud werd, is niet meer. Verdwenen in een zwart gat (wellicht).

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Zetelhangen

Ik hang uitgeput in de zetel. Iets wat ik de laatste tijd wel vaker doe. Het is allemaal wat te veel. Drukke kinderen, drukke job, drukke man, druk huishouden. Het modewoordje van onze tijd is druk aanwezig in mijn leven. Daarom dat ik af en toe op stop moet duwen om wat in de zetel te hangen.

Dat zetelhangen is relatief. Ik blijf bezig met van alles en nog wat en niets. Het boek van de ‘Rebelse meisjes’ ligt links. Morgen lezen we over Jane Austen. Rechts staat mijn koppie thee. Op mijn schoot rust de laptop om nog snel een uitgeschreven taak op de leerlingen los te laten. De uitleg kregen ze vandaag al tijdens de les. De telefoon ligt klaar om nog een oplossing voor mijn oudercontact van volgende week dinsdag te regelen. Een beetje verder ligt een stapeltje kookboeken. De weekmenu van volgende week moet dringend gemaakt worden, de collect&go besteld. Straks kies ik gauw nog de cadeautjes voor mijn bijna 8-jarige dochter. En daarna … daarna hou ik op voor vandaag. ¬†Morgen begin ik wel weer opnieuw.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke