Zaterdag wasdag

Waar is de tijd dat alle taken op vaste dagen gebeurden … Niet dat ik er heimwee naar heb. Ik heb dat tijdperk nooit echt beleefd. Al herinner ik me wel dat onze mama op vrijdagavond of zaterdagochtend het huis poetste. Alle andere taken werden at random afgewerkt.

Ten huize GewoonElke is er een vaste poetsdag. Al heeft dit vooral te maken met het feit dat wij hiervoor een Superwoman betalen die tijdens mijn afwezigheid het huis weer helemaal proper maakt. De avond voorafgaand aan het bezoek van onze fantastische hulp wordt het huis (soms met assistentie van de kinderen, echt waar) min of meer opgeruimd. Alle andere taken gebeuren als de nood hoog is.

Het wassen, drogen en plooien van kleren is een hels werk. Zes mensen waarvan drie fashiongirls, één voetballer en een trotse man die er graag goed uitziet, leveren een berg was. Gelukkig ben ik op het vlak van kledij eerder bescheiden. De was gebeurt als de mand vol is. In de praktijk betekent dit bijna dagelijks een wasmachine.

Toch is mijn favoriete wasdag zaterdag. Dan gaat het vooruit; de ene machine na de andere wordt netjes gewassen. Tegen zondagavond heb ik vier manden vol met geplooid wasgoed. Al die ‘verse’ kleren in de daarvoor bestemde kasten krijgen, is een ander paar mouwen. Hier is nog een extzelfdiscipline nodig.

Vandaag was mijn wasdag een ramp. Het afvoersysteem van de machine wil niet langer mee. Er zat niets anders op dan het water via het smalle darmpje te laten evacueren. De goden zijn me (voorlopig) gunstig gezind. Maandagnamiddag komt een mannetje mijn machine nakijken en vindt dan ongetwijfeld meteen de oplossing. Het komt allemaal goed.

Tot gauw.

Veel liefs.

Elke Allemeersch

Advertenties

Ouderzonde #3 – onkuisheid

Onkuisheid wordt door Romina en Annelore vertaald als hoe zie jij jezelf graag? M.a.w. waar haal jij je energie om er elke dag weer tegenaan te gaan?

Dit is niet zo simpel. Als mama is het zo eenvoudig om compleet te verzuipen in het groot brengen van kinderen, het runnen van het huishouden, het hebben van een job en het gezond houden van de relatie met de Man. Af en toe wat ademruimte is broodnodig. Bovendien kan je maar geven als je af en toe neemt. Je goed in je vel voelen helpt!

Het lukt me vaak niet om te nemen. Geregeld val ik ten prooi aan complete wanhoop. Het huis ligt overhoop, de kinderen zijn druk, de Man lijkt niet te willen meewerken. Dan ga ik al eens over de rooie. Het heeft heel lang geduurd voor ik door had dat het soms gewoon te veel is. Daarom probeer ik werk te maken van zelfzorg. Hier volgt mijn favoriete zelfzorglijstje in willekeurige volgorde:

  • café latte in Starbucks; iedere keer ik moet overstappen in een station met een Starbucks verwen ik mezelf. Heerlijk.
  • een boekje lezen in een knus, warm bed. Even verdwijnen in de wereld van een ander met een kopje thee voor de gezelligheid.
  • een Thaise massage. Mmmm… het doet me eraan denken om er dringend weer eentje te boeken.
  • een toneelvoorstelling met een Vriendin. Luisteren naar die prachtige stemmen die alles zo mooi verklanken.
  • lui in de zetel hangen en ondertussen een filmpje meepikken.
  • genieten van de rust en stilte als de kinderen eindelijk in bed zitten en slapen (dat hoop ik dan toch).
  • het zussenweekend.  Dit jaar maken we Antwerpen onveilig. Laat die tips al maar komen.
  • een halfuurtje joggen. Sportschoenen aan, Evy in de oren en we zijn vertrokken.
  • een uitje met de Man. Dit doen we eigenlijk veel te weinig. Misschien moet ik alvast een babysit voor de vier en een restaurantje voor ons twee boeken.

Dat dit helpt om je goed in je vel te voelen dat kan je wel bedenken. Alleen durf ik dat wel eens vergeten.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Vakantie… in Oostende

Vakantie is altijd een uitdaging. De vier entertainen is niet altijd een cadeau. Hun interesse en leeftijden liggen behoorlijke uiteen. Een negenjarige voetballer heeft helemaal andere prioriteiten dan een huppelmeisje van drie om over een giechelende prinses van zes nog te zwijgen. Gelukkig is er onze juffer van bijna acht; flexibel, meestal welgezind en altijd klaar voor een nieuw avontuur.

De eerste twee dagen was de Man nog in de buurt. Een restaurantje, een speeltuintje, een interessant gesprek aan tafel … Het ging goed. Woensdagochtend stond ik er opnieuw alleen voor. De ideale dag om de koning der badsteden onveilig te maken. En toevallig woont oma daar ook. Nog beter dus.

Na mijn ochtendloopje aan de kust was ik helemaal klaar voor wat cultuur met de kids. De stoere voetballer lieten we onder de vleugels van Zus 1 achter. Oma ging wandelen met het coolste ‘jongens’ petekind en ik ging met de drie meisjes naar Fort Napoleon. Sinds een jaar of twee organiseren ze daar geregeld een tentoonstelling op kindermaat. Zo zochten we er al de Spiekpietjes van Thaïs Vanderheyden, beleefden we avonturen in De Waanzinnige Boomhut van  Andy Griffiths en Terry Denton.

Op 10 februari streek de kinderexpo‘ er neer. Het fort hing vol met klassieke kunstwerken gepimpt voor kleine kenners. Het is meteen duidelijk dat Thaïs Vanderheyden (inderdaad die van de Spiekpietjes) heel wat in haar mars heeft. De interpretatie van de grote klassiekers uit de kunstgeschiedenis zijn ideaal om de kinderen kennis te laten maken met de Grote Kunst.

De tentoonstelling is opgebouwd rond 15 schilderijen. Het laatste schilderij was helaas gestolen. Via verhalen verteld door Warre Borremans vinden de kinderen het antwoord op de vindplaats van het gestolen schilderij. In de kelders en op het dak wordt daar nog een doe-opdracht aangekoppeld. Op het einde van het parcours vinden de kinderen het schilderij.

Het concept is fantastisch, de uitwerking is schitterend, alleen aan de organisatie moet nog wat gesleuteld worden. Het duurt even voor de opzet van de expo is uitgelegd. Het aantal luistertoestellen is te beperkt voor de grote toeloop van enthousiaste kinderen. Zo startten wij met de doe-opdracht waardoor we het schilderij al vonden voor we de vindplaats via de verhalen konden achterhalen. Het omgevingslawaai was te overweldigend waardoor we koptelefoons nodig hadden. Alleen waren er maar twee beschikbaar voor drie kinderen. Je raadt het al dit zorgde voor een paar stressmomentjes.

Het is de moeite om naar Oostende af te zakken. Hoop op afnemende interesse zodat de expo met de nodige hippe snufjes volledig tot haar recht kan komen. Hou er rekening mee dat de kinderen op z’n minst cijfers moeten kunnen lezen om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Cijfer-analfabeten hebben te veel hulp nodig.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Nog even volhouden #1

Ik heb mezelf beloofd 40 dagen te bloggen. Dat betekent dat er om de 24 uur (zo ongeveer) een schrijfseltje van mijn hand gepubliceerd wordt. Klinkt goed, toch? Om het voor mezelf eenvoudig te houden wil een aantal onderwerpen laten terugkomen. Zoals je eerder al kon lezen startte ik met het programma start2run. Het plan is om elke donderdag een update te geven. Hier alvast de eerste.

Op 2 januari trok ik voor het eerst mijn loopschoenen weer aan. Een kleine 17 jaar geleden had ik het al eens geprobeerd. Toen deed je aan start2run zonder Evy. Met de plaatselijke atletiekploeg spraken we één keer per week af. De andere twee sessie maalde je in je uppie af. Er werden geen minuten geteld, wel meters. Drie dagen voor de begrafenis van onze papa liep ik voor het eerst 5 km. Daarna vlogen de loopschoenen in een hoek ergens in de garage om te verstoffen.

Fastforward naar januari 2018. De voorbije weken zag ik op instagram en Facebook de loopfilmpjes en dito foto’s passeren. Op verschillende blogs (die van o.a. Sofinesse en Webkim) werd de heilzame werking van een portie joggen bezongen. En ergens op één van onze pc’s was Evy’s programma Start2run te vinden. Stiekem was ik allang een beetje jaloers op die sportieve loopmeiden. Om mezelf te overtuigen zette ik de voordelen even op een rijtje:

  • Sporten is gezond. Lopen is sporten en is dus gezond.
  • Lopen is de meest eenvoudige sport. Je doet een sportbroek en bijhorende T-shirt aan. Je ‘springt’ in je loopschoenen en vertrekt.
  • Lopen kan altijd en overal. (Alhoewel ik toch het liefst bij daglicht jog.)
  • Meer dan een dik halfuur heb je niet nodig om te lopen. Toch niet in het begin.
  • Veel, heel veeeeeeel mensen vinden lopen blijkbaar aantrekkelijk, fijn, efficiënt, heilzaam …
  • Ik kom uit een familie van sporters. Mijn ouders leerden elkaar op een atletiekpiste kennen. Ergens moet toch iets van een loopgen in mijn lijf te vinden zijn.

Niet min.

Aan nadelen heb ik wijselijk geen aandacht besteed. Het loopfeest kon beginnen!

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElk

40 dagen

De veertigdagentijd is weer aangebroken. Als kind betekende dit een hele periode geen snoep eten. In die tijd was snoepen minder schadelijk voor lijf en leden 😉 Zoals wel vaker met dergelijke gewoonten verwaterde deze traditie. Het eten van pannenkoeken op vastenavond en vis op aswoensdag bleef wel overeind. Een wetenschappelijke verklaring voor het instandhouden van de ene traditie en het verlaten van de andere is nog niet voor handen.

Jaren later kreeg die veertigdagentijd een nieuwe dimensie. De voorbije jaren werden wij opgeroepen om 40 dagen geen vlees te eten. Wegens overweldigend succes wordt deze actie dit jaar niet herhaald. Onze vleesconsumptie is de goede richting ingeslagen.

Vorig jaar lanceerde Kathleen van Verbeelding het fantastische idee om veertig dagen te bloggen. Aangezien ik wel van projectjes hou, spring ik net als vorig jaar op de kar. De komende 46 dagen ben ik van plan 40 blogberichtjes te schrijven. Net als in de traditionele vasten zijn er 6 ‘feestdagen’ (in deze rustdagen). Ik zou zeggen veel leesplezier en tot morgen!

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Ouderzonde #2 – gulzigheid

Wat zou je nooit delen met je kind? Daar moet ik toch even over nadenken. Ik deel redelijk veel met de kinderen. Ze eten al eens uit mijn bord, komen ongegeneerd de badkamer binnenvallen als ik wil relaxen in bad. Als ze hun eigen bed te eenzaam en te koud vinden, kruipen ze gezellig bij ons. Je ziet, er wordt hier behoorlijk wat gedeeld.

Alleen … van mijn krant moeten ze afblijven, net als van nieuwe boeken. Ik kan er niet tegen dat iemand al in mijn leeswaren gesnuisterd heeft. Eigenlijk mag niemand dat. Ik hou van de verse, ongelezen letters. Mijn ogen zijn de eerste die ze mogen zien. In de boekhandel blader ik steevast in het bovenste boek om dan het onderste boek te kopen.
Meelezen op mijn telefoon vind ik helemaal niet leuk. Dat heeft ook weer met de letters, foto’s die eerst voor mijn ogen bestemd zijn. Daarna wil het filmpje misschien wel delen.

Aangezien onze kinderen nog behoorlijk jong zijn, zal dit lijstje in de toekomst wellicht veranderen. We spreken elkaar nog, over een jaar of tien 😉

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

No rules (behalve twee ;-) )* …

Vrijdagavond, het bericht dat alle voetbaltrainingen en matchen van het weekend zijn afgelast vind ik stiekem bijzonder leuk. Op vrijdagavond met z’n zessen gezellig samen eten, zaterdagochtend lekker lang soezen in ons bed, urenlang tijd om de weekendkrant te doorbladeren… Een mens zou van minder content worden. Organisatorisch gewijs is het een cadeau zo’n ‘weekend-zonder-voetbal’, want ik heb twee workshops Start to Bullet voor de prijs van één bij Miss Pixie gewonnen. De kinderen kan ik gewoon thuis in de liefdevolle armen van de Man achterlaten.

Tegen een uur of één worden wij (de buurvrouw-vriendin en mezelf; de Zussen laten verstek gaan en daar hebben ze dik spijt van ;-)) in Bazaar in Vilvoorde verwacht. Alleen de locatie en het vriendelijke onthaal zijn al meer dan de moeite waard om tot daar te reizen. Ook Miss Pixie verwelkomt ons met open armen. Altijd fijn om een blogster in real-live te zien.

Stipt om 13 u schiet onze lesgeefster uit de startblokken. We krijgen een kleurrijke bundel die ze samen met ons overloopt. Dit is allesbehalve saai aangezien ze haar exposé met het nodige illustratiemateriaal ondersteunt. Tijdens haar betoog voel je de passie die ze heeft voor haar BuJo (Bullet Journal voor de leken). Hoewel de BuJo voor mij niet echt een onbekende is, was de workshop meer dan welkom. Het basisprincipe, dat overigens keurig wordt uitgelegd, kent voor mij geen geheimen meer. De uitvoering; daar is nog wat werk aan. Dankzij Miss Pixie kan ik mijn BuJo functioneler en efficiënter maken. De washitape die ik min of meer naar de vergeetput bande, haal ik toch weer boven water. Deze kleurige tape blijkt immer uitstekend bruikbaar om van mijn BuJo geen labyrint te maken.
Na de gepassioneerde uitleg kunnen ze zelf aan de slag. Hoewel ik niet meteen veel werk verzet, is het fijn om iemand in de buurt te hebben die nog wat extra tips kan geven. Even praten met de andere cursisten levert bovendien nog extra ideeën op. Om 16 u sluiten we af. Net op tijd om onze trein te halen.

Het was een bijzonder, fijne, relaxte namiddag. De workshop is ideaal voor starters. Ook iets minder maagdelijke BuJo-adepten kunnen er nog wat van opsteken. Aangezien deze workshop zich tot starters richt is deze uiteraard niet bedoeld voor echte ervaringsdeskundigen.

Voor wie goesting heeft gekregen in een BuJo; instagram, pinterest … wemelt van voorbeelden. Op Facebook bestaan verschillende BuJo-groepen. Ook Miss Pixie heeft er eentje: Bullet Journal België. Wie zin heeft om een workshop bij de geweldig Miss Pixie te volgen kan op deze site terecht.

* Een BuJo heeft geen regels; behalve (1) nummer de pagina’s en (2) maak een index.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke