Slapen

Slapen is de meest onderschatte activiteit. Het is de buffer waaruit tijd wordt gehaald als het allemaal een beetje te druk wordt. Of als we nog net dat extra beetje feest willen of …

Ook ik pleit schuldig. Op tijd gaan slapen is één van de moeilijkste to do’s op mijn goede voornemens-lijstjes. Elke keer laat ik mij vangen door slecht time-management. Wat amper 10 minuten hoeft te duren loopt al te vaak uit. Nog snel een e-mail sturen, de was ophangen, zetelhangen voor de tv, dat ene artikel lezen of dat éné hoofdstuk lezen … Steeds weer laat ik mij verleiden. Het lijkt wel of ik vergeten ben hoe zalig slapen wel kan zijn.

Hoe heerlijk is het niet om tussen de lakens te glijden en te verdwijnen in de armen van de slaap. Je lijf, leden en hoofd rust te gunnen in de wazig wereld van het onderbewuste.

De wereld is beter leefbaar met een uitgeslapen kop. Problemen krijgen een oplossing. De gemoedstoestand straalt, het stresslevel blijft onder controle, alles ziet er gezelliger, warmer … uit.

Bij deze schrijf ik het nog maar eens:

bovenaan op de to-do-lijst van mijn goede voornemens komt

SLAPEN

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

TE

September is zo goed als voorbij. Oef … Het was een maandje met te veel TE’s. Te veel werk, te veel feestjes, te veel chaos, te weinig slaap, te weinig ademruimte … Een maand om zo snel mogelijk in de diepste krochten van het brein te laten verdwijnen.

Oktober belooft al net zo TE te zijn. Er moet dus dringend iets veranderen. Bij deze pak ik al mijn courage en begin aan een betere planning/organisatie van de maand:

  • het healthy-food-plan wordt opnieuw geactiveerd. Alle snoepdozen en chipszakken die in huis werden gehaald voor de feestjes zijn zo goed als leeg. De voorraad havermout is op peil. Een lading granola is sinds donderdagavond hapklaar. Het nieuwe boek ‘Honger’ van Mme ZsaZsa is besteld via bol.com. Het komt goed, ik voel het.
  • het hou-je-huisnet-en-proper-plan krijgt een extra boost. Mijn nieuwe poetsvrouw (de vorige verhuisde) komt ELKE week i.p.v. om de veertien dagen. Een extra stimulans om de kinderen en de man (als die al aanwezig is) in opruimmodus te manoeuvreren.
  • het neem-wat-tijdvoor-jezelf-plan is in progress. Al staan nu al leuke uitjes gepland zoals een theaterstuk en een trouwfeest. Nu nog wat andere activiteiten zonder kids sprokkelen en onze strenge babysit boeken en ook dit komt goed.

Het werk, het voetbal van de zoon, de dansles van de meisjes blijven op het programma staan. Ik moet nog wat oefenen om daar de zen-beleving in te vinden. Het na-schoolse werk in combinatie met vier ‘poeslieve’ kinderen en een afwezig man is geen piece of cake. Drie keer per week uitrijden om de gepassioneerde sjotter op tijd op de training krijgen, is heavy zonder back-up. Gelukkig wordt hij al twee van de drie keer thuisgebracht door een voetbalgenootje. Om dit getjool enigszins te compenseren voorzag ik mezelf met wat cadeautjes. En voor één keer waren het geen nieuwe boeken (waar ik dan toch geen voor heb om ze te lezen).

Dit gezegd zijnde ruim ik mijn rommel op, zet ik een heerlijk kopje thee en duik ik eindelijk na 30 leesloze dagen met een boek mijn bed in.

Slaapwel.

Veel liefs.

GewoonElke

Reddingsboei uit het moeras van 5/7de alleenstaande moeder

Kom maar af!

Gebruik onze auto maar.

Weet je, mocht het nodig zijn dan kan je de kinderen even bij ons achterlaten. Zo kan je snel wat boodschappen doen.

Ik breng hem wel thuis.

O ja, ik heb nog wat kleren die voor de onze te klein zijn. Ik breng die even binnen.

Hier, nog wat soep. Dat geeft wat warmte.

Ik wissel jouw toezicht wel met die van mij.

Bel straks eens!

Ze zijn met oneindig veel. Kleine zinnen met zoveel warmte. Zonder heb was ik al lang verzopen in het moeras van de 5/7de alleenstaande moeder.

Dank voor dat beetje zuurstof in drukke tijden.

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Dat het weer een spannende dag werd…

De man vertrok dit weekend na amper een dagje thuis naar Afrika. Eventjes lekker uithijgen na die eerste schoolweek was er niet bij. De geplande activiteiten werden door een extra spannend programma vervangen. Daar zorgde onze blikken doos op vier wielen voor. Al doe ik het vehikel met deze bijzonder denigrerende bewoording oneer aan. Hoe het ook zij, het ding liet ons vandaag zonder blikken of blozen in de steek door zonder aanwijsbare reden het noorden te verliezen. Net voor we parkeerden, vergastte/vergaste onze Opel ons op een spektakel met rookpluim en al. Met lichte paniek in mijn stem sommeerde ik mijn drie bloedjes van kinderen (nummer 4 was zich geweldig aan het amuseren in de Chiro-modder) de auto te verlaten en tegen de muur te gaan staan. Voor één keer volgden ze het verzoek zonder meer op.

Toen de ergste rook om het hoofd was verdwenen (I know – flauwe woordspeling) lag onder de auto een grote plas water. Als een echte pro opende ik de ‘capot’ om te moeten vaststellen dat mijn vat met koelvloeistof leeg was. Verder dan de parkeerplaats waar ik ternauwernood gearriveerd was, zou ik niet meer geraken. De assistance werd er bijgeroepen. De auto werd comateus verklaard en mocht voor reanimatie weggesleept worden. We werden netjes thuis afgeleverd, net als het Chiro-meisje.

Morgen begint de week alvast met heen-en-geweer-geloop en gebel om de auto opnieuw rijklaar te krijgen. Het voetbalgerij rond krijgen dat wordt nog een ander paar mouwen. Voor ik daaraan begin, hoop ik alvast op een verkwikkende nacht. Dat zetelhangen zal ik moeten uitstellen tot volgende week.

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Verzuchtingen bij de start van het nieuwe schooljaar

Na een minister die elke dag absoluut de competitie ideetje van de dag wilde winnen, hoopte ik dat de huidige minister van onderwijs het er beter vanaf zou brengen. De begindagen waren alleszins veel belovend. Als kind van onderwijsmensen heeft ze enige voeling met het werkveld. Ze was geen bleutje dat voor het eerst minister werd. Ze had een behoorlijk goed traject als minister van mobiliteit. Ze kreeg het voordeel van de twijfel.

Helaas… haar beleid getuigt niet van veel daadkracht. En haar inlevingsvermogen doet denken aan dat van een olifant in een porseleinwinkel. Nog niet zo lang geleden vond ze het inrichten van je klas met eigen middelen getuigen van veel engagement. Iemand met een bureaujob zette toch ook een foto of een bloemetje naast zijn computer.

Dit weekend deed ze het nog eens over. Pensioengerechtigde leerkrachten die nog voor de klas staan, vindt zij het ultieme bewijs van engagement. En het moet gezegd. Chapeau voor zij die dit nog willen doen.

Maar eigenlijk fietst ze hier tegen minimale vergoeding (€ 0,15 per km i.p.v. de €0,23 die op heel wat andere diensten uitbetaald wordt) keihard weg van het echte probleem: een baan in het onderwijs is niet aantrekkelijk.

Ze kan gerust zijn. Heel wat leerkrachten zijn vooral uit op minder werkdruk, een aangenamere werkomgeving, een degelijk budget voor een laptop, printer en een paar bics. Alleen is ze daar zelf blijkbaar nog niet opgekomen. Of durft ze dit niet op tafel te gooien uit angst voor negatieve reacties. Wie zal het zeggen?!?

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

Aftellen

Het nieuwe schooljaar zit in de pijplijn. De voorbereidingen worden in een hogere versnelling afgewerkt. Het valt niet langer te negeren dat over een dikke 10 dagen 2017-2018 definitief uit de startblokken schiet. Boeken worden vanonder het stof gehaald. De pc staat opnieuw prominent op de tafel.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik met enige weemoed aan dat vorige schooljaar. Onze laatstejaars waren coole gasten. Niet allemaal, en sommige bezorgden me grijze haren. Maar ze hadden iets vertrouwds, die zesde jaars. Ik zal ze zowaar missen op 1 september. Ongetwijfeld komen er nieuwe coole gasten in de plaats. En zal het aandeel grijze-haren-gecreëerd-door-leerlingen stijgen Het blijft weer spannend. Meestal duurt het eventjes om dat ‘thuis’-gevoel in de soms overvolle drukke klas terug te vinden. Tot het zover is, schaaf ik bestaande cursussen bij, fabriceer ik nieuwe en probeer ik dit huishouden helemaal schoolklaar te krijgen. Nog elf keer slapen … Spannend!!!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

La douce France

Onze papa die had een grote voorliefde voor Duitsland. Hij had het steeds over hun gemoedelijkheid, hun efficiëntie. Hij hield van de Duitse Autobahn en de verschrikkelijke hoempamuziek. Hun wouden, riviertjes, natuur… hij raakte er niet over uitgepraat.

Ik deelde deze liefde helemaal niet. De charme van het woud ontging me. De Duitse taal vond ik verschrikkelijk klinken. Als tiener droomde ik van een coole vakantie in het land van de Franken.

Het waren de boeken van Thea Beckman die mij overtuigden. In haar trilogie over de 100-jarige oorlog beschrijft ze in het eerste boek Geef me de ruimte hoe Marije wegvlucht uit het drukke Vlaanderen en haar toevlucht zoekt in het prachtige Frankrijk. Ook in de twee andere delen lees je over het wonderschone land. Alleen een ijskoningin blijft hiervoor immuun.

Na 16 lange jaren vond papa het eindelijk oké om la douce France te bezoeken. Dat was mijn laatste reis met het gezin. Het jaar daarna werd ik gered door mijn babysitfamilie, want ook in Frankrijk zijn er afgelegen boerderijen en kilometerslange wandelpaden in uitgestrekte wouden. Mijn geloof in de schoonheid van Frankrijk bleef overeind. En nu ik zelf kinderen heb, neem ik ze me naar dit wonderschone land. En elke keer ik de grens overrijd, voel ik die schoonheid en denk ik terug aan het verhaal van Marije uit Brugge.

Veel liefs

Tot gauw

GewoonElke