Jump for energy

Mijn werkdagen zijn gevuld met het onderwijzen (en opvoeden) van de jeugd van tegenwoordig. Geregeld heb ik zin om de een of andere leerling achter het spreekwoordelijke behang te plakken of aan de hoogst vindbare kapstok te hangen. Huiswerk maken, studeren voor een toets, zwijgen tijdens de les, ernstig werken … het is niet alle leerlingen gegeven. Uiteraard zorgt dit voor de nodige frustraties.

En toch … het blijft de moeite om elke dag opnieuw je bed uit te komen om dat jonge volkje kennis te laten maken met het verleden, de schone en minder schone kunsten en nog zoveel meer.

Eén keer per jaar is er zelfs sprake van een echte topweek. En dan heb ik het helemaal niet over een week vakantie. Nee, helemaal niet. De traditie wil dat wij één keer per jaar een geïntegreerde werkweek oftewel een GWP organiseren. Dat kan van alles zijn. Er zijn leerlingen die naar de zee trekken, andere bevinden zich in de Ardennen, nog andere maken één van onze buurlanden (on)veilig ;-), maar het grootste deel krijgt een thuis-GWP voorgesteld. Dat betekent geenszins dat de leerlingen gezellig mogen thuisblijven. Elke dag wordt ingevuld met zinvolle, interessante vakoverschrijdende activiteiten.

Dit jaar mag ik met de 5des op schok. Gisteren (maandag) vlogen we even over en weer naar Bolivia. Een rollenspel later stonden we klimaatbewuster op de koude stoep van Oxfam. Vandaag mochten we jumpen in JumpXL. Dat jonge volkje sprong zich te pletter en wij zagen dat het goed was en deden gezellig mee. Aangezien onze standplaats het hoofdstedelijke gewest is, konden wij net zo gemakkelijk nog even langslopen in Bozar. Morgen bezoeken we de redactie van een krant. Donderdag trekken we naar Leuven voor ’t Radiohuis en museumM en vrijdag stellen we met z’n allen een brunch met dessertenbuffet samen. Het geheel luisteren we op met een documentaire over faire trade.

Het zijn stuk voor stuk activiteiten die meer dan de moeite waard zijn. En zelfs voor de minder aantrekkelijke programmapunten krijgen we onze leerlingen mee. Dat zorgt voor de broodnodige energie. De batterijen zijn weer voor eventjes opgeladen.  We kunnen er weer voor tegenaan.

Soms, heel soms, heb ik de beste job van de wereld 😉

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Ouderzonde #hoogmoed

Annelore en Romina, twee blog-mama’s, gouw-genoten in oorsprong en nog zoveel meer, bedachten de challenge ouderzonde. Ik was eigenlijk niet van plan om mee te schrijven. Het sprak mij niet zo direct aan. Ik schrijf dan wel veel over onze kinderen en hoe het leven met hen verloopt en misloopt en zalig loopt en … Maar nu mijn feed volloopt met ontwapenende verhalen ga ik het er toch op wagen. Bij deze … here I come!

De allereerste zonde heet hoogmoed. Klinkt niet geweldig positief. Deze kreeg dan ook een draai in een andere richting; waarin ben jij goed? Waarin blink jij uit als ouder?

Zowaar niet simpel. Eigen stoef stinkt en in onze contreien wordt geleerd om vooral bescheiden te blijven. Een korte bevragen bij de ‘lijdende’ 😉 voorwerpen van mijn ouderschap leverde niet meteen zinnige antwoorden op. Weinig dan, je mag ons meer verrassen, leverde het niet op. Het tijdstip van mijn vraag (tijdens een thuis-cinemaatje) zat er wel voor iets tussen.

Twee alinea’s ver en nog geen enkel stoeflijntje te bespeuren … Die West-Vlaamse roots spelen duidelijk parten. Met enige schroom volgt hier dan toch het lijstje:

  • voorlezen. Ik ben een krak in verhalen vertellen. De kinderen hangen aan mijn lippen en blijven verhaaltjes vragen.
  • Organiseren. Alle kinderen (en dan zijn er nog steeds 4) kunnen zo goed als altijd op de geplande activiteiten aanwezig zijn. Het kost me soms bloed, zweet en tranen, maar toch lukt het om die lieve kindertjes op tijd aan het voetbalveld, in de dansles, op het feestje, in de KJV, op de Chiro … af te leveren.
  • Een keukenprinses ben ik niet, maar de kinderen krijgen elke dag (een uitzondering niet te na gesproken) een verse, zelfgemaakte maaltijd. Het is niet altijd even simpel om een hun voorkeuren te beantwoorden, maar er is nog nooit niets geweest.
  • Last but not least, een warme thuis creëren. Dit vind ik eigenlijk het allerbelangrijkste. De kinderen voelen zich thuis in ons huis. Ze kunnen zijn wie ze zijn. Ze mogen boos, blij, bang, verdrietig, verliefd, een beetje zotjes, … zijn. Ze moeten zich bij ons veilig voelen. Veilig genoeg om zoveel mogelijk, zo niet alles te vertellen. Ik hoop dat deze veilige basis voldoende vertrouwen schept om ooit die pubertijd te overleven. Met onze drie felle girls en ons testosteronbommetje lijkt me dit geen overbodige luxe.

Voilà, dit was ze dan, die eerste ouderzonde. Ik ben al benieuwd nar het vervolg…

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

PS Het lijstje van de andere vind je trouwens hier

De griep is geen graptje

Ja, man … dacht ik even, een paar dagen rusten in mijn zetel en ik ben weer tip top. Vergeet het. Meer dan een week heb ik zowat slapend doorgebracht, afgewisseld met de hoogst noodzakelijke handelingen om de hongerige magen van al dat jonge volk in huis te vullen. Tot op vandaag, meer dan een week later, ben ik nog niet opnieuw top.

Het huis is dan wel niet getransformeerd in een stort, toch zijn duidelijke tekenen van tijdelijke verwaarlozing merkbaar. De verschillende wasmanden zijn goed gevuld. De wasmachine en droogkast draaien weer op volle toeren. De voorraad- en koelkast raken eindelijk weer gevuld met gezonde betaalbare alternatieven. De man heeft zijn best gedaan, maar zoals eerder aangegeven liggen zijn talenten toch eerder op het diplomatieke, dan het praktische huishoudvlak.

De loopschoenen laat ik nog even aan de haak hangen. Volgende week plan ik mijn comeback, afhankelijk van hoe ik de eerste werkdagen doorkom. Ik heb ook wijselijk besloten om mij volgende week in openbare vervoering naar de werkvloer te begeven. Het aantal verbruikte calorieën zal wel wat lager liggen dan gepland, maar de energiewaarde zal hierdoor hopelijk aan de positieve kant zijn.

Een griepje is niet onoverkomelijk, maar een graptje is het nu ook weer niet.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

OMG PS4

PS4, Wii, X-box … ik ben een bijzonder koele minnaar van deze ondingen. Ik was dan ook niet van plan om dit een plekje in ons huis te geven. Voor je het weet, zit de zoon of de dochter van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat te schieten en te poefen voor het scherm. I know, in mijn verbeelding loopt het soms helemaal fout. Het doemdenken haalt het van enige realiteit.

‘Het kan verkeren’,zei Bredero. En het verkeerde. Sinds vorige week hebben wij hier zo’n onding in ons huis. Het zit zo; wegens erfelijke belasting draagt één van de vier een brilletje. Sinds kort blijkt dat dit niet langer een tijdelijke, maar een definitieve maatregel is. Bij de laatste controle wees de oogarts ons er al op dat niets slechter is voor myopie (bijziendheid) dan kleine schermpjes. Nintendo’s, tablets en gsm’s zijn helemaal uit den boze. Door het bannen van dergelijk kleinnood zou de bijziendheid niet als sneeuw voor de zon verdwijnen. Helaas. Maar het zou de dikte van de glazen gevoelig beïnvloeden.

Een paar weken geleden zat ook de zoon op de oogartsenstoel het beste van zichzelf te geven. Na onderzoek bleek hij aanleg voor bijziendheid. De oogarts vertelde hem hetzelfde verhaal over kleine schermpjes Ik zag zijn lipje krullen toen het beeld van een leven zonder kleine schermpjes voor zijn ogen doemde. Hoewel ze enkel op woensdag en in het weekend 30 minuten mogen spelen, leek dit kleurloze leven hem helemaal onoverkomelijk. Tot de oogarts plompverloren liet verstaan dat ze geen probleem heeft met grote schermen. Deze zouden de myopie op geen enkele manier beïnvloeden. De lichtjes in zijn ogen begonnen te stralen. Misschien zou hij dit keer zijn moeder diets kunnen maken dat een PS4 of Wii of X-box toch echt tot de basisuitrusting van elke pré-tiener behoort.

En zo geschiedde. De zoon kreeg de opdracht een onderzoek uit te voeren naar de beste koop. Moeder stak haar licht op bij mensen die deze verderfelijke spelletjes niet des duivels vonden en vader keek al uit naar het uur waarop hij met zoonlief FIFA2018 zou kunnen spelen.

Ondertussen is de PS4 gearriveerd. De jongens hebben hun hartje met het voetbalspelletje al kunnen ophalen. Voor de meisjes was er een dansspelletje bij. Alleen horen daar dan weer andere controlers bij … En zo blijf je bezig natuurlijk. Nu nog de ‘openingstijden’ afficheren en misschien komt het dan wel goed met al die technologie in ons huis …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Girlpower

Elke avond voor het slapengaan lees ik samen met mijn oudste dochter een verhaaltje uit het boek ‘Bedtijd verhalen voor rebelse meisjes’. Na het lezen van het inspirerende leven van coole, grensverleggende meisjes zoeken we nog even op het wereldwijde web naar een recente foto van de dames. Het is ons momentje.

Het boek vertelt het verhaal van 100 meisjes en vrouwen uit alle windstreken die op de een of andere manier speciaal zijn. Hoewel de schrijfstijl wat wervelender mag, is het eenvoudig genoeg geschreven voor lezers vanaf 8 jaar.

Mijn kleine (grote) meisje laat zich door deze topdames inspireren. Geregeld vertelt ze over de gelezen dames. Vorige week maakte ze kennis met Astrid Lindgren. Sinds woensdag (onze bibliotheekdag) laat ze zich door Pippa naar Villa Kakelbont meevoeren.

Zoveel girlpower in een boek kan niet ontbreken in ons meisjeshuishouden. Zelfs de grote broer komt geregeld stiekem meeluisteren naar verhalen over rebelse meiden. Ook onze kleine meisjes zijn helemaal mee in het verhaal. Met zijn drieën bedenken ze wilde plannen voor toekomstige missies.

Het komt helemaal goed met die kinderen van ons 😉😇

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

PS Het boek inspireert me zelfs tot in de klas. Mijn 5de jaars schrijven de komende weken hun eigen biografie over een rebels meisje. Ik ben benieuwd …

Uitgeteld

Ik lig op de bank nadat ik zowat het hele weekend in bed doorbracht. Het griepvirus heeft toegeslagen. De man loopt er wat verloren bij. Het huishouden op wieltjes laten lopen is niet een van zijn talenten. De kinderen zijn al even verweesd. Mama uitgeteld in bed of op de bank is niet hun idee van een spannend, leuk, relaxerend weekend.

Ik fluister wat halfslachtige instructies. De dochter is apetrots nu ze zelf soep heeft mogen maken. De diepvriesvoorraad wordt aangesproken. De kopjes thee en de versgeperste sapjes zijn heilzaam. Over een paar dagjes gaat het beslist beter.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Ik beken…

… elke week lees ik de column van Anne Davis in de Libelle. Met deze bekentenis tuimel ik ongetwijfeld helemaal naar beneden op de ladder der hipheid. Guilty pleasure wordt dit ook wel eens genoemd 😉

Hoewel ik niet meteen een lijst met goede voornemens heb, merk ik dat ik sinds 1 januari moeite doe om alles wat gestroomlijnder en evenwichtiger te laten verlopen.
Met hernieuwd enthousiasme probeer ik zo gezond mogelijk te eten. Mijn weekmenu  wordt dezer dagen overstelpt met heerlijke groentegerechten. De hoeveelheid vlees wordt beetje bij beetje verminderd. Kwestie dat de man en de kinderen mee op de kar springen zonder dat ze het helemaal door hebben.
Sinds 2 januari trek ik geregeld mijn loopschoenen aan. Mijn voorlopige fitness-schoenen werden vervangen door echte loopschoenen. Mijn flodderbroeken verruilde ik voor een echte loopbroek. En mijn loop-pulls zitten zo comfortabel dat ik bijna elke dag een paar uur zou willen rennen.

Het aller-aller-moeilijkste aspect van evenwichtig leven is wat tijd nemen om wat bij te tanken. Nu de man thuis is, lukt dit verbazingwekkend goed. Na een dagje het beste van mezelf te geven kan ik nu al eens een latte in de stad drinken zonder me druk te maken over het uur waarop ik aan de schoolpoort verwacht wordt.
De Libelle, het vrouwenblad der vrouwen, dat misschien ooit wel weer hip wordt, lees ik sinds kort elke week. Heerlijk om eventjes met verstand op nul de dingen deze levens te lezen. Het helpt in de zoektocht naar rust. Een mens kan soms toch met heel weinig content zijn …

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke