Naar het ziekenhuis

Het koffertje met de knuffel van papa en het boekje van mama  staat klaar. De oudste meisjes zijn weggebracht en de zoon gebrieft. Onze jongste ligt te slapen. Stikkapot van het huilen. Een beetje veel spanning voor het kleine kinderhoofdje. Volgende week doet ze mee aan haar eerste dansshow. En morgen gaat ze voor het eerst een dagje naar het ziekenhuis. De dokter gaat wat prutsen aan de binnenkant van haar neus zodat ze gemakkelijker kan ademhalen en hopelijk niet meer snurkt. Terwijl ze dan toch slaapt krijgt ze buisjes in haar oren. Na vijf oorontstekingen op amper vier maanden tijd is dit wellicht geen overbodige luxe.

De afgelopen week vertelde ze aan jan en alleman over haar ziekenhuisuitstapje. Ze kijkt voor al uit naar de exclusieve aandacht van mama. Ze begrijpt niet zo goed wat er allemaal gaat gebeuren. Het boekje van Anna in het ziekenhuis was een uitstekend hulpje.
De andere kinderen hebben nog een dikke knuffel en extra zoentjes aan hun kleine zusje gegeven. Ik heb moeten beloven dat ik morgen bel zodra alles achter de rug is.

Hoewel het om iets kleins en routineus gaat, blijft het spannend. Dat kleine meisje in een groot bed dat heel even moet slapen… Alles voor de goede zaak ?!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Auwch

Je hebt zo van die ‘lompe’ dagen waarin de wet van Murphy extra hard haar best doet om zich te laten helden. Awel, vandaag was er zo eentje.

Kort samengevat raakte mijn vinger geklemd tussen de deur van de droogkast en de droogkast. Dit kan uiteraard alleen maar betekenen dat de machine weer doet waarvoor het gemaakt is. Hip hip hoera daarvoor. Alleen heb ik nu een blauwe plek onder de nagel van mijn rechtermiddelvinger. De kinderen vinden het alvast stoer …. hoe minuscuul het plekje uiteindelijk ook maar is.

Tijdens het koken vergat ik even dat pannen heet worden, ontzettend heet. Met als gevolg een brandvlek op die andere middelvinger.

Mijn slaapwel-theekopje maakte een elegante salto. Bye Bye thee. Dit keer had alleen de vloer er last van.

(Alle andere lompigheid heb ik voor mijn eigen welzijn vakkundig uit mijn memoires geschrapt.)

Alle chance dat mijn versgekochte eitjes netjes in het gelid bleven liggen tijdens mijn geweldige disco-autorit…

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Plan om te plannen gepland

Het plan was elke dag een blog te schrijven. In de ideale wereld een eenvoudige klus. Alleen haalt de werkelijkheid vaak plannen door elkaar. Voor het schrijven van deze blog is er uiteraard geen man over boord. Een bericht meer of minder, daar ligt geen kat van wakker.

En toch … ik vind het nog altijd fijn om achter mijn laptop te gaan zitten en als een ‘volleerd columnist’  😉 mijn vertelseltjes de wereld in te sturen. Om maar te zeggen dat ik mijn strakke plan om 40 dagen te bloggen helemaal niet overboord heb gegooid. Alleen zal het een beetje langer dan gepland duren …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Rustweekend

Vier kinderen en een man … het is wel één en ander. Zo af en toe moet ik er uit om de batterijen weer op te laden.

Mijn ideale plekje is ver van de bewoonde wereld op een zonovergoten strand met een stapel boeken, aangenaam gezelschap, een hapje en een drankje in de buurt … Bij hoogdringendheid en afwezigheid van het gepaste budget heb ik een minder exotisch adresje in de buurt; het huis van Zus 1.

Het afgelopen weekend vluchtte ik even daarheen. Al kwam de oudste dochter mee. Ze heeft daar in de buurt een vriendinnetje wonen waar ze terecht kan.

Hoe zo’n rustweekend er dan uitziet?

Wel dit weekend …

  • … supporterde ik tijdens een volleybalmatch* na een etentje met fijne onbekenden (ouders van ploeggenoten van Zus 1).
  • … kon ik de hele nacht doorslapen.
  • … mocht ik uitslapen tot 9 u 30 en nog veel later.
  • … ging ik joggen met de zus in het bos.
  • … moest ik geen middagmaal verzorgen.
  • … deed ik een dutje op de trein.

Mijn thuiskomst ging gepaard met het reanimeren van een ontplofte woonkamer en keuken. De griep van de Man werd als excuus ingeroepen en aanvaard.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

* helaas verloren de dames, al zorgden ze wel voor spanning als in 2-0 achterstaan, op gelijke hoogte komen om het in de laatste set een beetje te laten afweten

Ouderzonde#5 gula

De vijfde ouderzonde al. Het gaat vooruit, nietwaar Annelore en Romina?

“Wat ik de kinderen niet kan weigeren?” vragen jullie.  Wel voor mijn en jouw* gemak volgt hieronder een lijstje :

  • liefde, daarvan kan je er nooit genoeg geven en krijgen. Zolang je geen bezitterige, beperkende … liefde wordt. Maar dat wist je wellicht.
  • Fruit en groenten: gezond leven (waarover later meer) is een nieuw stokpaardje. Ik vond het altijd wel belangrijk. De laatste tijd ben ik er mij wat meer in aan het verdiepen.  De kinderen kunnen er alleen maar beter van worden. Groenten eten is hier nog steeds een uitdaging van jewelste. Fruitjes verorberen is een ander verhaal. Ik overweeg een slot op de fruitmand, koelkast en co te zetten. Zeker in de zomer moet ik mij haasten om toch nog een aardbei of een druifje te kunnen eten. Toch zal ik het eten van fruit niet snel verbieden.
  • Boeken: het is één van mijn vele zwakke punten. Al zijn deze niet bepaald schadelijk voor de gezondheid. Elk kind heeft hier zijn boekenhoekje op de kamer. Er slingeren hier altijd enkele exemplaren rond. Alleen moet ik nu wel dringend een deftige boekenkast zoeken om onze woonkamer op te fleuren. Om maar te zeggen dat de kinderen geregeld een extra vrachtje leesvoer krijgen waardoor zelfs de boekenhoekjes te klein worden.

Voor de rest kan ik behoorlijk goed ‘neen’-zeggen. Volgens de kinderen ben ik Olympische Kampioen. Het is niet dat ze hier niets mogen, maar af en toe een grens trekken is niet slecht.

* Eigenlijk vind ik ‘uw gemak’ beter klinken. Alleen moet ik toch een beetje consequent zijn. Als ik jou met je aanspreek, moet ik het ook over ‘jouw gemak’ hebben.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

 

Gezocht: mannelijke ogen

Ik weet dat generaliseren de moeder van een leven met oogkleppen is. Toch ga ik me er aan wagen. Mannen die hier helemaal geen last van hebben, gelieve mij gratie te verlenen.

Het is al ver voorbij 22 uur. De droogkast probeert nog wat handdoeken te drogen, aan de wasdraad hangen versgewassen kleren, de vaatwas bromt gezellig, die vervloekte brooddozen staan klaar op de tafel.  En de man die kijkt voetbal.

De vloer ligt bezaait met een smurf, een verdwaalde sok, een blokje, een papier, een boekentas, de oplader van een telefoon… En de man die kijkt nog steeds voetbal.

Begrijpe wie kan…. Voetbal kijken terwijl de woonkamer nog niet is opgeruimd en je vrouw de keuken in orde brengt… Begrijpe wie kan

Het ideale scenario ziet er als volgt uit: de woonkamer wordt opgeruimd, de andere taken afgewerkt. Daarna vleit de vrouw zich in de zetel met haar laptop om nog wat te schrijven. En de man die kijkt voetbal ….

Je begrijpt dat het speciaal paar ogen van de man dat zich volledig op het voetbal kunnen concentreren zonder die bijzonder zaailingen op onze grond te zien liggen extra aandacht verdient. Wie wil dit niet?

Tot mijn opluchting vernam ik dat dit niet uitsluitend een afwijking van mijn man is. Andere exemplaren hebben er eveneens last van.

Misschien heel misschien is het niet De Man die een afwijking heeft. Misschien, heel misschien ben ik het wel…

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

 

Telefooncentrale

Deze ochtend tussen 8 en 10 bemande ik een telefooncentrale want één van onze kinderen heeft koorts. Nu de man na twee maanden ouderschapsverlof opnieuw aan de slag moet, is het opnieuw alle hens aan dek als één of andere kind zich niet aan het afgesproken plan (naar school gaan tijdens de werkuren van mama) houdt.

Vandaag zat er niet anders op dan zelf thuis blijven. Ik denk niet dat de leerlingen dit als een onoverkomelijke ramp zien. De leerkracht in mij vindt dat overigens wel een probleem. De verloren tijd moet ingehaald worden en er moet geschoven worden met geplande activiteiten (toetsen, taken, leerstof). Het jongste kind vond het dan weer zalig om de hele dag tegen mama aan te vleien.

Ondertussen brak ik mij het hoofd wie morgen voor de nodige opvang kon zorgen. De schoonbroer moest werken, de opvangdienst zieke kinderen van de mutualiteit had een wachtlijst om u tegen te zeggen. Ook de dienst van de gemeente kon niet anders dan ons teleurstellen. Te veel zieke kinderen. Het kleine kacheltje dat naast me lag, piepte stilletjes dat ze tantine M. wilde bellen. De oplossing was gevonden. Een dik uur geleden werd onze jongste door haar meter opgepikt. Ze zag er op slag minstens een halve graad beter uit.

Voor deze keer was de oplossing gevonden. Oef … Laat ons hopen dat de volgende keer nog heeeeeeeel lang op zich laat wachten.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke