Perfect #1 – minimaliseren

Miss Pixie organiseert deze zomer een heuse blogchallenge. Aangezien ik miss Pixie cool vind en een challenge zo nu en doen geen kwaad kan, besloot ik mee te doen. 8 weken lang wordt er elke week een nieuwe challenge de wereld ingestuurd. Je bent vrij om die al dan niet in te vullen en om al dan niet streng te zijn voor jezelf. Niet onoverkomelijk, dacht ik. Alleen vergat ik eventjes dat ik ondanks die 8 weken vakantie niet meteen over een zee van oningevulde tijd beschik. Beloofd is beloofd, dus ben ik van plan om er iets van te maken.

De eerste challenge was een minimaliserende week voor jezelf organiseren. Op dag 1 moest er een iets uit, op dag 2 twee spullen en zo verder. Deze overigens uitstekende opdracht viel min of meer in het water door ‘onze honeymoon’, waar ik later in de vakantie meer over vertel. Min of meer duidt eigenlijk op het feit dat ik in juni ondanks alle drukte in een sneltreinvaart door ons huis ben geracet om overtallige spullen naar het containerpark, de kringloop of de kleerkasten van de Zussen te verhuizen. Zussen, de bak met kleren komt eraan 😂.

Bij deze besluit ik dat challenge 1 geslaagd is. Alleen over het tijdstip van de uitvoering ervan kan/mag gediscussieerd worden!!

Well done!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Aargh

Luizen. Zelfs in de vakantie kunnen ze ons niet gerustlaten.

Nog niet zo heel lang geleden vond ik deze kriebelige mini-beestjes net niet het einde van de wereld. Als ik er eentje ontdekte, schreeuwde ik het hele huis bijeen. De kinderen lieten zich keurig naar de badkamer commanderen waar ze de behandeling ondergingen. Pas twee uur na de feiten begonnen ze voorzichtig opnieuw te bewegen. 

Nu nog worden alle registers bij het opduiken van die verderfelijke nietsnutten opengetrokken. De echt drastische maatregel waarbij het haar onherroepelijk afgeschoren wordt, pas ik nu alleen nog voor de zoon toe. De meisjes worden gekamd met het luizenkammetje. Na de shampoobeurt wordt elk haartje minutieus aan deze behandeling onderworpen. Als je weet dat onze kinderen van dat prachtige semi-afrohaar hebben dan weet je dat dit de hel is. 

Een dikke twee uur geleden zat ik hier op onze camping na de shampoobeurt op luizen te jagen met dat verschrikkelijke kammetje. In tegenstelling tot vroeger klaarde ik de klus onder het vrolijk gekwetter van de kinderen. Al moet gezegd; sinds deze avond weet de hele camping dat wij hier zijn dankzij het gebrek aan enthousiasme tijdens het kammen van onze jongste. 

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Black history

Vandaag heb ik een ontmoeting met het verleden. Het is een niet zo’n fraai verhaal. Het zijn gitzwarte bladzijden die alleen maar op veel onbegrip onthaald kunnen worden. De koloniale gebouwen zijn vandaag de stille getuigen van de gruwelijke driehoekshandel waarbij zwarte slaven voor wapens, alcohol en sieraden geruild werden. De pracht van het eiland staat in schril contrast met haar onmenselijke verleden.  Door het smalle gat dat Le point de non retour wordt genoemd zie je alleen maar water. Het was op die plaats dat de sterkste zwarten (lees: gespierde mannen +60 kg, jonge vrouwen met stevige borsten en kinderen met een prachtige gebit) naar respectievelijk Brazilië, Cuba en de Antillen werden verscheept. Alleen de sterksten hadden een kans de zware onmenselijke tocht te overleven. 

Zovele jaren later kunnen wij alleen maar hopen dat het onomkeerbare punt nooit meer op zijn stappen terugkeert. 

Zussenweekend – the light versie

De tweede editie van ons zussenweekend wordt noodgedwongen een lichte versie. Verbouwingen, werk, afwezige mannen, veel kinderen  … noem maar op. We glippen twee dagen weg uit ons metro-boulot-dodo-ritme. De man lacht ons vierkant uit als blijkt dat we op een kleine 15 km van ons huis op hotel gaan. Wij lachen vriendelijk terug en doen vierkant ons goesting.

De trein en de beenwagen brengen ons overal waar we naartoe willen. We komen op krachten in Gecko waar we een overheerlijke salade eten. We stappen stevig richting Matongé waar we onze zakken in het Aqua-hotel droppen. De rest van de middag brengen we shoppend door. Gelukkig heb ik mijn grote 50 liter-rugzak meegesleurd. Cadeautjes scoren voor kinderen zorgt voor heel wat extra gewicht. Uiteraard koop ik ook nog wat stiftjes voor mijn allernieuwste bezigheid; mijn Bullet Journal – BuJo voor de kenners. De Zussen schenken mij stickertjes en washitape. Om me helemaal jarig te voelen krijg ik er nog het yoga-boek van Evi bovenop. Het zen-worden test ik later tijdens de maanden juli en augustus uitvoerig uit. Moe geshopt vinden we op nog geen 10 minuten van ons hotel Ultime Atome, een gezellig en lekker restaurant met zwierig bediening.

De eerste dag leverde ons niet minder dan 13 000 stappen op. Dit alles wordt keurig bijgehouden door het nieuwe horloge van Zus 1 en de Iphone van Zus 2. Je ziet, high-tech-zussen ;-).

Na een heerlijke nacht ontbijten we uitgebreid in ons hotel en chillen we nog wat op onze vier-sterren-kamer. Eindigen doen we met een theetje en een sapje op het Sint-Katelijne-plein.

De zussentijd is weer veel te snel voorbij. De plannen voor volgend jaar zijn al gemaakt. Antwerpen, maak je klaar, want wij komen eraan …

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Baf…

zo klinkt de schoolpoort op 30 juni. Ze gaat (in theorie) voor twee maanden dicht. 61 Dagen passeert geen leerling de rode lijn richting nieuwe kennis en vaardigheden. 

Voor leerkrachten begint een relatief rustige tijd. De computer blijft even dicht, Smartschool wordt een beetje vergeten. De zweep mag er voor een tijdje af. En ik … ik vertrek de volgende dag op onze uitgestelde echte honeymoon naar Senegal. 

Met mijn hoofd al in de wolken race ik naar huis. Tot ik langs de weg een verweesde man met bloedende handen, geschaafde armen en beschadigd gezicht zie zitten. Zijn fiets ligt op de weg, zijn bril en gsm aan diggelen. Voor ik echt op vakantie ga, ben ik voor eventjes een Nightengale. 

Nu dacht ik dat de vriendelijke dame van de 112 mijn locatie aan de hand van mijn mobieltje kon bepalen. Niets is minder waar. Ik moet naar het dichtstbijzijnde straatnaambord hollen om te vertellen waar de ambulance naartoe moet. Wat me er meteen aan herinnert dat die fysieke conditie ondanks al dat fietsen veel beter kan. 

Het Nightengalen is van korte duur. De ambulanciers vertrekken met de man en de fiets. En ik kan weer met mijn hoofd in de wolken de vakantie inrijden. 

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Gemis

Op 22 juni hield het leven op. Die stoere, lieve, slimme, sportieve, hardwerkende man die wij papa noemden was niet meer. 

Hoe vreemd het ook klinkt, die 22ste juni barst van de mooie herinneringen. Wij, met zijn vieren en nonkel C. in het salonnetje van de palliatieve. Met z’n allen punten uitrekenen. Geen gejakker, geloop of gehaast. Alleen rust, stilte en elkaar. 

Er viel een zware last van onze schouders. Het zorgen, wachten op het onvermijdelijke, het voortdurend alert zijn, het afscheid nemen dat al drie jaar duurde, was voorbij.

Wat volgde was een dolle, vreemde, maar vooral letterlijk en figuurlijk warme week. We werden omringd door zoveel vrienden en we hadden (en hebben nog altijd) elkaar.

De leegte kwam pas later. Het definitieve besef nog veel later. Toen onze eerstgeboren, een jongen, zich aan de wereld liet zien werd het gemis even ondraaglijk. Hoe moest het nu verder? Hoe moest ik dat lieve kleine jongetje zonder opa laten opgroeien?

Ondertussen is alles in zijn plooi gevallen. Het gemis is nooit helemaal verdwenen. En op dagen als vandaag doet het extra pijn. De enige remedie is het leven met nog meer goesting te leven en te genieten van elke nieuwe dag. En dat is precies wat ik vandaag ga doen!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Zussenweekend – the light-versie

Vorig jaar rond deze tijd maakten mijn twee zussen en ik tijdens ons eerste Zussenweekend Maastricht onveilig. Het fijne weekend smaakte naar meer. We besloten er een jaarlijkse traditie van te maken.

Onze levens raasden voort. Door allerlei spannende wendingen – lees: een man die in het buitenland gaat werken; een gebroken pols; een nieuw huis … – werden die levens nog drukker dan voorheen. Het zag er naar uit dat we dat Zussenweekend zouden moeten overslaan. Hoewel … voor elk probleem bestaat een oplossing. Wat onoverkomelijk leek, bracht ons het geweldige idee om het Zussenweekend – the light-versie te organiseren.

Volgend weekend gaan we met z’n drieën uit eten en blijven we gezellig in een Brussels hotel slapen. Na een uitgebreid ontbijt spoort iedereen huiswaarts. Ons uitje is  gereduceerd tot een late-namiddag/nacht/ochtend-uitje … En toch zien wij dat weer volledig zitten.

Het aftellen kan beginnen!!!!

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke