Goedgelezen

Eén van mijn aller’goedste’ voornemens was het nieuw leven inblazen van mijn leesverslaving. Als kind las ik zowat alle boeken die in de plaatselijke jeugdbib te vinden waren. De overstap naar de ‘volwassen’ literatuur was een moeilijk, langdurig proces. Pas toen ik een jaar of 25 was, las ik meer ‘volwassen’-boeken dan jeugdboeken. Zelfs nu in mijn dertiger jaren (in mijn hoofd ben ik nog steeds 27) grijp ik nog vaak naar boeken bedoeld voor het jeugdige volkje.

De hoeveelheid literatuur die ik de laatste jaren achterover sloeg, varieerde van 2 of 3 per jaar tot maximum 8. Bedroevend vond ikzelf. Hoog tijd om daar verandering in te brengen. Ik poetste mijn brilletje, limiteerde het aantal schermuren en verplichte mezelf minstens twee avonden in de week voor het slapen te lezen. Het laatste duwtje in de rug vond ik in de geweldige site goodreads.Schermafbeelding 2016-02-27 om 21.54.20

Deze site is een soort online boekencafé. Je kan stimulerend vrienden zoeken en vinden, lid worden van een boekenclub om leestips te vinden of deel te nemen aan geanimeerde discussies. Of je kunt net als ik deze site vooral als boekenorganisator gebruiken. Ik hou er mijn gelezen boeken, want-to-read en currently-reading-boeken bij. Geen bladwijzer of omgeplooid hoekje meer nodig om te weten hoever je in het boek geraakt bent. Eens het boek uitgelezen kan je er indien gewenst een score en een recensie bijvoegen.

Die boekhouding is voor mij een zegen. Al zolang ik me kan herinneren lees ik meer dan één boek tegelijkertijd. Zoals je kan zien lees ik er nu zeven. Zodra ik een nieuw boek zie liggen, begin ik eraan. Bovendien heeft elke kamer in ons huis een ander ‘currently-reading’ boek. Soms kan ik maar 10 minuten lezen. Dankzij goodreads verlies ik niet de helft van mijn leestijd aan het zoeken van de pagina waar ik gekomen was.

Schermafbeelding 2016-02-27 om 21.54.55

Het grootste nadeel, naast het feit dat deze site uiteraard een internetverbinding nodig heeft, is de hoeveelheid boeken die er passeren. Mijn want-to-read -lijstje is nog langer geworden dan het al was. Bij deze stem ik voor gesubsidieerd leesverlof. Een mens wordt er gelukkiger, intelligenter, vindingrijker, creatiever … van.

Na de ode aan mijn nieuwe favoriete site duik ik terug in ‘Het smelt’ geschreven door Lize Spit. Een debuutroman die me na 49 bladzijden al helemaal in zijn greep heeft. Alle chance dat deze klepper 490 bladzijden telt…

Schermafbeelding 2016-02-27 om 22.12.11

Tot gauw

GewoonElke

 

 

 

Antwoord#1 van Jef

“Ping!” riep de telefoon deze ochtend net voor ik naar de Colruyt vertrok. Wellicht had Jef (of toch tenminste zijn medewerkster Cynthia) geroken dat ik eraan kwam. Die ping was niets meer of minder dan de aankondiging van HET antwoord op mijn ‘plastic zakjes’ – vraag.

Ik onthoud jullie het antwoord niet …

Uw opmerking over de zakjes voor fruit en groenten hangt onze keuze af van verschillende factoren :

Ze zijn doorzichtig zodanig dat het personeel aan de kassa direct kunnen zien welke soort fruit of groenten in de zak zit wat op jaarbasis een niet te onderschatten tijdswinst betekent.

Het materiaal waaruit ze vervaardigd zijn is HDPE (high density polyethylene). Dit materiaal biedt de mogelijkheid om zeer dunne zakjes te maken. Het moet daarvoor wel 100% zuiver (onvermengd) worden gebruikt. Hierdoor is het ook perfect geschikt om in contact te komen met voeding. De productie (blaasextrusie) van dit materiaal is weinig belastend voor het milieu (energieverbruik) en in geen geval bezoedelend.

HDPE zakjes zijn zeer licht en bijgevolg minder milieubelastend op gebied voor transport (grotere hoeveelheid per vracht dan eender welk zakje in een ander materiaal).

Bij verbranding van dit materiaal komen er geen schadelijke stoffen vrij en in verbrandingsovens zijn ze vermengd met ander afval bevorderlijk voor een goede verbranding wat betekent dat er minder andere fossiele brandstof nodig is.

Wij hopen dat dit voor u een duidelijk antwoord is en danken u voor uw vertrouwen.

Tja, denk ik dan. Als geboren en getogen schooljuf kan ik hier niet tevreden mee zijn. De keuze voor de dunne plastic ondingen waarin je fruit en groenten schuift, is duidelijk. (Hoewel ik blijf denken dat een verschuiving naar andere niet-milieubelastende optie mogelijk is. ) Het tweede (prijsverschil tussen voorverpakte en losse peren/appelen) en derde deel (de gigantisch stapel/rol plastic die de verpakkingen samenhoudt) van mijn vraag blijven onbeantwoord. Slechts 1/3 is ingevuld en dat antwoord is bovendien niet meteen creatief te noemen.

Misschien moet ik die lieve Cynthia, die de moeite nam om mij e-mail te sturen, per kerende e-mail een aanzet tot remediëring geven …

Tot gauw!

GewoonElke

Over breien

De man heeft een gouden hart. A ja, anders kon de man de man niet zijn. Het directe gevolg hiervan is dat ik nu elk vrij moment aan het breien ben.

IMG_1504

Het zit zo: een week of twee geleden keerde hij terug uit zijn geliefde Afrika. Het temperatuurverschil (het was daar toen een slordige 35°) kende in zijn hoofd ongekende hoogten. Bij het licht van de Chinese lampen op batterijen (de elektriciteit is er behalve op zondag afwezig tot een uur of 9 ’s avonds) wisselden de vrienden en de man sterke verhalen over het koude Europa. Uit puur altruïsme stond de man de zelfgebreide sjaal af aan zijn beste vriend die binnenkort naar de oude wereld afreist. De man moet het sindsdien zonder dat warme, homemade kledingstuk doen.

Toevallig organiseerde Veritas vorige week de actie 2 + 1 gratis. Daar kon ik drie warme strengen wol op de kop te dikken. Sinds vrijdagavond probeer ik de koude voor te zijn en brei ik dat het een lieve lust is.
Het ziet er naar uit dat ik nog even tijd heb. De regen met de gure wind er gratis bij staat nog eventjes op de weeragenda.

IMG_1512

Bij deze wuif ik eventjes van achter de breipennen. Zodra de sjaal af is, volgen opnieuw uitgebreide vertelseltjes.

Tot gauw!

GewoonElke

Brief#1 aan Jef

Beste Jef (meneer Colruyt klinkt een beetje stijf voor dit ondertussen uit de kluiten gewassen familiebedrijf)

Er moet mij iets van het hart. Ik weet dat u ethisch ondernemen hoog in het vaandel draagt. Ook aandacht voor het milieu is u niet vreemd. Op weg naar huis zie ik de windmolens die uw bedrijf van de nodige energie voorzien van ver zwaaien. Als werkgever stimuleert u het fietsgebruik en het gebruik van het openbaar vervoer. U draagt de Belgische telers een warm hart toe ( als we het filmpje in de frigo’s mogen geloven). Goed bezig!

En toch…. Uw gebruik van plastic doet alle voorgaande inspanningen in een klap teniet. In de versafdeling hangen plastic zakjes om fruit en groenten in te steken. De voorverpakte peren zijn goedkoper dan de losse peren. Conserven, pasta’s, allerhande doosjes worden samengehouden door meters plastic.

Dat dit met uw ecologisch imago botst, begrijpt zelfs het kleinste kind. Vandaar mijn toch wel prangende vraag: is dit plastic niet vervangbaar?

Ik kan u alvast herbruikbare stoffen zakjes voor fruit en groenten aanraden. Met een uitgekiende mediastrategie moet een goed doordacht systeem tot een succes uitgroeien. U slaat twee vliegen in een klap: u helpt het milieu en versterkt uw ecologisch imago.  De laagste prijs voor losse vruchten en groenten i.p.v. de hoogste in vergelijking met de voorverpakte geven beslist dat extra duwtje in de rug.

Met uw uitstekende team bedenkt u beslist een oplossing voor de andere berg plastic die uw bedrijf dagelijks verorbert.

Hopend u hiermee van dienst te zijn in uw zoektocht naar een goed evenwicht tussen milieu en ondernemen groet ik u.

 

Tot gauw!

 

GewoonElke

 

Over helden in de regen

De man had een plan. Tijdens de krokusvakantie zouden wij samen de woonkamer en de muur naast de trap schilderen. De kleuren hadden we voor z’n vertrek naar Afrika besproken. Een kamer voor de twee oudste meisjes was geboekt bij zus 1. Voor de andere kinderen zocht de man een logeeradresje. Dat dacht ik toch …. Om een lang verhaal kort te maken: het schilderen stellen we nog eventjes uit.

De meisjes zijn wel naar zus 1 vertrokken. De berichten van dit logeerfront zijn zoals steeds bijzonder positief. Bij ons thuis is het een pak rustiger. Alleen de oudste en de jongste maken het huis ‘onveilig’.

Nu de meisjes er niet zijn en papa er wel is, kan ik met de oudste op zwier. De regen valt al de hele vakantie met bakken uit de hemel. Een binnenactiviteit dringt zicht op. En zo komt het dat ik op woensdagochtend samen met de zoon een cinema’ke doe. Dankzij de Brantano-tickets kost het mij geen eurocentjes en kunnen we bovendien nog een gratis pak popcorn delen.

IMG_1345

Na een min of meer geleide keuze beslissen we om ‘Helden van de zee‘ te bekijken. Trouwe Ketnet-kijkers kennen Maureen, Sieg, Dempsey en Nico als het viertal dat zichzelf consequent helden noemt. Krik, krak, vollen bak is hun lijfspreuk. Samen knutselen ze de gekste dingen ineen. Je merkt het, redelijk educatief en braaf.
Het verhaaltje is braaf. Dempsey wordt verliefd op Eva die naar Ramsgate op taalstage vertrekt. Eerst alleen en daarna met z’n allen bouwen ze een boot om het lieve meisje aan de andere kant van het Kanaal te bezoeken. Een bijzondere rol is weggelegd voor Lea, de oma van Eva en voor Jos, een oude zeevaarder. Uiteraard is het geheel ook nog educatief: een meisjes dat zeevarende badeendjes maakt; jongens en meisjes die samen werken; het omzetten van km’s naar zeemijlen …
Het filmpje kabbelt in een positieve sfeer richting einde. De beelden en de bijhorende muziek zorgen voor een netjes geheel.

IMG_1348

De zoon is enthousiast over zoveel knutselplezier. Dat het verhaal niet te spannend is, vindt hij mooi meegenomen. Dat knappe heren over het scherm dartelen, is voor de mama’s een plus. Ook Maureen mag er trouwens wezen.

Uitjes als deze vindt de zoon al op voorhand geslaagd. Eventjes alleen met mama iets doen. Gezellig samen in de warme stoelen popcorn smoefelen, lachen om flauw grapjes en achteraf nog gezellig napraten bij een frietje. Meer moet dat niet zijn.

IMG_1347

Tot gauw!

GewoonElke

 

 

 

 

Over aftellen

24 nachten geleden vertrok de man naar warmere oorden. Drie weken lang telden de kinderen die nachten en bijhorende dagen.

Dit betekent:

  • 36 dozen melk;
  • 24 broden;
  • 6 kg appels;
  • 3 x pannenkoeken;
  • 2 x frietjes en
  • 1 x pizza op restaurant.

Dit betekent:

  • 15 schooldagen voor de kinderen;
  • 12 créchedagen voor de baby en
  • 9 werkdagen voor mama.

Dit betekent:

  • 6 voetbaltrainingen;
  • 3 voetbalmatchen;
  • 3 danslessen en
  • 3 zwemlessen later.

Dit betekent:

  • 24 x in in de douche/bad;
  • 24 verhaaltjes van Anna, varken Olivia, Jules;
  • 20 x extra gezelschap op de lege plek van papa in bed;
  • 1 liter extra vergoten tranen.

Dit betekent:

  • één bezoekje aan tante 1;
  • één bezoekje aan tante 2;
  • één weekendje aan zee bij oma;
  • één pyjamaweekend met popcorn.

Dit betekent helaas ook:

  • 2 bezoek aan de huisarts (windpokken en het oog);
  • 4 bezoeken aan de oogarts;
  • 1 bezoek aan de tandarts (de voetballer die een keihard knal tegen zijn mond kreeg).

En dan opeens … is het aftellen voorbij! Na ons weekendje aan zee is het papa die de deur opendoet, is het papa die alle knuffels krijgt, is het papa die moet helpen bij het ineenzetten van de playmobilbus, is het papa die de doos melk moet opendoen, is het papa die hen mag wassen, is het papa die het verhaaltje moet vertellen … Alleen voor een beetje mamamelk telt mama nog mee.

Misschien moet mama er ook eens voor een weekje tussenuit 😉

Tot gauw.

GewoonElke

 

Eén jaar !!!

Eén jaar geleden was ik op zoek naar mijn passie. Snel daarna zag deze blog het levenslicht.

Sinds het eerste bericht verschijnen geregeld berichten op deze blog. 81 vertelseltjes over het leven zoals het is, bedenkingen, dromen …

Ik ben van plan om toch nog even te blijven schrijven. Toch zolang ik het leuk blijf vinden.   De volgende maanden probeer ik rond een paar kernthema’s te schrijven. Dat daarbij mijn kinderen, fietsen naar het werk, boeken, organiseren en mijn toekomstige moestuin centraal staan zal je wellicht niet verbazen.

Potten zal ik met deze blog niet breken. Wereldschokkende verhalen liggen net zomin in het verschiet. Het schrijven in mijn moedertaal, het schaven aan de zinnetjes, het oefenen in het formuleren van het alledaagse zijn voor mij voldoende. De glimlach die af en toe op de gezichten van mijn lezers verschijnt, de fijne reacties en de oplichtende sterretjes van waardering zijn hartverwarmend.

Bij deze, dank je wel, lieve lezer, om hier af en toe eens te passeren.

Nog veel leesplezier!!!

Tot gauw!

GewoonElke