Perfect 4# – Een weekje zonder …

Misse Pixie bedacht voor de perfect blogchallenge het thema 'een weekje zonder …'
Daar moest ik toch even over nadenken. Ik snoep weinig tot niet, drink zelden zo een latte, heb twee jaar geleden beslist om geen druppel cola meer te drinken en dat hou ik nog steeds vol … Ik drink alleen op zaterdagavond een glas alcohol met de man. Dus eet – en drinkgewijs zat er niet direct een challenge in. Een week vroeg slapen zou een veel groter uitdaging zijn. Alleen had ik mijn uitstelgedrag van de vorige week nog niet tot een goed einde gebracht.
Tussen de pasta en het slaatje besliste ik om nog een weekje verder te klussen.

  • Dat verduisteringsgordijn waar alles vorige week om te doen was, hangt er. Weliswaar in de slaapkamer van de zoon. In onze slaapkamer bleek het technisch onmogelijk. Alle chance dat de afmetingen in de kamer van de zoon dezelfde zijn.
  • De kamer van de oudste dochter is af. Maandag kreeg die een laatste verflaag, donderdag kochten we een bureautje en rommelkast en vandaag werd alles op zijn plaats gezet (met dank aan de zoon).
  • De trap werd aangepakt. De tapijten (wat stonken die) eraf getrokken, de foute verf erop gesmeerd, er weer afgehaald waarna de nieuwe verf met een fijne penseelstreek werd aangebracht. Hoewel de trap ondertussen drie lagen kreeg, is ze nog niet helemaal af. Over drie weken zijn de kinderen enkele nachten het huis uit. Dan volgt een vierde laag. Misschien doe ik er nog een laag stevige bootlak tegen beschadigingen op.

Niet slecht, al zeg ik het zelf.

Deze week ga ik even rusten. Challenge 5 die aanzet tot productiviteit sla ik over. Dat heb ik na al dat klussen wel verdiend.

Tot gauw!

Veel liefs

GewoonElke

Advertenties

Kamppost

Kinderen laten groeien is vooral LOSLATEN! Dat weet iedereen. Toch is dit niet altijd simpel. Dezer dagen is ChiroWacko mijn partner in crime. Zij organiseren een superfabelastisch, fantastisch kamp (dat denk ik toch) met warme douches en 'echte' WC's' ergens op een weide in de buurt van Hasselt.

Vrijdag vertrokken ze en maandag komen ze terug. TIEN lange dagen spelen ze spelletjes, vertellen ze verhalen, smeden ze banden voor het leven. Ik wou dat ik een jaar of dertig jonger was …

Zo zit ik hier deze week zonder mijn oudste meisje. Want zij is helemaal alleen voor wel tien dagen weg met een hele hoop andere jonge gasten. De zoon is uit logeren bij de peter. De kleine meisjes zijn thuisgebleven voor de morele steun.
Het moet gezegd: samen met de perfect-blogchallenge van miss Pixie vormen ze de ideale drijfveer voor klusjesweek.

Tussen al dat klussen door schreven we brieven naar ons chiromeisje. Ze schreef er zelf ook eentje. Daarin vertelde ze dat

  • het kamp groot is.
  • Het veel geregend heeft.
  • Ze veel spelletjes spelen.
  • En godbetert … het eten er lekkerder is dan thuis 😂😂😂.

Ze heeft duidelijk een heerlijke tijd. Volgend jaar mag de – mama, ik wil een wi, tv-kijken, iPad-spelen-Zoon ook mee!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Perfect #3 uitstelgedrag

Het plan voor deze week is de lang uitgestelde klusjes eindelijk aan te pakken. Uitstekend plan … ware het niet dat hier vier snotters rondhuppelen die meesters zijn in dwarsliggen bij het uitvoeren van standaardklussen. De specialekes daar doen ze dan wel weer graag aan mee. Gemakkelijk zou het niet worden.
Eigenlijk had ik maar een vooropgestelde klus: die verduisteringsgordijnen die nu toch al een half jaar onder ons bed liggen eindelijk eens ophangen. Andere klusjes waren mooi meegenomen.
Je raadt het al. Dat ene klusje gebeurde net niet. Toch was het een bijzonder vruchtbare week. Alle vakantiespullen en al het beddengoed werden gewassen en geplooid. Het meeste daarvan ligt zelfs al in de juiste kast. De laatste keukenspullen vonden hun weg in mijn spiksplinternieuwe keuken. En de kamer van ons chiromeisje kreeg een likje verf. Al raakte dit klusje net niet af wegens verftekort. Dat lossen we morgen wel op. Bij dat laatste klusje kreeg ik de 'gewaardeerde' hulp van mijn twee oudste thuisblijvers.
Is mijn klusjes-week geslaagd?
Min of meer. Die verduisteringsgordijnen blijven duidelijk 'min'. De rest was 'meer'.
Volgende week die ik gewoon verder…

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Perfect #2 – badass/yoga

Net als vorige week liet ik me inspireren door de Blogchallenge van Miss Pixie . Deze week stond yoga op het programma. Het is een zen-sport die me al even fascineert. In die mate dat ik nog voor de challenge van plan was om elke dag wat rust-minuten in mijn leven in te bouwen. Zoals je wel kan denken was het er nog altijd niet van gekomen.
Mijn lieve zussen wisten van mijn yoga-fascinatie. Voor mijn 11de 27ste verjaardag (ik lijd aan een soort Peter Pan-syndroom waardoor ik nooit ouder dan 27 word 😉😂) kreeg ik het boek ‘Yoga met Evy‘.
Mijn yoga-succes van deze week bestond uit het lezen van dit boek. Het is een eerste idee van hoe de yoga-wereld denkt en beweegt. Het is eenvoudig, een helder. Wat voor een leek (zoals ik) absoluut noodzakelijk is.
Ik ben er nog niet aan begonnen aangezien ik me sinds 11 juli vol enthousiasme op de Badasstraining van Tielke’s Training heb gesmeten. Elke dag (met om de drie dagen rust) volg ik nauwgezet het gekregen trainingsschema. De afwisselende oefeningen, de ondersteunende Facebookgroep en het enthousiasme van de Zussen en de Madre slepen me door die vreselijke burpees-sessies en jumping Jack-moments. (Mocht je zin hebben om mee te doen – follow the link).
Is challenge 2 geslaagd?? Ik vind van wel.

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Perfect #1 – minimaliseren

Miss Pixie organiseert deze zomer een heuse blogchallenge. Aangezien ik miss Pixie cool vind en een challenge zo nu en doen geen kwaad kan, besloot ik mee te doen. 8 weken lang wordt er elke week een nieuwe challenge de wereld ingestuurd. Je bent vrij om die al dan niet in te vullen en om al dan niet streng te zijn voor jezelf. Niet onoverkomelijk, dacht ik. Alleen vergat ik eventjes dat ik ondanks die 8 weken vakantie niet meteen over een zee van oningevulde tijd beschik. Beloofd is beloofd, dus ben ik van plan om er iets van te maken.

De eerste challenge was een minimaliserende week voor jezelf organiseren. Op dag 1 moest er een iets uit, op dag 2 twee spullen en zo verder. Deze overigens uitstekende opdracht viel min of meer in het water door ‘onze honeymoon’, waar ik later in de vakantie meer over vertel. Min of meer duidt eigenlijk op het feit dat ik in juni ondanks alle drukte in een sneltreinvaart door ons huis ben geracet om overtallige spullen naar het containerpark, de kringloop of de kleerkasten van de Zussen te verhuizen. Zussen, de bak met kleren komt eraan 😂.

Bij deze besluit ik dat challenge 1 geslaagd is. Alleen over het tijdstip van de uitvoering ervan kan/mag gediscussieerd worden!!

Well done!

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Aargh

Luizen. Zelfs in de vakantie kunnen ze ons niet gerustlaten.

Nog niet zo heel lang geleden vond ik deze kriebelige mini-beestjes net niet het einde van de wereld. Als ik er eentje ontdekte, schreeuwde ik het hele huis bijeen. De kinderen lieten zich keurig naar de badkamer commanderen waar ze de behandeling ondergingen. Pas twee uur na de feiten begonnen ze voorzichtig opnieuw te bewegen. 

Nu nog worden alle registers bij het opduiken van die verderfelijke nietsnutten opengetrokken. De echt drastische maatregel waarbij het haar onherroepelijk afgeschoren wordt, pas ik nu alleen nog voor de zoon toe. De meisjes worden gekamd met het luizenkammetje. Na de shampoobeurt wordt elk haartje minutieus aan deze behandeling onderworpen. Als je weet dat onze kinderen van dat prachtige semi-afrohaar hebben dan weet je dat dit de hel is. 

Een dikke twee uur geleden zat ik hier op onze camping na de shampoobeurt op luizen te jagen met dat verschrikkelijke kammetje. In tegenstelling tot vroeger klaarde ik de klus onder het vrolijk gekwetter van de kinderen. Al moet gezegd; sinds deze avond weet de hele camping dat wij hier zijn dankzij het gebrek aan enthousiasme tijdens het kammen van onze jongste. 

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Black history

Vandaag heb ik een ontmoeting met het verleden. Het is een niet zo’n fraai verhaal. Het zijn gitzwarte bladzijden die alleen maar op veel onbegrip onthaald kunnen worden. De koloniale gebouwen zijn vandaag de stille getuigen van de gruwelijke driehoekshandel waarbij zwarte slaven voor wapens, alcohol en sieraden geruild werden. De pracht van het eiland staat in schril contrast met haar onmenselijke verleden.  Door het smalle gat dat Le point de non retour wordt genoemd zie je alleen maar water. Het was op die plaats dat de sterkste zwarten (lees: gespierde mannen +60 kg, jonge vrouwen met stevige borsten en kinderen met een prachtige gebit) naar respectievelijk Brazilië, Cuba en de Antillen werden verscheept. Alleen de sterksten hadden een kans de zware onmenselijke tocht te overleven. 

Zovele jaren later kunnen wij alleen maar hopen dat het onomkeerbare punt nooit meer op zijn stappen terugkeert.