Spannend … het vervolg …

Spannend … twijfel … spannend … opluchting … spannend … twijfel … goesting … spannend … twijfel … spannend …

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Donderdag ben ik er helemaal voorgegaan. ‘Waarvoor dan’, hoor ik vragen. Awel, ga even zitten en volg mijn redenering.

Ik sta voor de klas. Mijn leerlingen zitten in het 5de of 6de middelbaar. Het is mijn missie om hen warm te maken voor de lessen geschiedenis. Daarnaast geef ik nog enkele uren Nederlands. Sinds 1 september is daar kunstgeschiedenis bijgekomen. Dit laatste vak is nieuw voor mij. Uiteraard heb ik tijdens mijn opleiding de geschiedenis der kunsten bestudeerd. Een museum is voor mij geen buitenaardse plaats waar ik gillend van weg loop. Integendeel, ik sleep de kinderen geregeld mee naar tentoonstellingen. Ze kunnen dit niet vroeg genoeg ontdekken.

Het geven van dit vak is nieuw voor mij. En zoals steeds wil ik er helemaal voor gaan. Tijdens de vakantie doorploegde ik de kunstboeken uit de plaatselijke bib, schuimde ik het wereldwijde af op zoek naar de geheime wereld van de meest fascinerende kunstwerken ooit. Een beetje extra info kan er altijd nog bij. Bovendien geldt de idee van ‘levenslang leren’ nog steeds. Dus zocht ik een manier om nog meer achtergrond te verzamelen.
De zoektocht naar een degelijke nascholing leverde mij niet meteen iets op. Tot ik wat ging rondsurfen op de site van mijn ‘oude’ universiteit. Daar las ik dat het mogelijk was om enkele vakken via een creditcontract te volgen. Na wat heen-en-weer-gemail met een lieve studententrajectbegeleidster en talrijke gesprekken met de medemens hakte ik de knoop donderdag door. Ik zou me inschrijven voor twee vakken.

Dit lijkt belachelijk weinig. Zeker als je weet dat die vakken samen slechts 8 studiepunten waard zijn. Toch vind ik het razendspannend om opnieuw achter de schoolbanken te zitten i.p.v. ervoor te staan. Het betere goochelwerk moet ervoor zorgen dat ik ook tijdens de afwezigheid van de man de lessen kan volgen. Een duidelijke planning moet me in staat stellen om de examens tot een goed einde te brengen. De lat ligt hoog. Twee vakken zullen al heel wat inspanning vragen. Maar ik wil het zo graag. Ik wil zo graag wat meer achtergrondinfo over de geschiedenis der kunsten. Ik ga ervan uit dat deze ‘gestolen’ uren me zuurstof zullen geven. Bovendien kan ik deze vakken meteen in de praktijk gebruiken. Mijn lessen zullen er alleen maar beter en diepgaander door worden. En laat dit nu net de bedoeling van een nascholing zijn

Ondanks al deze fantastische ‘peptalk’ heb ik zo mijn twijfels. Kan ik het nog? Studeren en examens afleggen? Vraag ik niet teveel van de kinderen (babysit-avond – studietijd)? Is het al niet druk genoeg; vier kinderen met hun hobby’s en een man die vaak uithuizig is?
Het antwoord op al deze twijfels ken ik niet. Pas over een dikke 10 maanden weet ik of het een goed plan was of niet.

Spannend … twijfel … spannend … opluchting … spannend … twijfel … goesting … spannend … twijfel … spannend …

Tot gauw!
Veel liefs!

GewoonElke

Sjieke plat … pffffffff

schermafbeelding-2016-09-21-om-21-36-56

De eerste maand is al over halfweg. De routine geraakt er stilaan ingesleten. Al is het af en toe nog even zoeken. De vier moeten vooral nog oefenen om netjes op tijd in slaap te vallen. Dit klinkt nogal barbaars. Alleen moeten ze hier drie keer per week om 6 u 30 opstaan om precies 50 minuten later naar school te kunnen vertrekken. Ik kan je verzekeren dat ik de zinnetjes ‘Mama, ik ben nog moe. Ik wil nog slapen.’ liever niet meer hoor. Blijven trainen is de boodschap. Over hier en een week of twee vallen ze meteen in slaap (hum … in de ideale wereld …).

Dit is meteen ook het tweede jaar waarin ik mij per fiets naar mijn werk begeef. Drie keer per week vlam ik langs het kanaal naar het centrum van Anderlecht. Tot dinsdagmiddag dus. Om 15 u haast ik mij naar de fietsenstalling om huiswaarts te sjezen. Netjes op tijd arriveer ik dan aan de schoolpoort van de kinderen. Helaas pindakaas… ik haal mijn stalen ros uit de luxueuze parking waar zij/hij (ik ben er nog niet uit of mijn fiets mannelijke of vrouwelijke genen heeft) de hele dag van relatieve rust kan genieten.

Pffffffff …. hoor ik. Mijn achterband loopt in geen tijd volledig leeg. Sjieke plat is dat ding. Naar huis fietsen zit er niet meer in. Laat staan op tijd aan de schoolpoort arriveren. Ik heb toch eventjes gevloekt. Ik haal alle bus-, trein- en metroscenario’s uit de kast als plots een collega opduikt. Ze biedt me een lift tot aan de schoolpoort aan. Ja ja, ze is mijn reddende engel. Ik arriveer net voor de ‘bewaking’ begint.

Een half uur later pik ik samen met de man en de zoon mijn fiets op. Een lieve buurvrouw ontfermt zich over de meisjes. Een uur later staat mijn fiets bij JP, de plaatselijke fietsenmaker. En nog eens twee uur later parkeer ik mijn fiets in onze fietsgarage.

Het is allemaal in een recordtempo goed gekomen. Dit neemt niet weg dat ik me toch eens moet beraden over een of ander touring – of ander fietsherstelabonnement. Stel je voor dat de band ‘pffff …’ deed op het moment dat ik langs het kanaal aan het ‘vliegen’ was.

Veel liefs en tot gauw!

GewoonElke

En nu voor echt …

Na een relatieve rustige 1 september moest de grote vuurdoop nog komen. Naast de school hebben drie van de vier kinderen naschoolse hobby’s. Het is wat geregel en soms moet er wel eens geschoven worden of moet er een creatieve oplossing bedacht worden om iedereen op de juiste plaats te krijgen.

In tegenstelling tot de mama van vijf moet ik met ‘lede ogen’ zien dat onze enige zoon een voetballer is. Al van voor hij kon lopen sjotte hij tegen alles wat van ver of dichtbij op een bal lijkt. Het blijvend afremmen van zijn passie kon ik ondanks mijn niet zo’n grote liefde voor het voetbalspelletje niet over mijn weke moederhartje krijgen. Zo komt het dat de nieuwe Ronaldo, Messi … (dit schrijf ik met een vette knipoog …) al van zijn 5de levensjaar vol overgave op de voetbalvelden van het Pajottenland sjot. Hij wordt er gelukkig van. Wie ben ik  dit tegen te houden… Ook al vraagt dit een bijzonder grote inspanning van iedereen. Hij traint 2x per week en op zaterdag is er een wedstrijd.

De meisjes kunnen niet achterblijven. Zij mochten hun sport kiezen. Aangezien er hier alleen maar meisje-meisjes rondlopen hebben we een dansertje en een turnertje. Onze kleuter danst (met dank aan een mama-taxi uit de buurt) elke zaterdagochtend. Daarvoor kreeg ze afgelopen zaterdag een spierwit balletpakje. Ze straalt, blinkt, glimt …
Ons oudste meisje droomt van trampolinespringen. Helaas is ze nog iets te jong. Dit jaar zal ze zich tevreden moeten stellen met acrogym op vrijdag. Dat dit in onze eigenste sporthal doorgaat, is mooi meegenomen. Ze zal er zich alleszins niet alleen voelen. Zowat de helft van onze straat ‘acrogymt’ op vrijdagavond.

Kunnen zwemmen vind ik belangrijk. Daarom moeten alle kinderen zwemles volgen tot ze op zijn minst 25 meter kunnen zwemmen. Onze voetballer haalt zijn 25 m. Zijn techniek kan nog verfijnder. Aangezien hij de doelstelling haalt, overweeg ik ernstig om voor hem de zwemles te schrappen. De meisjes zwemmen de hondenslag, drijven en verdrinken niet langer. Zij mogen nog een jaartje op zaterdagavond in het bad springen. Dit vinden ze helemaal niet erg.

Dit is al een hele boterham. En toch zit het er nog niet op. Ons oudste meisje is  volgens mij een echt chiromeisje. Ze speelt graag spelletjes, zingt liedjes en is er graag bij. Afgelopen zondag mocht ze voor het eerst naar de chiro. Zoals verwacht vond ze het fantastisch. Volgende zondag mag ze nog eens om te zien of het leuk blijft. Volgens mij is ze dan vertrokken voor de komende 20 jaar.

Alleen ons kleinste meisje blijft nog even gezellig aan moeders rokken hangen. Het is soms wel een gedoe om iedereen ter plaatse te krijgen. Maar de kinderen vinden het fantastisch. En ik ben stiekem een beetje jaloers op al die fijne activiteiten …

Veel liefs en tot gauw!

GewoonElke

NB Ze hebben het van geen vreemde. Ook ik volleybalde, maakte muziek, deed voordracht en toneel, ging op kamp, was leidster op het speelplein … De man maakte op zijn beurt voetbalvelden en pingpongtafels onveilig …

1, 2, 3 … go !!!

Zo startte het schooljaar. Met een rotvaart schoot het uit zijn startblokken. En het was een goede start.

De kleinste gaat nog eventjes naar de crèche om haar babbelwater verstaanbaarder te laten  vloeien en haar klim-skills nog wat straffer te maken. Ze vindt het er nog steeds leuk. Slechts de twee eerste dagen waren er enkele traantjes te bespeuren. Eerder om moeders hart te beroeren dan echt verdriet om een nieuwe dag op een andere plaats dan thuis.

Onze tweede zit dit jaar al in de tweede kleuterklas. Ik haalde toch even opgelucht adem toen ik hoorde bij welke juf ze zat. Met een van de twee andere juffen heeft ons meisje een liefde-haatverhouding. Het scheelt alvast een slok op de borrel tijdens de avondspits. Vooral in de dipjesperiode kon ons kind na een dagje hard werken in de klas behoorlijk heftig zijn.

De juf van het eerste leerjaar mag dit jaar nog eens eentje van ons ontvangen. Ons oudste meisje leert dit jaar lezen en rekenen. Dat dit een schot in de roos is, moet ik wellicht niet vertellen. Het kind ‘schrijft’ al meer dan twee jaar elke dag in één van haar dagboeken. Ze verslindt boekjes en kan niet wachten tot ze eindelijk de geheime tekens kan ontcijferen.

De zoon start in het 3de leerjaar. Zolang hij op de speelplaats kan sjotten, is hij content. Dat er 28 kinderen in zijn klas zitten bij een gloednieuwe juf deert hem niet. Hij voelt zich thuis op school. En is het niet dat wat telt?

Zijn jullie even goed uit de startblokken geschoten? Of was het toch weer een kleine strijd om iedereen zijn plekje terug te laten vinden?

Veel liefs.

Tot gauw!

GewoonElke