Pompen of verzuipen

Als moeder van vier is het hier soms behoorlijk heavy. Zeker als de man (zoals nu het geval is) er niet is. Het zorgt voor heel wat extra stress. En na elke periode vind ik het geweldig dat ik het toch maar weer overleefd heb. Veel keuze is er trouwens niet. Het is pompen of verzuipen. En laat ons eerlijk zijn; verzuipen is geen optie.

Tijdens de week valt het meestal reuze mee (hmmm). Er is het vaste stramien van werk-school-crèche. Na de werkdag wordt er gehuiswerkt, gekookt, gedoucht, voorgelezen om de kinderen daarna vakkundig in bed te zwieren. De oudste zoon leest ondertussen zelf en vindt de weg naar zijn bed iets moeilijker dan de meisjes.
De vijf zintuigen draaien ondertussen overuren. Je hebt bij voorkeur vier paar ogen die zich op de meest onmogelijke plaatsen bevinden. Gegarandeerd zit het kleintje met haar vingertjes in de pot warme soep als je net even niet kijkt. De grotere kinderen kennen de weg naar de koekjes blindelings. Ze sluipen als volleerde krijgers door het huis en vieren hun overwinning smikkelend en smakkelend op een bij voorkeur afgelegen plaats.
Hierbij helpen niet alleen die ogen. Ook het hebben van een extra paar oren is mooi meegenomen. Diezelfde oren zijn maar beter getraind in het simultaan beluisteren van de school- en andere verhalen. Het is verbazingwekkend hoeveel je met een klein beetje concentratie uit de verschillende verhalen kunt onthouden. De kids op hun beurt vinden je algauw supermama omdat je echt wel naar twee verhalen tegelijkertijd kan luisteren.
Het ruiken, voelen en proeven verdwijnt bij deze een beetje naar de achtergrond. Toch ben ik ervan overtuigd dat hun onzichtbare bijdrage tot de avondspits erger kan voorkomen.
Als ze dan eindelijk in hun bed liggen te snurken begint de opruim- en voorbereidingsactiviteit voor de volgende dag. Uiteraard helpen ze hier opruimen. Zonet nog werd het takensysteem nieuw leven ingeblazen. Stofzuigen, vaatwas legen en waterdragen zijn de voorlopige prioriteiten. Er blijft helaas nog genoeg over om zelf te doen.
Uitgeteld in de zetel ploffen hoort niet tot mijn dagelijkse ritueel. Eens alles en iedereen op zijn plaats zit of ligt, ga ik vaak nog even achter de computer zitten om nog wat voor school te werken.
Het weekend-ritme is zo mogelijk nog helser. De kinderen sjotten, turnen, dansen, zwemmen, chiroën. Ik weet het wel. Dat doe je vooral jezelf aan. Maar aangezien ik dit alles zelf zo leuk vond als kind en tiener wil ik mijn kindertjes dat plezier gunnen.

Om maar te zeggen dat een huishouden met vier kinderen draaiende houden zonder man geen sinecure is. En dan komt nu ongetwijfeld de vraag of het met de man wel zoveel eenvoudiger is …?

Nog een fijne zondagavond en voor straks een fantastische werkweek.

Veel liefs.
Tot gauw.

GewoonElke

Advertenties

Ode aan de tandarts

Je kent ze wel. De dames en heren, gewapend met boortjes, vijltjes en afzuigslangen, die vervelende tand-ruïnerende-bacteriën te lijf gaan. Het vergt enige moed van tandenbezitters (zowat iedereen die op deze aardbol rondloopt) om zich naar het tandartskabinet te begeven. Eén keer per jaar, zo klinkt het advies. Om deze preventieve maatregel kracht bij te zetten worden de niet-volgers financieel gestraft.

Schermafbeelding 2016-03-12 om 11.46.46

Enkele verhuizen en uitstelgedrag van de betere soort zorgen ervoor dat een tandartsbezoek niet meteen bovenaan het to-do-lijstje stond. Gestimuleerd door die preventieve maatregelen van hogerhand trek ik uiteindelijk begin november met de kroost naar de tandarts. Mijn stresslevel schiet de hoogte in. Niet alleen omdat de toestand van mijn kiezen beter tijden heeft gekend…

De kinderen doen alsof ze de schattigste, braafste, best-opgevoede kinderen ter wereld zijn. Op de tandartsstoel die veel weggeeft van een kermisattractie, laten ze zich gewillig in de mond kijken. De tandarts poetst zonder veel weerstand hun tandjes met een soort industrieel equivalent van onze tandenborstels thuis. Alleen de zoon heeft een klein gaatje dat tijdens een volgende afspraak netjes hersteld wordt.

Na de drie (de tanden van de peuter zijn nog niet onderhevig aan de halfjaarlijkse inspectie) is het de beurt aan mama. Zoals het hoort, lig ik stilletjes in de stoel. En net dat zorgt ervoor dat de kindertjes heel eventjes hun streken bovenhalen. Het uitzoeken van een cadeautje na een flinke poetsbeurt verloopt daardoor iets chaotischer dan gepland. Onze tandarts blijft stoïcijns kalm. Ze vindt de kinderen nog altijd even cool als 10 minuten daarvoor. Mama komt er niet zo goedkoop van af. Het verdict is streng. Er worden nog minstens vier tandartsbezoeken gepland om de schade van enkele tandartsloze jaren te herstellen.

Schermafbeelding 2016-03-12 om 11.46.35

In december wordt een tand ontzenuwd. Een zeer pijnlijke zaak. In januari en maart volgen de kleinere gaatjes. De tandarts boort, vijlt en polijst met heel veel enthousiasme. Zelfs als ons derde kind geveld door een of ander griepje niet naar school kan en letterlijk met haar neus op de feiten het hele gebeuren volgt, blijft de tandarts glimlachen. Op 11 maart is het dan eindelijk zo ver. Het allerlaatste oord van bacteriën wordt leeggehaald en vervangen door wat kunststof. Het is aandoenlijk om te horen hoe de tandarts het werk van haar collega-in-opleiding cool vindt. De twee vrouwen bezingen lyrisch de schone afwerking… Om 10 u 04 is mijn gebit in zijn oorspronkelijke staat hersteld. Met een big smile die veel weggeeft van een tandpasta-glimlach word ik met een nieuwe tandenborstel naar huis gestuurd. Over een half jaar komt de herinneringsmail om mijn jaarlijkse afspraak vast te leggen.

Schermafbeelding 2016-03-12 om 11.47.19

De oppercoole tandarts en haar geweldige stagiaire zijn een vaste waarde in mijn jaarlijkse(*) planning geworden.  Als dat geen goed nieuws is …

Tot gauw!

GewoonElke

(*) De kinderen worden elke 6 maand in het tandartskabinet verwacht.

Over Q-time #boostyourpositivity

Q-time, quality time of kwaliteitstijd …. daarover mochten we even nadenken bij die laatste opdracht van het boostyourpositivity-project. Niet zo eenvoudig. Twee weken na datum, een bericht in de prullenbak, enkele brainstormmomenten op de fiets later en ik heb nog steeds niets.

Of ik dan geen tijd met de kinderen doorbreng, hoor ik je denken. Uiteraard wel. Het overgrote deel van de tijd die onze kinderen buiten de school-en werktijden hebben, brengen ze met mij door. Mijn onderwijsjob en de onregelmatige uren van de man zijn hiervoor verantwoordlijk.

Of daar dan geen quality time tussenzit? Laat ons hopen van wel, denk ik dan. Alleen vind ik het moeilijk om dit soort tijd te definiëren. Want eigenlijk vind ik dat alle tijd met de kinderen (en bij uitbreiding met de medemens tout court) kwaliteitsvolle tijd moet zijn.

Mijn kinderen, a ja ze zijn met z’n vieren, moeten hun tijd vaak delen. Het gebeurt niet zo vaak dat ik er met één kind alleen op uittrek. Onze jongste heeft de meeste exclusieve mamatijd omdat ze op vrijdag net als mama een dagje thuis werkt. De andere kinderen moeten het hebben van af en toe een boodschappentochtje alleen met mama.

Om het bericht helemaal af te maken onze top tien van onze favoriete tijdsbesteding:

  1. met z’n allen bij mama en papa in bed;
  2. samen naar de bib;
  3. op restaurant uiteten;
  4. in de Colruyt boodschappen doen (want je kan daar fanalen proeven);
  5. met de trein op uitstap;
  6. lekker lui voor tv hangen;
  7. op het strand uitwaaien;
  8. zwemmen met z’n zessen;
  9. verhaaltjes lezen voor het slapen gaan;
  10. koken en bakken.

De ochtend #boostyourpositivity

De ochtend en ik, of is het ik en de ochtend? Wat het ook is; het is een helse combinatie; een verstandshuwelijk tussen water en vuur. Al jaren, zowat mijn volledig bewuste leven, probeer ik vriendje te worden met de start van een nieuwe dag.

Tot kinderen mijn leven binnenkwamen, was ik kampioen in de discipline ‘bedèschool/werk’. Niemand in de wijde omgeving kon zo snel vanuit het warme bed in de kleren springen om daarna met lichtsnelheid via de keuken met de boekentas op de rug op tijd (nooit in mijn volledige middelbare schoolcarrière kwam ik te laat) ter plaatse te arriveren.
Op de hogeschool durfde ik wel eens het eerste uurtje overslaan. Veel was er niet nodig om mij ervan te overtuigen dat dit uurtje extra in bed mijn opleiding niet meteen in gevaar zou brengen.
Ook als werkmens slaagde ik erin om tot dit laatste minuut te wachten om daarna in zeven haasten richting werkveld te vertrekken.

En plots hoorde deze heerlijk soestijd definitief tot het verleden. De ochtend blijft er een waarbij elk record met lichtsnelheid gebroken wordt. Alleen moet ik er nu niet meer aandenken om de hele klus binnen de 15 minuten te klaren. Minstens 45 minuten voor het uur van vertrek, hijs ik mezelf uit mijn bedstee. Een plens water later, sleur ik de kinderen min of meer uit bed. Het vroege vogelgehalte van opa zaliger slaan hier wellicht twee generaties over. Het aankleden is vaak een gevecht op leven en dood. De klaargelegde kledij kan niet altijd op veel bijval rekenen. Net als het voorziene ontbijt. Het ochtendlijke gezeur neemt exponentieel met de jaren toe. Dat belooft voor de nabije toekomst.

Als iedereen binnen het tijdsbestek vertrekkensklaar is, haal ik opgelucht adem. Oef… het is ons weer gelukt. Iedereen arriveert op tijd op zijn/haar bestemming. De werk- en schooldag kan beginnen.

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.

De ochtend #boostyourpositivity

De ochtend en ik, of is het ik en de ochtend? Wat het ook is; het is een helse combinatie; een verstandshuwelijk tussen water en vuur. Al jaren, zowat mijn volledig bewuste leven, probeer ik vriendje te worden met de start van een nieuwe dag.

Tot kinderen mijn leven binnenkwamen, was ik kampioen in de discipline ‘bedèschool/werk’. Niemand in de wijde omgeving kon zo snel vanuit het warme bed in de kleren springen om daarna met lichtsnelheid via de keuken met de boekentas op de rug op tijd (nooit in mijn volledige middelbare schoolcarrière kwam ik te laat) ter plaatse te arriveren.
Op de hogeschool durfde ik wel eens het eerste uurtje overslaan. Veel was er niet nodig om mij ervan te overtuigen dat dit uurtje extra in bed mijn opleiding niet meteen in gevaar zou brengen.
Ook als werkmens slaagde ik erin om tot dit laatste minuut te wachten om daarna in zeven haasten richting werkveld te vertrekken.

En plots hoorde deze heerlijk soestijd definitief tot het verleden. De ochtend blijft er een waarbij elk record met lichtsnelheid gebroken wordt. Alleen moet ik er nu niet meer aandenken om de hele klus binnen de 15 minuten te klaren. Minstens 45 minuten voor het uur van vertrek, hijs ik mezelf uit mijn bedstee. Een plens water later, sleur ik de kinderen min of meer uit bed. Het vroege vogelgehalte van opa zaliger slaan hier wellicht twee generaties over. Het aankleden is vaak een gevecht op leven en dood. De klaargelegde kledij kan niet altijd op veel bijval rekenen. Net als het voorziene ontbijt. Het ochtendlijke gezeur neemt exponentieel met de jaren toe. Dat belooft voor de nabije toekomst.

Als iedereen binnen het tijdsbestek vertrekkensklaar is, haal ik opgelucht adem. Oef… het is ons weer gelukt. Iedereen arriveert op tijd op zijn/haar bestemming. De werk- en schooldag kan beginnen.

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.

Over mijn bezigheden in vertelsel-loze tijden

Het is alweer eventjes geleden dat ik op deze site nog eens een vertelseltje publiceerde. Het zijn helse tijden. Een zelf geprikte, strakke deadline zorgt voor wat extra spanning… En helaas schiet het schrijven er dan een beetje bij in.

Wat ik dan wel deed?

  • Een buikgriepje in 24 uur overwinnen. De man deed er 48 uur over.
  • Veel, wat zeg ik, heel veel verbeteren. Af en toe krijg ik hierbij het charmante gezelschap van de zoon.

image

  • De fietsenberging reorganiseren. Tot gisterenmiddag lag de grond er bezaaid met vanalles en nog wat. Een Ikea-rekje of twee gemonteerd met de gewaardeerde hulp van de zoon zorgen nu voor de orde in de chaos.

image

image

  • Het poetsen van de benedenverdieping. Het was nodig na 3 weken verstoken te zijn van enig waterdruppeltje…

image

  • Het voorbereiden van het doopfeest van ons kleine meisje.

image

En dan was erop vrijdag ook nog voetbal…

Een gewone maandag ten huize GewoonElke

6 u De wekker zoomt meedogenloos. Ik laat de baby drinken. Na het volgende zoomgeluid sta ik op. Aangezien ik vandaag enkel de jongste moet wegbrengen heb ik een zee van tijd. Ik ontbijt gezond: havermout, peer en thee. Als kers op de taart zorg ik ervoor dat de rugzakjes van de kinderen klaarstaan. De man heeft chance vandaag. Tien minuten later is ook de baby vertrekkensklaar. Dag 1 van mijn heroptredén kan beginnen.

7 u 30 Ik zit gezellig in de leraarskamer bij te kletsen. Over 40 minuten start mijn werkdag echt. Ik ben benieuwd.

12 u 30 De ochtend is voorbijgevlogen. De leerlingen lijken blij mij terug te zien ook al hebben we die eerste ochtend hard gewerkt. Ik haast me naar een kleine hokje in het oudste gedeelte van de school. Daar kan ik in alle rust kolven voor mijn kleine meisje. Alhoewel die rust relatief is. De man belt om nog wat praktisch afspraken over ons Mgereorganiseerd huis te maken. Mijn leeskwartiertje zal voor morgen .

image

13 u Ik vat post aan de toiletten. Om een of andere reden is dit de vaste samenscholingsplek voor onze leerlingen. Sommige eten er zelfs hun boterhammen op. De aantrekkingskracht van de WC is mij compleet onbekend.

13 u 20 Nog een uurtje les en dan zit het erop voor vandaag. De derdes zijn op uitstap waardoor ik uitzonderlijk vroeger klaar ben.

14 u 30 Door de reorganisatie van het huis is er nood aan een alternatieve weekmenu. De keuken is even under construction. Op weg naar huis passeer ik langs de Colruyt om de nodige inkopen te doen.

15 u 30 Ik sta netjes op tijd aan de schoolpoort. Voor de kinderen is de eerste dag goed verlopen. De namiddagshift van de man zorgt ervoor dat er voor de kinderen deze week nog niet te veel veranderd. De jongste kleuter van ons gezin zit sinds vandaag in de 1ste kleuterklas. Ze is de onthaalklas tot haar grote spijt ontgroeit.

16 u We pikken de baby in de crèche op. Afgezien van het feit dat ze in de relax en in een soort wieghangmat slaapt en hardnekkig weigert ook maar een druppel van de afgekolfde melk te drinken is het goed gelukt. Ik ben toch blij ons kleintje weer in de armen te kunnen sluiten. Het afscheid ’s morgens was pijnlijker dan verwacht. Zij haalde haar liefste glimlach boven en moeder pinkte een traantje weg!

16 u 10 Thuis eten we een ijsje. Dat hebben we wel verdiend. De kinderen amuseren zich in de tuin.

image

17 u 30 De Zon begint te zakken. Tijd om op te ruimen. Binnen heerst chaos. Lawaai, stof, weinig plaats …  Ik warm de lasagne en was de kinderen in een semi zeepsopbad. De baby is niet echt enthousiast.

18 u 15 Ergens in de chaos is er plaats om te eten. De afwas achteraf doen we in bad… Ik tel de dagen naar het einde van de chaos af.

19 u De meisjes gaan slapen. Het duurt even voor ze naar dromenland vertrokken zijn. Het starten in een nieuwe klas is ingrijpender dan verwacht. Knuffels, zoentjes… zijn efficiënte middelen om het hoofdje van ons kleintje weer rustig te krijgen.

20 u De zoon profiteert van mijn gebrek aan daadkracht na de eerste werkdag. Veel te laat gaat hij slapen. Ik kan amper mijn ogen openhouden. De kleinste van de bende slaapt in mijn armen. Ik stuur de zoon naar bed en besluit ook zelf te gaan slapen.

Best wel vermoeiend zo’n eerste werkdag na die heerlijke thuisblijftijd. Geeuw … Slaapwel.