Tussentijdse balans

De grote sprong in het bekende onbekende namen wij drie maanden geleden. De man mocht zijn werkbroek tijdelijk in de lichtstad verslijten. GewoonElke en de kids proberen sinds die dag de weekdagen met zijn vijven te doorspartelen . Tijd om een tussentijdse balans op de maken.

Het is hard werken om alleen met de vier te (over)leven. De man blonk en blinkt niet uit in de discipline ‘ik ben de nieuwe man’. Toch was zijn aanwezigheid belangrijker dan gedacht. Alleen al een volwassen mens in de buurt doet wonderen in tijden van stress. Hoewel wij dagelijks contact hebben met elkaar (dank u WhatsApp en feestboek) moet ik toch vaak snelle beslissingen nemen, tussenkomen bij de zoveelste kinderruzie, de kinderen naar bed brengen, vuilniszakken de deur uitslepen, de loodgieter bellen, opvang regelen …noem het en ik doe het. Het is verdorie niet evident.

De kinderen zijn het stilaan gewoon dat alleen mama in de buurt is. Ze maken duidelijk het onderscheid tussen de week met mama en het weekend met papa. Zelfs de kleinste lijkt het oké te vinden zolang ze maar in het weekend altijd en overal bij papa mag zijn. Alleen kind 3 m, onze meester-manipulator maakt gretige gebruik van zwakke momenten bij mama en/of papa. Zo kennen we ze wel.

Dat alles went, kan ik eigenlijk alleen maar bevestigen. Dat moeilijk ook gaat, is nog zo’n cliché dat helemaal opgaat. En dat goede buren superbelangrijk zijn wordt minstens een paar keer per week in de praktijk uitgetest en goed bevonden. En dan is er natuurlijk nog de morele steun van familie, vrienden, collega’s ….

Ooit kijk ik met verbazing op deze periode terug. Dan bedenk ik met een kleine frons dat jonge mensen heel wat werk kunnen verzetten.

En dan ga ik nu de boterhammen voor morgen smeren, nog wat opruimen, was plooien, een ppt afwerken en tax On web aanvallen 😉

Tot gauw

Veel liefs

GewoonElke

Inspirerend

Elk jaar organiseren wij (leerkrachten) GWP’s. Dit zijn geïntegreerde werkweken. De moderne mens zou het over een projectweek hebben. In de regel zijn dit fijne weken waarin wij met onze leerlingen eens out of the box werken. Workshops, stadsbezoeken, buitenlandse reizen, samen koken, samen schilderen … passeren de revue.

Dit jaar hebben we het bijzonder goed getroffen met het weer, maar ook met onze leerlingen. Het is een enthousiaste bende die zich volledig smijt voor de georganiseerde activiteiten. Hoewel deze weken best wel vermoeiend zijn. Voor diegene die niet in het onderwijs staan … op uitstap gaan met een bende adolescenten is geen dagtripje of vakantieweekje. Die extra verantwoordelijkheid als in komen ze straks op tijd naar school, is iedereen van de metro, zit iedereen op de juiste wagon, lopen we wel in het goede deel van de stad, vinden ze de activiteiten voldoende boeiend … is niet te onderschatten. Tegelijkertijd geeft een geslaagde dag een extra boost. Het zijn de kersen op de taart die het de moeite waard maken om ons elke dag opnieuw volledig te geven voor dat jonge volkje.

Vandaag leerden onze leerlingen mij echte Marokkaanse theevolgens de regels van de kunst  zetten. Tijdens ons namiddagprogramma over globalisering, duurzaamheid, gelijke rechten, eerlijk werken (georganiseerd door Oxfam) voelde ik het vuur waarmee ze nadachten over een betere toekomst. Hun inspirerend enthousiasme maakte er een onvergetelijke GWP-dag van. Op zo’n dagen kan je alleen maar content zijn met de job die je hebt.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Een beetje jaloers …

Over 6 (weliswaar lange) weken trekken we de schoolpoort na alweer een snel voorbij vliegend jaar achter ons dicht. Zoals het betaamt, is ons jonge volkje al druk bezig met het maken van plannen. Wat tijd samen met papa aan het zwembad van een of andere camping doorbrengen staat met stip op één.  Ook een voetbalkamp en een danskamp staan op het to want-lijstje. Net als een bezoek aan Zus 1 – 2, oma en tonton A.

Voor het eerst (wellicht niet voor het laatst) staat een Chiro-kamp op de vakantiekalender. Ons klein meisje dat het afgelopen jaar transformeerde in een echt juffertje, gaat voor het eerst op kamp. Let op, niet zomaar een kamp. Nee, een echt tentenkamp. Tien dagen lang zullen ze in van die groene legertenten slapen, naar de WC gaan op de befaamde HUDO (uit de info blijkt het om eentje met 5-sterren te gaan), douchen in openlucht, de hele dag spelen onder de blote hemel … Een heerlijk vooruitzicht…

Tijdens het info-moment deze avond voelde ik zowaar een steek van jaloezie. Ooit was ik zelf een meisje dat voor het eerst op kamp vertrok. Later werd ik animator, leidster, instructeur (of hoe je de cursusgever aan KSA-leiders ook noemt) en zelfs ‘kookmoeder’ (nog voor ik zelf kinderen had). Wij sliepen in goed uitgeruste gebouwen of in zelf opgeslagen tenten. Als we worst met appelmoes aten dan regende het gegarandeerd. De regennachten waren de ergste. De greppeltjes die rond de tenten gegraven werden, volstonden niet altijd om alle spullen droog te houden. Eén jaar offerden we de leidingstenten op om er droogplaatsen van te maken. Geen kledingstuk bleef droog. Uren hebben we door de duinen geploeterd, door de bossen gestruind, onze stemmen schor geschreeuwd, kampdansje geoefend, spannende spelletjes uitgedokterd… om het kamp met het befaamde kampvuur in schoonheid af te sluiten. Dagen om nooit te vergeten.

Ik gun het mijn meisje zo hard. Ze zal (ondanks een beetje onvermijdelijke heimwee) de tijd van haar leven hebben. Daar op een of andere Limburgse weide. Ondertussen denk ik met heel veel warmte aan mijn eigen tijd op kamp.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Hoe doen zij dat toch?

Je hebt zo van die vrouwen die er ongeacht het uur van de dag uitzien om door een ringetje te halen. In hun coole huis kraakt de vloer van netheid. Nergens is een stofje te bespeuren. Alle boeken staan netjes op het rek. Het speelgoed ligt in de juiste bakken. Het aanrecht  blinkt en is leeg. Op de tafel staat een prachtige bos bloemen. Hun kinderen eten netjes, slapen meteen, schrijven leesbaar, zeuren nooit en houden zich wonderwel aan de afspraken. Hoe die dat doen? Het blijft een goed bewaard geheim.

Dat het hier een tikkeltje anders is, heb je wellicht allang begrepen. De meeste dagen vind ik het niet zo erg. Maar er zijn zo van die dagen waarop alles in het 100 lijkt te lopen. Als ik dan met een diepe zucht door ons huis dwaal, vraag ik me wel eens af hoe die knappe dames met die nette huizen en die perfecte kinderen dat allemaal voor elkaar krijgen …

Tot gauw

Veel liefs.

GewoonElke

Sssttt … ze slapen

Of hoe het kan verkeren.

Slapen is voor onze kinderen noodzakelijk kwaad. Ze laten slapen is een zware klus. Alleen onze tweede toont licht afwijkend gedrag. Geregeld is zij de enige die in dromenland ronddwaalt, terwijl de rest nog heel erg wakker is.

Als baby’tjes slapen ze veel minder dan de voorgeschreven 16 uur per dag. De wereld rondom hen is veel interessanter. Begrijpelijk als je in een gezin terechtkomt waar altijd wel iets te beleven valt.

Eens ze de peuterleeftijd bereiken, zijn we er helemaal aan voor de moeite. Hun middagslaapje in de crèche volstaat ruimschoots om elke avond een feestje te bouwen. In die dagen valt de peuter van dat moment pas tegen uur of tien in slaap om de volgende ochtend redelijk fris aan het ontbijt te verschijnen.

De kleuterleeftijd brengt enig soelaas. De schooldag is dermate uitputtend dat ze tegen een uur of zeven helemaal van de wereld zijn. Helaas blijkt dit tot nog toe van bijzonder korte duur. Halverwege de eerste kleuterklas vinden ze zeven uur belachelijk vroeg. Zeker in de zomertijden gebruiken ze hun bed voor het betere gymnastiekwerk. Vanaf het moment dat ze hier kunnen lezen (of denken dat ze het kunnen  ;-)) verdwijnen ze met hun neus in de boeken. Ook als het al uren bedtijd is.

Horendol word ik er soms van. Slapen vind ik een van de meest onderschatte activiteiten. Een frisse kop na een verkwikkende nachtrust in een heerlijk bed doet wonderen. Helaas, onze kinderen hebben dit stadium van slaapwijsheid nog niet bereikt. Laat ons hopen dat ze een dezer eindelijk het licht zien en zich vol overgave in de armen van de slaap storten tot meerdere glorie van een uitgeruste moeder en vader.

Slaapwel.

Veel liefs.

GewoonElke