Krook

Gent heeft een bijzondere plek in mijn hart. Het is een supercool stad met heel wat leuke plekjes. Sinds kort is er een nieuwe coole plek bijgekomen, de KROOK.

Tijdens mijn logeerpartijtje in Oostakker planden we een bezoek aan deze nieuwe ontmoetingsplaats voor de Gentenaar en al wie zin heeft om eens te passeren. Samen met 5 kinderen tussen 2 en 8 jaar waagden Zus 1 en ik ons op dinsdagmiddag aan een eerste kennismaking.

Het spreekt voor zich dat we door de samenstelling van ons gezelschap enigszins beperkt waren in onze actieradius. De enige verdieping die we uitgebreid verkenden, was die van de jeugdbibliotheek. En het moet gezegd; het is er fantastisch. Speciale leeshoeken, een magnetische muur met lettertjes en cijfertjes, spelletjes, verkleedkleren en niet te vergeten een hele hoop boeken. Een absolute topper … al zouden de bibliotheekdames met toezicht graag wat valiumpjes uitdelen aan de kinderen die dit boekenparadijs verkennen…

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Verslaafd!

Boeken, boeken, boeken … wij hebben ze in alle maten en kleuren, in minstens vier verschillende talen. In elke kamer van ons huis (zelfs in het waskot) ligt wel één of ander leesbaar object. Naast boeken zijn er nog kranten en tijdschriften. Letters, woorden, zinnen, dromen, feiten, verhalen genoeg.

Mijn boekenobsessie is behoorlijk ernstig. Het is een eeuwige verslaving. Af en toe is er een ‘rustige’ periode. De plicht roept. Geregeld is er een zware terugval. Dan verlies ik me helemaal in één of ander boek. Gulzig lees ik het verhaal tijdens elk vrij moment.

Op zaterdagochtend heb ik een vaste afspraak met mijn krant. Deze liefde dateert uit mijn jeugdjaren. Enkele jaren geleden liep het even scheef. Vorig jaar pikte ik de draad weer op. De voetbalmatch van de zoon, de balletles van dochter 2 en de tumblingles van dochter 3 zijn welgekomen hulpjes. De jongste die leest de woon- en jobpagina’s.

Je zal maar opgroeien met zo’n moeder. De eerste verhaaltjes horen ze nog voor ze goed en wel geboren zijn. Geregeld lees ik hen verhaaltjes voor. Minstens elke drie weken worden ze in de bolderkar met boeken gedropt om een nieuw voorraadje bij de plaatselijke bib in te slaan. Af en toe zitten we met z’n allen met de neus in de boeken. Gezellig tegen elkaar hangend in de zetel. Elke kamer heeft zijn boekenrek. De oudste heeft een heuse bib (tot mijn boeken hun definitieve plaatsje krijgen in de woonkamer).

Vanmiddag nog mochten/moesten ze mee naar het voorleesmoment van de bib. Daar vertelde ik aan hen en nog twee extra kindjes grappige verhalen over aapjes, everzwijnen en als toemaatje nog een ‘aflevering’ van Vos en Haas. Hun portie lectuur/literatuur is verzekerd.

Dan ga ik nu gauw nog wat lezen …

Tot morgen.

Veel liefs

GewoonElke

 

Wie wil weten wat ik lees … Goodreads is the place to be …

Eerst de kunst en dan de rest

De kerstvakantie is voorbij gevlogen. De feestdagen vielen dit jaar op de beste dag van de week, de zondag. De weekdagen waren dan ook echte vakantiedagen. Dit bevordert zonder enige twijfel het opladen van de batterijen. Wat tijdens de kerstvakantie allesbehalve een sinecure is. De feestjes volgen elkaar in snel tempo op en ik moet eerlijk toegeven dat ik op andere avonden wel eens voor de tv blijf hangen. The Sound of Music is nu eenmaal een bijzonder lange film 😉

Hoewel ik nog altijd heel erg moe ben (onze tweejarige dochter heeft duidelijk het doorslapen-gen van haar moeder niet geërfd), heb ik wel zin in een paar nieuwe projectjes. De belangrijkste zijn:

  • het overaanbod meisjeskleren de deur uitwerken;
  • de man aanzetten tot het klasseren van zijn overload aan papiertjes (ik doe dit vrijwillig en heel graag …);
  • de bureau in een aangename oase omtoveren zodat ik zin heb om hard te werken en
  • last but not least deze blog wat nieuw, georganiseerd leven inblazen.

Maar eerst probeer ik het examen algemene inleiding tot de kunstwetenschappen tot een goed einde te brengen. Dat dit niet simpel zou worden (al is het maar één vak) wist ik op voorhand. De samenvattingen zijn gemaakt, behalve dat ene hoofdstuk dat pas begin deze week online verscheen. De eerste drie hoofdstukken zitten ergens in mijn hoofd. Nu nog de laatste drie … Ik hou je op de hoogte!

Veel liefs.

Tot gauw!

GewoonElke

Over ’t een en ’t ander #2

Over ’t één en ’t ander is een samenraapsel van weetjes, feitjes, kleine nieuwtjes …  Deze stukjes zijn te kort voor een volledige blogpost. Dit schrijfseltjes is de perfecte illustratie van de vele kleintjes die een grote maken.

  1. Jef Colruyt stuurde via zijn medewerkster een halfslachtig antwoord (dat kon je h
    ier
    lezen). Vandaag bezoek ik, zoals wel vaker – noem me maar een trouwe klant, de
    Colruyt. Aangezien de peer voor mij een absoluut topfruitje is, koop ik die geregeld. En wat zie ik op het prijskaartje. De voorverpakte peren kosten 0,98 euro/kg en de losse peren kosten, je raadt het al, 0,98 euro/kg. Zou dit toeval zijn?12803233_998260086913026_7232487437698280466_n
  2. Het schrijven van brieven is een erfelijke afwijking waarvoor ik derhalve niet verantwoordelijk kan gesteld worden. Mijn vader zaliger bezondigde zich er meer dan eens aan. Sinds de brief aan Jef heb ik de smaak te pakken. Deze week stuurde ik een brief naar ons gemeentebestuur om de puntjes op de i te zetten. Kort geschreven komt het erop neer dat de burgemeester en co een blauwe zone met bewonerskaart willen invoeren. Aangezien ik dat zo’n een drietal jaar geleden al eens voorstelde in een brief (ja, wat had je gedacht) vind ik dit een uitstekend plan. Alleen die zonlicht-stelende slecht geparkeerde bestelwagens hadden ze eventjes over het hoofd gezien. Dit moest ik toch eventjes melden.
  3. Onze bib verdwijnt. Het is te zeggen, de huidige bib wordt naar een muur in het dienstencentrum verplaatst. Dat het aanbod gevoelig zal dalen en de openingsuren werkmens-onvriendelijk worden is een onaangename bijwerking. Je kunt het al voorspellen … Daarover schrijf ik binnenkort een brief. En omdat ik lezen, boeken en al wat daarbij hoort veel belangrijker vind dan een parkeerplaats mogen jullie deze zodra die klaar is gezellig meelezen.
  4. Halle staat dit weekend op zijn kop. De jaarlijkse hoogmis van de carnavalisten voltrekt zich op dit eigenste ogenblik. De omliggende gemeenten doen vrolijk mee. Vrijdag vieren de kinderen al carnaval op school. Ook dit jaar dook ‘moeder’ achter de naaimachine. Twee Frozen-kleedjes en een Superman-kostuum levert dit gepruts op. Geheel in eigen stijl kiest kind 3 op vrijdagochtend toch nog voor haar trouwkleed (van vorig jaar). Het Frozen-kleed wordt harteloos naar de verkleedkoffer verbannen. 12771649_10206738324309720_9072680896817260131_o
  5. De kou, de wind, de regen en een nog niet doorslapend kind bezorgen mij deze week een knalrode keel. Een dagje platte rust in de zetel zorgt voor een tijdelijke oplossing van het probleem. De pijnlijke keel verdwijnt, alleen het doodvermoeide gevoel blijft hangen. Wat verlang ik naar de zon die mijn koude ledematen kan verwarmen…  Wat kijk ik uit naar de dag dat onze jongste de hele nacht in haar eigen bed zonder mamahonger kan doorbrengen… Hoe het ook zij, het blijft een lieverd, ons kleintje ….

Dit was het dan. Mijn tweede vele kleintjes die samen een volwaardig bericht vormen.

Tot gauw!

GewoonElke

Goedgelezen

Eén van mijn aller’goedste’ voornemens was het nieuw leven inblazen van mijn leesverslaving. Als kind las ik zowat alle boeken die in de plaatselijke jeugdbib te vinden waren. De overstap naar de ‘volwassen’ literatuur was een moeilijk, langdurig proces. Pas toen ik een jaar of 25 was, las ik meer ‘volwassen’-boeken dan jeugdboeken. Zelfs nu in mijn dertiger jaren (in mijn hoofd ben ik nog steeds 27) grijp ik nog vaak naar boeken bedoeld voor het jeugdige volkje.

De hoeveelheid literatuur die ik de laatste jaren achterover sloeg, varieerde van 2 of 3 per jaar tot maximum 8. Bedroevend vond ikzelf. Hoog tijd om daar verandering in te brengen. Ik poetste mijn brilletje, limiteerde het aantal schermuren en verplichte mezelf minstens twee avonden in de week voor het slapen te lezen. Het laatste duwtje in de rug vond ik in de geweldige site goodreads.Schermafbeelding 2016-02-27 om 21.54.20

Deze site is een soort online boekencafé. Je kan stimulerend vrienden zoeken en vinden, lid worden van een boekenclub om leestips te vinden of deel te nemen aan geanimeerde discussies. Of je kunt net als ik deze site vooral als boekenorganisator gebruiken. Ik hou er mijn gelezen boeken, want-to-read en currently-reading-boeken bij. Geen bladwijzer of omgeplooid hoekje meer nodig om te weten hoever je in het boek geraakt bent. Eens het boek uitgelezen kan je er indien gewenst een score en een recensie bijvoegen.

Die boekhouding is voor mij een zegen. Al zolang ik me kan herinneren lees ik meer dan één boek tegelijkertijd. Zoals je kan zien lees ik er nu zeven. Zodra ik een nieuw boek zie liggen, begin ik eraan. Bovendien heeft elke kamer in ons huis een ander ‘currently-reading’ boek. Soms kan ik maar 10 minuten lezen. Dankzij goodreads verlies ik niet de helft van mijn leestijd aan het zoeken van de pagina waar ik gekomen was.

Schermafbeelding 2016-02-27 om 21.54.55

Het grootste nadeel, naast het feit dat deze site uiteraard een internetverbinding nodig heeft, is de hoeveelheid boeken die er passeren. Mijn want-to-read -lijstje is nog langer geworden dan het al was. Bij deze stem ik voor gesubsidieerd leesverlof. Een mens wordt er gelukkiger, intelligenter, vindingrijker, creatiever … van.

Na de ode aan mijn nieuwe favoriete site duik ik terug in ‘Het smelt’ geschreven door Lize Spit. Een debuutroman die me na 49 bladzijden al helemaal in zijn greep heeft. Alle chance dat deze klepper 490 bladzijden telt…

Schermafbeelding 2016-02-27 om 22.12.11

Tot gauw

GewoonElke

 

 

 

Ode aan de bibliotheek

Gemeenten hoeven geen bibliotheek meer in te richten‘, kopt De Standaard op deze stralende bijna lentedag. Ik verslik me niet niet in mijn ochtendthee.
Hoe? Waarom? Mijn paradijs op aarde. Het walhalla voor lezers zonder onbeperkt budget zomaar bedreigd. Snel volgen op radio en sociale media reacties van onder meer Luc Martens voorzitter van de Vereniging voor Vlaamse steden en gemeenten, dat het niet zo’n vaart zal lopen. Ook onze bibliotheek stuurt een geruststellend Facebook-bericht de wereld in.

Schermafbeelding 2015-03-12 om 13.05.08

Of ik nu een zucht van verlichting mag slaken weet ik niet. Ons filiaal in een kleine deelgemeente wordt binnenkort door iets vervangen. Wat ‘iets’ is, blijft een mysterie. Dat de vertrouwde stek voor onze mini-bib verdwijnt, staat vast. Het hoort bij het masterplan van de gemeente.

Niet iedereen ligt wakker van de mogelijke verdwijning van de bib. Ze bestaan, mensen die boeken straal negeren, wiens huis boekenvrij is. Ons huis, tja …, het is een boekenhuis. Op elk plekje m.u.v. het waskot en de fietsenberging zijn sporen van papier gevuld met letters te vinden. Boeken vind je bij ons niet alleen in die ene boekenkast in de woonkamer. De buurman van de huidige kast stortte een jaar geleden in wegens een vergevorderde vorm van obesitas. Verbouwingen in verschillende fasen zorgden ervoor dat er nog geen nieuwe, stevigere versie van de BILLY-kast in ons huis te vinden is. In afwachting staan acht kartonnen dozen volgestouwd met boeken op de kamer van de zoon. Ook op de grond van de WC, onder de bedden van de meisjes, aan de deur van de badkamer, in de bureau en in het babybed naast ons bed (onze baby vindt een eigen bed overroepen luxe) vind je onze geletterde vriendjes. Zelfs in mijn handtas is lectuur te vinden. Het zal je maar overkomen dat je ergens moet wachten zonder boek bij de hand. En nog krijgen we er niet genoeg van.

Twee keer per maand sleuren we onze boekenzak naar de bibliotheek om onze gelezen exemplaren door ongelezen boeken te vervangen. Het uitstapje naar de bib is voor onze kinderen een feest. De lieve bibliotheekmevrouwen  (uitzonderlijk een bibliotheekmeneer) luisteren met veel geduld naar de enthousiaste verhalen over boeken van onze kinderen. Elke keer opnieuw ontdekken mijn boekenwurmen andere vertelsels. Eens thuis is het toch minstens een half uur stil. Dan snuisteren we met z’n allen in de boekenoogst.
Eens in de zoveel tijd ontvangt ons bibliotheek de kleintjes voor het voorleesuurtje. Je raadt het al; ook wij zijn er graag bij!

Een greep uit de boekenoogst van deze week!

Een greep uit de boekenoogst van deze week!

Het verdwijnen van onze dicht-bij-huis-bib is voor ons een kleine ramp. Een boekenloze jeugd komt eraan. De boekenzak wordt slechts zelden opnieuw gevuld.  Onze auto rijdt heel wat overbodige kilometers en de leeshonger van de kinderen wordt met moeite gestild omdat ons boekenbudget helaas beperkt is. Door de afwezigheid van de andere kinderen en een heuse vertelzolder zijn de voorleesmomentjes heel wat minder gezellig. Het tweewekelijkse halfuurtje rust op woensdagmiddag is niet langer gegarandeerd.

Zo zie je maar. Een dicht-bij-ons-huis-bibliotheek is een milieuvriendelijke oplossing voor boekverslaafden die nood hebben aan gezellige boekengesprekjes. De bibliotheek is zoveel meer dan een stockeerplaats voor boeken.

Leve de bibliotheek!

Noot: we duimen keihard dat het mysterie over onze bib snel wordt opgelost en dat een dicht-bij-ons-huis-bib blijft bestaan.