Het zussenweekend – wat vooraf ging

Schermafbeelding 2016-06-20 om 08.46.54

Weken hebben we ernaar uitgekeken. De laatste dagen hebben we als kinderen afgeteld. En dan is het eindelijk VRIJDAG!!! Onze eerste editie van ons zussenweekend kan beginnen.

Voor we met z’n allen in ‘de chevy’ – de auto van zus 1 – springen, moet er heel wat geregeld worden. De kinderen laten we achter. Bijgevolg wordt nagedacht over de opvang. De ene zus heeft al wat meer creativiteit nodig dan de andere …

Twee van drie zussen laten de kinderen gewoon thuis. De zorg komt op de schouders van de respectievelijke wederhelften terecht. Dit was – je leest goed ‘was’ – ook het plan ten huize GewoonElke. Alleen … de magneet Afrika – met z’n 1001 werven – trekt net iets harder. Een plan B is aan de orde. De meisjes – ons tweede en derde kind – logeren bij een schoolvriendinnetje. Al sinds de man in exotischere oorden vertoeft, zeuren zij me de oren van het hoofd. Wanneer, o wanneer, mama mogen wij bij … Een ideale oefening in het tellen van de komende nachten. De zoon en de peuter brengen het weekend bij de meter van de jongste door.

Op woensdagmiddag worden de tassen en de bak gevuld met de logeerspullen. Op donderdagavond leveren we alles op het juiste adres. Op vrijdagochtend worden de autostoel en het logeerbed voor de jongste klaargezet. De uitvoering van plan B loopt als een trein.

Vrijdagochtend verbeter ik nog de laatste examens, ruim ik de rondslingerende spulletjes op en haal de laatste was uit de droogkast. Nog heel eventjes … en dan kunnen we vertrekken. Al wordt dit eventjes dankzij een brand in een of ander seinhuis en werken op de ring wel snel EVEN. Tegen iets na twee kunnen we EINDELIJK vertrekken.

Maastricht, we komen eraan!!!

 

Zussenweekend…

image

Wat?

Een rustig weekendje weg van de dagelijkse chaos/rush/routine.

Doelgroep?

Meisjes van minimum 30, maximum 40.

Waar?

Maastricht

Wanneer?

Juni 2016

Waarom?

Welverdiende rust voor 3 zussen met uitzonderlijke zusterlijke liefde

Bijzonderheden?

De respectievelijke wederhelften zorgen voor de kinderen of zoeken een geschikte opvangplaats.

Een veelbelovend concept! Het verhaal volgende week op deze blog!

Tot gauw!

Veel liefs!

Elke

 

Voetbalgekte …

13442227_10207499424216742_4652294362930953106_n

De voetbalgekte is weer toegeslagen. Je kon het van ver zien afkomen. In het begin van vorige week verscheen hier en daar een aarzelende vlag. Sinds gisteren wapperen ze (als ze tenminste niet ‘verzopen’ zijn) weer vrolijk in het straatbeeld. De bewoners bekennen kleur.

Hoewel ik geen echte doorwinterde voetbalfan ben, vind ik het heerlijk om grote tornooien zoals Europese en wereldkampioenschappen te volgen. Ik hou van de toch wel bijzondere sfeer. En het is waar, voetbal is helaas niet altijd een feest. En toch … die 22 meestal vetbetaalde mannetjes die tegen een bal sjotten brengen toch iets teweeg.

Hier bij ons geldt de gulden regel dat de matchen in het Nederlands gevolgd worden. Onze Franstalige landgenoten en buren zijn te heftig in hun commentaren. Zelfs als de bal nog op de eigen speelhelft in de juiste richting rolt, schreeuwen de sportjournalisten hun longen uit hun lijf alsof de spelers net een wereldgoal scoorden. De man vindt het helemaal oké. Hij is helemaal voor Jan Mulder gevallen. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik hem bij het WK in Brazilië net iets pittiger vond.

De man kijkt liefst in het gezelschap van de zoon. De twee zitten dan op het puntje van hun stoel naar het scherm te roepen. Vol overtuiging supporteren ze voor hun voorkeursploeg. Dat is niet altijd per definitie dezelfde. Gelukkig vinden ze allebei dat de ‘Rode Duivels’ het tornooi mogen winnen.

Morgen mogen Belgische ‘jongens’ eindelijk het heilige gras betreden. Het late speeluur is een tegenvaller voor de zoon. Tijdens de toetsenweek moet hij netjes op tijd in bed. Ook de man zal er niet bij zijn. Hij is eventjes op en af naar zijn vaderland. Hoe het ook zij, we zijn er klaar voor. De aftelkalender ligt al klaar. Net als de rode truitjes voor de kinderen.

Schermafbeelding 2016-06-12 om 22.02.44.png

Bij deze klink ik op een duivels tornooi en een voorbijrazende papaloze tijd.

Tot gauw.

Veel liefs!

GewoonElke

De netheid-standaard

De combinatie werk-gezin heeft al heel wat (virtuele) inkt doen vloeien. De belangrijkste conclusie lijkt wel dat niemand het met elkaar eens is. De veronderstellingen, meningen al dan niet aangevuld met ‘ik ken iemand die ….’ vliegen in het rond. Dat  in deze discussies de temperatuur wel eens hoog oploopt, bewijst alleen maar dat het een gevoelig thema is waarbij de verschillende partijen soms bijzonder lange tenen lijken te hebben. En dan kom ik ook nog eens met wat ik hier nu eigenlijk allemaal van vind …

Zoals je wellicht uit mijn ‘vertelseltjes’ kunt afleiden worstel ik hier ondanks een 4/5de job met alle schoolvakanties thuis vaak mee. Deze voordelige regeling bespaart mij niet van het zoeken naar een haalbaar evenwicht om het schoolwerk en de huishoudelijke karweien met de vier levendige, energieke huisgenoten in de buurt rond te krijgen. Een aangepast werkritme zou niet misstaan.

Los van het ritme op de werkvloer lijkt het me bijzonder interessant om het huishoudritme onder de loep te nemen. Volgens een studie die vorige week in De Standaard verscheen, doen we het onszelf aan. Vlaamse vrouwen accepteren geen hulp van hun wederhelft. Ze vinden dat ze het zelf beter kunnen. En heel misschien is dat ook wel zo. Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat in ons gezin een relatief stereotiepe rolverdeling heerst. De man kan dan wel beter strijken, toch is het vooral ik die de was plooi en de andere huishoudelijke taken voor mijn rekening neem. De kinderen entertainen, in bad en in bed steken doet hij meestal als hij aanwezig is. Dit is langzaamaan zo gegroeid. Ik was en ik ben immers veel meer thuis dan de man. Bovendien is mijn organisatietalent beter ontwikkeld.

Los daarvan betrap ik mezelf erop dat ik bij aangekondigd bezoek heel snel alles nog in een min of meer opgeruimde status probeer te brengen. Mijn argument is zo cliché als maar kan. Niemand, maar dan werkelijk niemand, zal zeggen: ” Kijk eens, hoe chaotisch. Die man heeft het huishouden toch niet zo goed onder de knie.” Ah nee! “Amai, wat een slordige, vuile vrouw.” Dat je hier niet elke dag van de grond kan eten, is wel duidelijk. Dat het hier ronduit vuil is, vind ik een brug te ver.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de hoge netheid-standaard die ons het leven zo nu en dan wel eens zuur maakt er vooral eentje is die van de ander komt. Soms voelt het leven als een wedstrijd aan. Wie heeft het mooiste huis? Wie heeft het meest opgeruimde huis? Wie heeft de slimste kinderen? Wie heeft de mooiste kinderen? Wie o wie heeft het perfecte leven?

Met de komst van het vierde kindje heb ik beslist dat mijn huis het mijne is. Een stukje speelgoed in het midden van de woonkamer, een papiertje in de gang, de vuile vaat op het aanrecht, een vlekje op de rok van de dochter … het is wat het is. Voor je het weet, is de tijd met een rotsnelheid voorbijgeraasd en heb je amper geleefd.

Een beetje minder streng zijn voor jezelf en voor een ander. Het mag best. Het leven moet geleefd worden. Iedereen doet dit zoals hij dit wil. Ik kies voor andere dingen dan een blinkende gootsteen en een onberispelijke vloer. Het leven is meer dan afwassen alleen …

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Nog dit:

  • dit is geen oordeel. Iedereen kiest zelf wat hij/zij belangrijk vindt.Ik heb alleen maar mijn keuze beschreven.
  • Wees gerust, onze kinderen groeien niet op in een vuilnisbelt en lopen er niet bij als clochards.

Heimwee

Als de regen weer eens met bakken uit de hemel valt en de zon onvindbaar blijft, overvalt me wel eens het onwezenlijke gevoel dat wij heimwee noemen. Dan duikt een niet te stuiten verlangen naar een instant verblijf in andere oorden op. Dan droom ik van de allesomvattende warmte van AFRIKA (dit lees je met een zwoele stem).

Drie jaar geleden reisde ik voor het eerst naar het hart van Afrika. Samen met de kinderen vertrok ik naar het onbekende; op bezoek bij hun grootouders, ooms, tantes en heel veel neefjes en nichtjes.
Vrienden die het kunnen weten, vertelden me dat je als een blok voor het continent valt of het intens haat. Je raadt het al … het was liefde op het eerste gezicht!

Ondanks de wat grimmige mannen aan de grenscontrole voelde ik me welkom. De warmte omarmde me en de typische geuren brachten me in hogere sferen. De avond was over de stad gevallen. Zonder de lampen van de handelszaken zou het er pikdonker zijn. Ondanks het avonduur was het er een drukte van jewelste. Overal reden al dan niet bijna uit elkaar vallende voertuigen tegen een hoog tempo op de enige grote boulevard die er met de hulp van de Chinezen was gekomen. Verkeerslichten stonden er om het landschap wat op te leuken. Rood of groen hadden weinig tot geen invloed op de krioelende massa die door de nacht zwermde. Muziek, getoeter van auto’s, getetter en geroep van mensen …. vormden samen een voor mij ongekende kakofonie.

Geen enkele straat heeft een vuilnisbak. De regen valt er ongenadig de zanderige straatjes aan. Op elke hoek van de straat vind je lelijke plastic tuinstoelen. Het toepassen van welke verkeersregel dan ook is onbestaand. De desorganisatie van het openbare leven is hallucinantt. Honger is er ondanks de millenniumdoelstellingen in heel wat gezinnen prominent aanwezig. De lijst met wat fout loopt is eindeloos. Zeker voor een ‘mundele*’ uit het verre Europa.

En toch wil ik zo graag terug. Ik hou van de warmte, de geuren, de geluiden, de ambiance, het glas dat halfvol is i.p.v. halfleeg …

Dus … als de regen weer eens met bakken uit de hemel valt en de zon onvindbaar blijft, overvalt me wel eens het onwezenlijke gevoel dat wij heimwee noemen. Dan duikt een niet te stuiten verlangen naar een instant verblijf in betere oorden op. Dan droom ik van de allesomvattende warmte van AFRIKA (dit lees je met een zwoele stem).

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

  • Mundele is het Lingala-woord voor blanke.