Uitgeteld

Ik lig op de bank nadat ik zowat het hele weekend in bed doorbracht. Het griepvirus heeft toegeslagen. De man loopt er wat verloren bij. Het huishouden op wieltjes laten lopen is niet een van zijn talenten. De kinderen zijn al even verweesd. Mama uitgeteld in bed of op de bank is niet hun idee van een spannend, leuk, relaxerend weekend.

Ik fluister wat halfslachtige instructies. De dochter is apetrots nu ze zelf soep heeft mogen maken. De diepvriesvoorraad wordt aangesproken. De kopjes thee en de versgeperste sapjes zijn heilzaam. Over een paar dagjes gaat het beslist beter.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Onverwacht vrij

Woensdag 17 januari rond een uur of 12. Ik check snel de mailbox van het werk.

Wegens infrastructurele werken heeft de directie besloten de school op 18 januari uitzonderlijk te sluiten.

Fantastisch nieuws. Zo’n extra dagje vrij opent perspectieven. In mijn hoofd maak ik alvast plannen. In de ochtend werken en in de namiddag een stapje in een stadje. Of misschien moet ik ’s ochtends snel een nieuwe zwembroek voor de zoon en een nieuwe balletcollants voor de jongste halen en de rest van de dag werken. Of ik kan werken en tijdens mijn middagpauze nog wat in een boekje lezen. Of tijdens de middag kan ik met de man net als vroeger een soepje drinken op verplaatsing. Of …
Tot zover de plannen.

Donderdag 18 januari rond 7 u 30.

‘Mama, ik heb buikpijn. Mama, ik heb overal pijn.’

Het tweede kind op rij sneuvelt. Nu zit ik hier achter mijn pc, koptelefoon op mijn hoofd. Ik probeer te werken tussen het verwennen door. Ik assisteerde al bij een badsessie, smeerde boterhammen met confituur en belegde een andere boterham met komkommer. De medicijnen werden uit de kast gehaald, de melkjes gebracht. Straks maak ik nog pompoensoep en warme pudding. Ik beloofde ook al een uurtje lijfelijk contact met die warme kinderlijfjes.

Zo’n onverwachte vrije dag. Heerlijk toch…

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Een extra dagje thuis

Hier zit ik dan achter mijn computer in mijn gezellig warme kamer met een zelfgemaakte latte. Heerlijk toch om zomaar midden in de week een extra dagje thuis te zijn.

Elk jaar kijk ik toch een beetje uit naar deze tijd van het jaar. Niet voor de koude of de regen, niet voor de donkere dagen … maar wel voor dat extra dagje thuis. Mijn leerlingen zijn ondertussen hard aan het werken (dat hoop ik tenminste) om deze examenperiode tot een goed einde te brengen. ’s Ochtends leggen ze  een examen af en in de namiddag zijn ze thuis om te studeren.  Veel lesgeven zit er voor ons, leerkrachten, niet in. En hoewel we heel wat te verbeteren hebben, vind ik dit een heerlijke tijd. Thuis achter mijn pc in de warmte met mijn latte, de frigo in de buurt, de radio halfzacht …

Het plan voor vandaag was keihard werken aan een nieuwe cursus kunstgeschiedenis. Alleen … te veel ‘plannen’ komt hier nooit goed. De oudste zoon heeft oorpijn en koorts. Mijn heerlijk, gezellig dagje achter de pc in de juiste setting heeft plaats gemaakt voor een dagje zorgen voor mijn kleine grote man. Het leven zoals het is …

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

SOS opvang voor zieke kinderen

Koning Winter is nog niet gearriveerd. Toch hebben wij het hier al even vlaggen. De ziektekiemen voelen zich welkom in ons huis. Na de beginnende longontsteking van het kleintje, de koortsdromen van mezelf vielen dit weekend twee slachtoffers.
De voetballer kwam vrijdag thuis met keelpijn en koorts. Die mocht zonder pardon een streep over de training en de match trekken. Het resulteerde in extra vervelend gedrag wat volgens hem helemaal op het conto van zijn hormonen te schrijven was. De fantastische dokter Bea had het hem tijdens de vrijdagse aflevering ingefluisterd. Wat keeltabletjes, Nurofen en een enkeltje bed brachten voor hem soelaas.
Diezelfde dag pikte ik een hoopje ellende op bij de buurvrouw (iets met een lampje dat bleef branden en een platte batterij zorgden ervoor dat ik op vrijdagavond op het afhaaltijdstip rondjes reed om het hele boeltje aan de praat te houden i.p.v. aan de schoolpoort te staan). Onze tweede dochter gloeide als een kolenkacheltje en klaagde over keelpijn. Pilletjes, Nurofen en het enkeltje bed haalden bij haar amper iets uit. De zondagse wachtdienst bracht uitsluitsel. Met wat extra siroopjes en rust moet ook zij binnenkort weer helemaal top fit zijn.

En net die paar daagjes broodnodige rust zorgen meestal voor een hele hoop geloop, gebel en gestress.  Heel wat oma’s werken nog of hebben een druk programma als pensioengerechtigde medemens. Ik wil die drukke 60-plussers alleszins niet te eten geven ;-). Het omstandigheidsverlof is beperkt in tijd en biedt uiteraard geen oplossing voor al die ‘brave’ leerlingen die snakken naar interessante informatie over het al dan niet kunstige verleden. Andere opvangmogelijkheden zijn relatief beperkt aangezien zowat iedereen aan het werk is.
Alle gekheid op een stokje, morgen wordt ons meisje de hele dag verwend door mijn schoonbroer die zich kon vrijmaken. Voor dinsdag wordt nog aan een oplossing gewerkt. Laat ons hopen dat de mutualiteit of de plaatselijke opvang voor zieke kinderen beschikbaar is.

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Het kleine zieke kind

Mijn laatste werkdag voor die welverdiende vakantie was er eentje om snel te vergeten. In plaats van het verleden aan de toekomst over te brengen, bracht ik de dag door in de zetel. Tegen mij plakte het gloeiend hete lijfje van onze dochter van vijf. Het kind kon amper eten binnenkrijgen en binnenhouden. Die nacht had ze haar lijfje helemaal leeggekotst. Ook dat mini-beetje melk kwam er sneller uit dan het erin ging. Net nu er wel drie verjaardagsfeestjes op twee dagen in de 2de kleuterklas op het programma stonden. 

Drie dagen heeft ze geslapen en pas nu komen haar kattenstreken weer naar boven. Al deed ze net voor het slapengaan nog even zielig. Het theater leverde haar een extra nachtje bij mama in bed op. Er is toch plaats genoeg, zo zonder papa.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke