Plannen doe ik zo

Ik hou van plannen en lijstjes. Een bloemlezing van mijn meestgebruikte tools.

  • een weekmenu: op het weekmenu-sjabloon dat Mme ZsaZsa gratis en voor niets op haar blog en via ‘Het weekmenu van ‘ op Facebook deelde, schrijf ik mijn tweewekelijkse planning. De groentjes geef ik een kleurtje en voor de rest krabbel ik erop los. Sinds het bestaan van deze facebookgroep slaag ik er bovendien in om af en toe eens ‘creatief’ te zijn in de keuken. De klassieke wortelstoemp met worst durf ik al eens vervangen door een spruiten-rapenstoemp op een bedje van gehakt met een exotisch sausje.

schermafbeelding-2017-02-23-om-21-38-26

  • een financiële planning: elk jaar opnieuw bereken ik hoeveel verzekeringen, taksen en andere ‘bijdragen’ ons jaarlijks kosten. Dit deel ik netjes door twaalf. Op die manier weet ik precies welk bedrag ik elke maand moet reserveren om het totaal plaatje te doen kloppen. Het inschatten van de maandelijkse boodschappen en benzinekosten vind ik moeilijker. In het verleden hield ik het huishoudboekje van Radio2 bij, probeerde ik alles netjes in een atomaschriftje te noteren. Meestal gaf ik dit na twee maanden op wegens te arbeidsintensief. Nu schrijf ik al deze uitgaven op de jaarkalender die rond de jaarwisseling in HetNieuwsblad stak. Mme ZsaZsa zorgde voor de prachtige lay-out. Dit jaar lijk ik het vol te houden. Al is het jaar nog jong. (
  • een activiteitenkalender: 4 kinderen, een drukbezette man en een vrouw die op haar beurt ook af en toe sociaal wil doen zorgt voor ‘kalendergegoochel’. Om het geheel min of meer overzichtelijk te houden schrijft ik alle activiteiten op de kalender van de Libelle. De hokjes zijn net groot genoeg. En iedereen heeft zijn eigen kleur. In een oogopslag kan zelfs de niet-lezende kleuter zien wanneer ze iets te doen heeft.

img_7016

  • een takenlijstje: een minder populair instrument voor het jong geweld ten huize GewoonElke. Al doen ze keihard hun best de taakjes (van een ander) op te volgen. Het stofzuigericoontje zou eigenlijk moeten vervangen worden door dat van het tafeltje-dekje-icoontje. Niemand is er tot nog toe over gevallen. Dus laat ik het gewoon hangen.

img_7015

  • een to do-lijstje in mijn schrift waarin ik ook kleine weetjes, receptjes, dingen-om-te-onthouden schrijf. Het lijkt van ver op een bulletJournal. Al schrijf ik er bijlange niet alle dagen iets in. Het helpt om een soort structuur te behouden.
  • mijn online-schoolagenda: dit handige instrument verzamelt alle lesonderwerpen, toetsen, taken, reserveringen in ICT-klassen, schoolvergaderingen …

Al dat geplan en gelijst betekent geenszins het leven er ten huize GewoonElke inspiratieloos en kleurloos uitziet. Integendeel. En dat is net zo fijn. Dan kan ik met mijn voorliefde voor plannen en lijsten schuiven met activiteiten en creatieve oplossingen bedenken. Als dat geen ‘strakke’ plannen zijn 😉

Tot gauw!

GewoonElke

Advertenties

De huppelende machine

Daar sta ik dan. Naast
mijn wasmachine. Wachtend op de
volgende huppel. Een zee van
tijd.Al duurt die slechts
12 minuten. Straks komt het
natte wasgoed eruit. Is de
tweede bom van de dag
in de woonkamer ontploft. Zijn
de meisjes in prinsessen veranderd.
Is de zoon naar de torenkamer verbannen.
Heb ik even kunnen ademen.

Met dank aan de vreemd huppelende wasmachine die zich na 12 minuten aandacht schijnbaar normaal gedraagt. Vreemd…

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Pompen of verzuipen

Als moeder van vier is het hier soms behoorlijk heavy. Zeker als de man (zoals nu het geval is) er niet is. Het zorgt voor heel wat extra stress. En na elke periode vind ik het geweldig dat ik het toch maar weer overleefd heb. Veel keuze is er trouwens niet. Het is pompen of verzuipen. En laat ons eerlijk zijn; verzuipen is geen optie.

Tijdens de week valt het meestal reuze mee (hmmm). Er is het vaste stramien van werk-school-crèche. Na de werkdag wordt er gehuiswerkt, gekookt, gedoucht, voorgelezen om de kinderen daarna vakkundig in bed te zwieren. De oudste zoon leest ondertussen zelf en vindt de weg naar zijn bed iets moeilijker dan de meisjes.
De vijf zintuigen draaien ondertussen overuren. Je hebt bij voorkeur vier paar ogen die zich op de meest onmogelijke plaatsen bevinden. Gegarandeerd zit het kleintje met haar vingertjes in de pot warme soep als je net even niet kijkt. De grotere kinderen kennen de weg naar de koekjes blindelings. Ze sluipen als volleerde krijgers door het huis en vieren hun overwinning smikkelend en smakkelend op een bij voorkeur afgelegen plaats.
Hierbij helpen niet alleen die ogen. Ook het hebben van een extra paar oren is mooi meegenomen. Diezelfde oren zijn maar beter getraind in het simultaan beluisteren van de school- en andere verhalen. Het is verbazingwekkend hoeveel je met een klein beetje concentratie uit de verschillende verhalen kunt onthouden. De kids op hun beurt vinden je algauw supermama omdat je echt wel naar twee verhalen tegelijkertijd kan luisteren.
Het ruiken, voelen en proeven verdwijnt bij deze een beetje naar de achtergrond. Toch ben ik ervan overtuigd dat hun onzichtbare bijdrage tot de avondspits erger kan voorkomen.
Als ze dan eindelijk in hun bed liggen te snurken begint de opruim- en voorbereidingsactiviteit voor de volgende dag. Uiteraard helpen ze hier opruimen. Zonet nog werd het takensysteem nieuw leven ingeblazen. Stofzuigen, vaatwas legen en waterdragen zijn de voorlopige prioriteiten. Er blijft helaas nog genoeg over om zelf te doen.
Uitgeteld in de zetel ploffen hoort niet tot mijn dagelijkse ritueel. Eens alles en iedereen op zijn plaats zit of ligt, ga ik vaak nog even achter de computer zitten om nog wat voor school te werken.
Het weekend-ritme is zo mogelijk nog helser. De kinderen sjotten, turnen, dansen, zwemmen, chiroën. Ik weet het wel. Dat doe je vooral jezelf aan. Maar aangezien ik dit alles zelf zo leuk vond als kind en tiener wil ik mijn kindertjes dat plezier gunnen.

Om maar te zeggen dat een huishouden met vier kinderen draaiende houden zonder man geen sinecure is. En dan komt nu ongetwijfeld de vraag of het met de man wel zoveel eenvoudiger is …?

Nog een fijne zondagavond en voor straks een fantastische werkweek.

Veel liefs.
Tot gauw.

GewoonElke

De netheid-standaard

De combinatie werk-gezin heeft al heel wat (virtuele) inkt doen vloeien. De belangrijkste conclusie lijkt wel dat niemand het met elkaar eens is. De veronderstellingen, meningen al dan niet aangevuld met ‘ik ken iemand die ….’ vliegen in het rond. Dat  in deze discussies de temperatuur wel eens hoog oploopt, bewijst alleen maar dat het een gevoelig thema is waarbij de verschillende partijen soms bijzonder lange tenen lijken te hebben. En dan kom ik ook nog eens met wat ik hier nu eigenlijk allemaal van vind …

Zoals je wellicht uit mijn ‘vertelseltjes’ kunt afleiden worstel ik hier ondanks een 4/5de job met alle schoolvakanties thuis vaak mee. Deze voordelige regeling bespaart mij niet van het zoeken naar een haalbaar evenwicht om het schoolwerk en de huishoudelijke karweien met de vier levendige, energieke huisgenoten in de buurt rond te krijgen. Een aangepast werkritme zou niet misstaan.

Los van het ritme op de werkvloer lijkt het me bijzonder interessant om het huishoudritme onder de loep te nemen. Volgens een studie die vorige week in De Standaard verscheen, doen we het onszelf aan. Vlaamse vrouwen accepteren geen hulp van hun wederhelft. Ze vinden dat ze het zelf beter kunnen. En heel misschien is dat ook wel zo. Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat in ons gezin een relatief stereotiepe rolverdeling heerst. De man kan dan wel beter strijken, toch is het vooral ik die de was plooi en de andere huishoudelijke taken voor mijn rekening neem. De kinderen entertainen, in bad en in bed steken doet hij meestal als hij aanwezig is. Dit is langzaamaan zo gegroeid. Ik was en ik ben immers veel meer thuis dan de man. Bovendien is mijn organisatietalent beter ontwikkeld.

Los daarvan betrap ik mezelf erop dat ik bij aangekondigd bezoek heel snel alles nog in een min of meer opgeruimde status probeer te brengen. Mijn argument is zo cliché als maar kan. Niemand, maar dan werkelijk niemand, zal zeggen: ” Kijk eens, hoe chaotisch. Die man heeft het huishouden toch niet zo goed onder de knie.” Ah nee! “Amai, wat een slordige, vuile vrouw.” Dat je hier niet elke dag van de grond kan eten, is wel duidelijk. Dat het hier ronduit vuil is, vind ik een brug te ver.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de hoge netheid-standaard die ons het leven zo nu en dan wel eens zuur maakt er vooral eentje is die van de ander komt. Soms voelt het leven als een wedstrijd aan. Wie heeft het mooiste huis? Wie heeft het meest opgeruimde huis? Wie heeft de slimste kinderen? Wie heeft de mooiste kinderen? Wie o wie heeft het perfecte leven?

Met de komst van het vierde kindje heb ik beslist dat mijn huis het mijne is. Een stukje speelgoed in het midden van de woonkamer, een papiertje in de gang, de vuile vaat op het aanrecht, een vlekje op de rok van de dochter … het is wat het is. Voor je het weet, is de tijd met een rotsnelheid voorbijgeraasd en heb je amper geleefd.

Een beetje minder streng zijn voor jezelf en voor een ander. Het mag best. Het leven moet geleefd worden. Iedereen doet dit zoals hij dit wil. Ik kies voor andere dingen dan een blinkende gootsteen en een onberispelijke vloer. Het leven is meer dan afwassen alleen …

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Nog dit:

  • dit is geen oordeel. Iedereen kiest zelf wat hij/zij belangrijk vindt.Ik heb alleen maar mijn keuze beschreven.
  • Wees gerust, onze kinderen groeien niet op in een vuilnisbelt en lopen er niet bij als clochards.

De beste aankopen #eindejaarslijstje 1

Het is vreemd om in deze warme tijden de kerstboom op te tuigen, de kerstdis voor te bereiden, de cadeautjes te verzamelen en obligate lijstjes te beluisteren en te lezen.

Er is geen ontsnappen aan. 2015 loopt op zijn laatste benen. Het jaar van de millenniumdoelstellingen, de giga-klimaatconferentie in Parijs, de 50ste verjaardag van het Tweede Vaticaansconcilie, de aanslagen in Parijs, Beiroet, Kameroen … en nog zovele andere, … Het jaaroverzicht zal niet uitblinken in schoonheid. Het kleurt donkerrood van het gevloeide bloed, zwart van de apocalyptische doemscenario’s als er niet dringend iets veranderd.

Het wordt beter … dat denk ik en hoop ik vooral. Positief denken is hierbij al een goed begin. Daarom vul ik de laatste weken van 2015 met positieve, sprankelende, fijne berichten. Lijstjes afgewisseld met warme verhalen … Daar worden wij (de lezer en mezelf) blij van – dat hoop ik toch ;-).

Mijn eerste lijstje is er eentje dat een kleine beetje veel dikke vriendjes is met de consumptiemaatschappij. Desalniettemin werd ik er content van. Hier volgen mijn aankopen van het jaar:

  • met stip op één staat mijn elektrische fiets. Na veel gewik en geweeg besliste ik begin november om te investeren in deze hype. Het legde me geen windeieren. Ook bij regenweer en heel veel wind (sinds de herfstvakantie waait het elke dag keihard) fiets ik dapper naar mijn werk. De buitenlucht, het uitzicht langs het kanaal … ik word er vrolijk van.
  • Een nieuwe vaatwas. Of dit nu helemaal strookt met het milieu weet ik niet. Maar dat het mijn leven gemakkelijker heeft gemaakt dat is wel zeker. Onze vorige, nochtans uitstekende vaatwas, had de verbouwingen niet overleefd. Iets met een platgedrukte afvoer en een draadje (het fijne begrijp ik er niet van) zorgde ervoor dat afwassen met de machine geen optie meer was. 10 maanden lang deed ik het zoals anderen het al eeuwen deden, met de hand. Minstens één uur afwassen per dag. Aangezien het leven volgens die ene reclame uit meer dan afwassen alleen bestaat, ging ik in juli overstag. Er moest en er zou een nieuwe machine komen. Die staat nu te blinken in onze geïmproviseerde keuken (een echte keuken staat op de planning tegen 2020). Terwijl de machine ’s avonds haar werk doet, geniet ik van mijn kopje thee in het gezelschap van de man in mijn luie zetel.
  • Een frietjesmachine, gekend onder de naam friteuse. Nog voor het masterplan verbouw-eens-een-huis had ons oud frietjesmachine het begeven. Een nieuwe stond heel lang niet op de planning wegens plaatsgebrek. Tijdens één van mijn aanvallen ruim-het-huis-een-beetje-op reorganiseerde ik de fietsengarage. Op een van de rekken was een plekje, net groot genoeg voor een friteuse, over. De machine werd met veel gejuich onthaald. Sinds die heugelijke dag eten we minstens twee keer per maand frietjes of gefrituurde bakbananen.
  • Last but not least: tijd. Zoals je eerder kon lezen startte ik op 1 september met mijn ouderschapsverlof, netjes gespreid over 20 maanden. Daardoor werk ik maar 80% meer. Uiteraard zie ik dit op het einde van de maand op mijn loonbriefje. Maar de tijd die ik ervoor in de plaats krijg, is onbetaalbaar. Het leven is zoveel rustiger. Al blijf ik het vreemd vinden dat mensen in deze tijd TIJD moeten kopen om rustig te kunnen leven.

Ongetwijfeld werd dit huis dit jaar nog voller gestouwd met spullen. Deze vier lijken nu de beste aankopen.

En jij? Heb jij ook zo’n dingen waar je zo content van wordt?