Problem solved

Driewerf hoera!!! Na de komst van de aannemer, den baas en een nieuwe ploeg rioolmannen is het probleem zo goed als opgelost. Morgen komen de definitieve buizen en dan zitten we voor jaren goed. Het leven kan schoon zijn …. Brede smile….

Shit happens #2

Zaterdagochtend. Geen voetbal, geen ballet, geen turnles. De ideale rustochtend. In theorie dan toch. We hebben tussen 8 u en 8 u 30 een afspraak met de rioleringsmaatschappij. Braafjes laat ik de wekker om 8 u zijn werk doen. Pas na een herinneringstelefoontje arriveert de eerste rioleringsman. Hij komt het probleem ‘waarnemen’. Een gezin met zes zonder afvoer vindt hij not done.

Dik anderhalf uur later komt een cola light-look-a-like met in zijn kielzog de baas en de man met de rat. Drie uur lang verkennen ze de rioolstraatjes onder onze straat. De camera ontdekt vreemde holtes die hen helaas niet naar onze afvoertak leiden. De rat wordt in alle mogelijke gaatjes geduwd. De dompelpomp leegt onze evacuatiekamer geregeld. Het water wordt in een groen goedje omgetoverd. Helaas… ons afvoerwater blijft stoïcijns op zijn plaats. Bij een wanhoopspoging duwen ze de rat met huid en haar zo ver ze kunnen tot die blijft steken. Er zit niets anders op dan de rubberen slang door te zagen, de boel op te kuisen en te vertrekken. De baas belooft dat de urgentieploeg de volgende ochtend tegen een uur of 7 komt. Die zullen de straat openbreken en het probleem vinden. Er is hoop.

Na het avondeten sleep ik alle vuile bekers, borden, potten en pannen naar een lieve buurvrouw waar we alles kunnen afwassen of in de vaatwas steken. Daarna vertrek ik met de kinderen naar Zus 1. Opgelucht spoelen we daar de wc door, springen met z’n allen in de douche, wassen onze handen als het ons uitkomt …. Heerlijk.

Diezelfde avond nog belt de baas om te melden dat ze maandag komen. Het weer ziet er goed uit. Zondagavond krijgen we hetzelfde telefoontje. De urgentieploeg komt dinsdag. Het zal toch niet teveel regenen en er staat nog geen water in ons huis …

Het komt goed … Nog één keer slapen. Ondertussen blijft het behelpen. Gelukkige wonen er fijne mensen in de buurt.

Tot gauw.

Veel liefs

GewoonElke

 

Shit happens #1

Vrijdagochtend. Ik lig nog wat te suffen in mijn bed. Het warme lijfje van de jongste nestelt zich tegen me aan. De andere meisjes sluipen naar beneden. Ik hoor Ketnet-geluidjes. De zoon wint voor de laatste keer de slaapmarathon. Een ideale laatste vakantie-ochtend. Tot …

Mama, de wc beneden is vies!!!

Ik raad hen aan om de wc boven te gebruiken. Niet meteen het beste plan, zo blijkt. Ergens zit een grote verstopping. Na een uur of twee klussen-voor-beginners niveau 2 hou ik ermee op. De loodgieter zal het moeten oplossen. 

Drie uur later dan voorzien arriveert mijn reddende engel. Daar ga ik vanuit. Helaas, zijn reddingsoperatie haalt niets uit. Het echte probleem situeert zich onder het voetpad of onder de straat. De rioleringsmaatschappij wordt gebeld. Met de belofte dat ze de volgende ochtend tegen een uur of 8 voor onze deur zullen staan, gaan we slapen.

Het begin van een calvarietocht….

Hoe die verdergaat, vertel ik na een verkwikkende nachtrust! 

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Pompen of verzuipen

Als moeder van vier is het hier soms behoorlijk heavy. Zeker als de man (zoals nu het geval is) er niet is. Het zorgt voor heel wat extra stress. En na elke periode vind ik het geweldig dat ik het toch maar weer overleefd heb. Veel keuze is er trouwens niet. Het is pompen of verzuipen. En laat ons eerlijk zijn; verzuipen is geen optie.

Tijdens de week valt het meestal reuze mee (hmmm). Er is het vaste stramien van werk-school-crèche. Na de werkdag wordt er gehuiswerkt, gekookt, gedoucht, voorgelezen om de kinderen daarna vakkundig in bed te zwieren. De oudste zoon leest ondertussen zelf en vindt de weg naar zijn bed iets moeilijker dan de meisjes.
De vijf zintuigen draaien ondertussen overuren. Je hebt bij voorkeur vier paar ogen die zich op de meest onmogelijke plaatsen bevinden. Gegarandeerd zit het kleintje met haar vingertjes in de pot warme soep als je net even niet kijkt. De grotere kinderen kennen de weg naar de koekjes blindelings. Ze sluipen als volleerde krijgers door het huis en vieren hun overwinning smikkelend en smakkelend op een bij voorkeur afgelegen plaats.
Hierbij helpen niet alleen die ogen. Ook het hebben van een extra paar oren is mooi meegenomen. Diezelfde oren zijn maar beter getraind in het simultaan beluisteren van de school- en andere verhalen. Het is verbazingwekkend hoeveel je met een klein beetje concentratie uit de verschillende verhalen kunt onthouden. De kids op hun beurt vinden je algauw supermama omdat je echt wel naar twee verhalen tegelijkertijd kan luisteren.
Het ruiken, voelen en proeven verdwijnt bij deze een beetje naar de achtergrond. Toch ben ik ervan overtuigd dat hun onzichtbare bijdrage tot de avondspits erger kan voorkomen.
Als ze dan eindelijk in hun bed liggen te snurken begint de opruim- en voorbereidingsactiviteit voor de volgende dag. Uiteraard helpen ze hier opruimen. Zonet nog werd het takensysteem nieuw leven ingeblazen. Stofzuigen, vaatwas legen en waterdragen zijn de voorlopige prioriteiten. Er blijft helaas nog genoeg over om zelf te doen.
Uitgeteld in de zetel ploffen hoort niet tot mijn dagelijkse ritueel. Eens alles en iedereen op zijn plaats zit of ligt, ga ik vaak nog even achter de computer zitten om nog wat voor school te werken.
Het weekend-ritme is zo mogelijk nog helser. De kinderen sjotten, turnen, dansen, zwemmen, chiroën. Ik weet het wel. Dat doe je vooral jezelf aan. Maar aangezien ik dit alles zelf zo leuk vond als kind en tiener wil ik mijn kindertjes dat plezier gunnen.

Om maar te zeggen dat een huishouden met vier kinderen draaiende houden zonder man geen sinecure is. En dan komt nu ongetwijfeld de vraag of het met de man wel zoveel eenvoudiger is …?

Nog een fijne zondagavond en voor straks een fantastische werkweek.

Veel liefs.
Tot gauw.

GewoonElke

Over de wereld vandaag

Chance, mama!

Dat zei de zoon maandagavond. Mama was die dag thuisgebleven. De schoolpoorten in Brussel bleven die dag dicht. Geen leerling verscheen op het appél. Overmacht.

Jammer, mama!

Dat zei de zoon dinsdagochtend. Mama zou die dag thuisblijven. De schoolpoorten bleven opnieuw dicht. De leerlingen zouden niet komen. Te gevaarlijk.

Hoe leg je uit aan een zoon van 7 dat de wereld op 10 km van zijn veilige, warme thuis te gevaarlijk is. Dat een paar gekken zichzelf laten ontploffen en mensen doodschieten in naam van een God. God is toch liefde, God is toch goed, God is toch barmhartig. Dat leert de zoon toch op school.

Morgen gaan de deuren van de school opnieuw open. De leerlingen in mijn klas zijn ouder dan de zoon van 7. Ook zij zitten ongetwijfeld met dezelfde bedenkingen. Chance dat ze twee daagjes extra mochten thuisblijven. Jammer dat het te gevaarlijk was. De uitleg dat stoute meneren in de stad verstoppertje spelen en dat de politie ze probeert te vinden, zal het bij hen wellicht niet doen …

Over mijn werkplek

Ons huis heeft heel wat kamers. Eén van die kamers doet dienst als bureau. Eigenlijk moet ik schrijven als opslagplaats. Er staan een tafel, een bureaustoel en twee hoge stoelen. Aan de ene kant staan twee Billy’s die tot op heden nog niet instortten. Op de vrije plekjes tegen de muur  staan plastic dozen en bakken gevuld met stofjes en kinderkleren. Dit zijn niet enkel ideale opslagruimtes. Het zijn extra tafeltjes om allerhande bureauspullen op kwijt te kunnen.

Het lijkt de ideale ruimte om in alle rust examens te maken, cursussen te schrijven, belastingsbrieven in te vullen … Niets is minder waar … De man heeft zich de bureau toegeëigend. Mijn tafel is helemaal ingepalmd met zijn spullen. Als je weet dat de man de kunst verstaat om een heleboel mappen met een verschillend formaat te stapelen zonder dat die hele constructie naar beneden dondert dan begrijp je dat onze bureau de meest chaotische plaats van ons huis is. Overal liggen boeken, kleine papiertjes, ongeordende mappen … Kortom, de ideale plaats voor een verstrooide professor.

Hoewel ik niet het toonbeeld van orde ben, is deze klasse van ordenen een paar mijllaarzenstappen te ver. Daarom zoek ik mijn toevlucht tot andere plaatsen met een tafel. Dezer dagen kan je mij achter een stapeltje examens aan de keuken- of livingtafel terugvinden. Heel soms installeer ik mij met een dekentje in de zetel. Terwijl de baby ligt te knorren in mijn armen, verbeter ik met strenge, maar rechtvaardige blik de werkjes van mijn pupillen.

Een impressie van mijn werkplekken

IMG_7043

IMG_7146IMG_7175

Over druk, druk, druk …

Druk, druk, druk … hèt modewoord van het afgelopen decennium kunnen we wel zeggen. Terwijl ik dit schrijf, zit een jengelende baby met iets dat op een oorontsteking lijkt op mijn schoot. In de oven staan versgebakken cakejes (belofte maakt schuld). In mijn hoofd staan de scampi’s met paprika’s en pasta al op het vuur te pruttelen. Ergens in mijn achterhoofd zoek ik ondertussen een geschikte oplossing voor de zieke baby die zijn ziektekiemen wel mocht meebrengen uit de crèche, maar nu enkele dagen uit diezelfde crèche verbannen worden. O ja, ik moet ook nog proberen de zoon min of meer in het gareel te houden. Zijn voetbalpassie is een ware verschrikking voor alles wat van ver of van dichtbij op een bal lijkt. Een mini-rondingetje is voldoende als uitnodiging om er met zijn linkervoet een stevige lel op te geven. Alle geluk dat de meisjes op woensdag anderhalf uur hun duivels in de turnles mogen ontbinden. Tja, ik heb het mezelf moeilijk gemaakt. Vier kinderen, een huis dat nog volop in een of andere fase van het masterplan ‘verbouw eens een huis’ zit, een man, een fulltime job … Daarbovenop wil ik graag zo af en toe versgewassen en geplooide kleren in de kasten, een min of meer opgeruimde keuken (indien mogelijk mag de rest van het huis er netjes uitzien) en liefst ook nog wat tijd voor mezelf. Dit zijn wel heel veel dingen tegelijkertijd. En ja, soms hol ik mezelf eens voorbij en voel ik dat er ergens een stopknop zou moeten zijn die echt werkt. De bovenstaande ‘spuw-eens-je gal-uit’-tekst schreef ik op woensdag. Ondertussen is het al zaterdagavond. De storm is wat gaan liggen. De rust is eventjes neergedaald. De vier liggen heerlijk te slapen (alhoewel ik vanop de jongenskamer gestommel hoor). De man is het huis uit. Op de achtergrond draait de wasmachine haar zoveelste toertjes. De keuken is opgeruimd en in de rest van het huis ligt alles ongeveer op zijn plaats. De avond voor de dag van de stilte voor de storm. Ik hou er wel van. Zo eventjes relaxen in mijn zetel zonder het gebruikelijke kabaal met enkel het gezelschap van een heerlijk, snurkend meisje en mezelf. Straks nog een theetje zetten, een chocoladepuddingetje eten en een krantje lezen. Om dan morgenochtend vol goede moed op te staan om op de laatste dag van het weekend de komende drukke week voor te bereiden. Je ziet het; de vakantie die eraan komt, is meer dan welkom!