Ode aan het dutje

Vorig week las ik het in de Libelle. Dutjes zijn hot en vooral nuttig. Een powernap van 20 minuten zorgt ervoor dat je weer helemaal bij de pinken bent. En laat een dutje nu niet één van mijn specialiteiten zijn.

Mijn dutjesgeschiedenis is behoorlijk uitgebreid. Meer dan tien jaar geleden werkte en studeerde ik tegelijkertijd. Dit betekende dat ik na een vermoeiende dag voor de klas op de trein sprong om anderhalf uur later aan de VUB nog eens twee uur les te volgen. Uiteraard moest ik na de les anderhalf uur terug. Na een week van twee à drie lessen na een dagje lesgeven was ik tegen het einde van de week behoorlijk moe. Op zaterdag en zondag gaf ik mij kort na het middageten steevast over aan de slaap. Die 20 minuten liepen vaak uit tot 90 minuten. Ooit had ik eens gelezen dat je als je langer dan de powertime slaapt je best 90 of 180 of … in dromenland blijft. Na vier jaar studeren was ik een professioneler powernap-taker.

Net na mijn afstuderen werd mijn allereerste kindje geboren. Je raadt het al: baby’s staan niet bekend om hun geweldig slaapvermogen. Onze kinderen volgende elkaar relatief snel op. En geen van de vier had het slaaptalent van de mama geërfd. De dutjes bleven noodzakelijk om het einde van de week te halen.

Zelfs nu de jongste 3 is, slaap ik nooit een volledig nacht aan één stuk. Ons kleine meisje is kampioen in het verstoren van mijn nachtrust. Als het even kan, doe ik me nog steeds aan een dutje of twee per week te goed. Heel soms krijgen de kids daardoor zelfs extra tv-tijd terwijl ik in de zetel wat lig te suffen. Heel erg vinden ze dit niet.

Misschien een ideetje bij een eventuele herschikking van onze lerarenkamer; naast een werk-vergader-en ontspanningsruimte een heerlijk plekje voor een powernap. Een paar knusse zeteltjes, een rustig muziekje, een donkere ruimte … Meer vraag ik niet 😉

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Jetlag

Doodmoe hang ik in mijn zetel. Dat verdomde zomeruur heb ik niet goed vertreed. De jaarlijks terugkerende jetlag heeft me weer te pakken. Het invoeren van het winteruur vind ik zoveel cooler. Alleen is het niet aangewezen om het uur elk halfjaar in tegenwijzer zin te draaien. Gewoon afschaffen die handel is een betere optie…

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

10, 9, 8, … 2017

Gelukkig nieuwjaar! Bonne année! Happy New Year!!

Je hebt het wellicht al een paar keer gehoord de afgelopen dagen. Onze kinderen roepen nog minstens één keer per dag ‘Gelukkig nieuwjaar’ of ‘Bonne année’.

Bij deze wens ik jou een superfabelastisch, gelukkig, waarom, liefdevol … 2017.

O ja, goede voornemens heb ik eigenlijk niet behalve meer slapen. Daar ga ik nu onmiddellijk werk van maken. Slaapwel !!!

Veel liefs!

Tot gauw!

Gewoon Elke

Back in town

Hier ben ik weer.

De blogvakantie zit erop.

Springlevend, helemaal nieuw, uitgerust …

Of toch niet helemaal?!

De onderbroken nachten van de voorbije jaren eisen hun tol. Wat verlang ik naar de dag – of liever de nacht – waarop iedereen doorslaapt. Want hoe je het ook bekijkt; slaapgebrek is nefast voor zwart alles waaraan ik met mijn mistige hoofd kan denken. Hoog tijd om daar iets aan te doen!

Onze peuter (de oorzaak van het huidige chronische slaapgebrek) wegdoen is geen optie (geen paniek, we houden zielsveel van alle kinderen. Ook van diegene die het niet zo nauw neemt met het heilige principe dat voldoende slaap het begin van een evenwichtig leven is.) Mama een week naar een andere kamer verbannen is een beter plan. De peuter slaapt nog even bij ons in het kader van het masterplan-verbouw-eens-een-huis en ook wel omdat onze kleintjes tot een jaar of twee bij ons op de kamer slapen.

Ik beslis in één adem dat ons kleintje het vanaf nu ook zonder moedermelk zal moeten doen. Alle WHO-richtlijnen ten spijt heb ik voor mezelf uitgemaakt dat de melkkraan onherroepelijk sluit. Ruim 18 maanden heeft de jongste overheerlijke, zelfgeproduceerde melk gekregen. Het zal wennen zijn, zowel voor haar als voor mij. Het geven van dit godendrankje is een bewuste keuze geweest. Het stoppen met borstvoeding is dit ook.

Het is een heerlijke tijd geweest Knusjes samen, alleen wij twee. De laatste maand is het voor mij een beetje te veel geworden. De nachtrust was gereduceerd tot slechts enkele uurtjes. Het gefriemel en de zoektocht naar de melkkraan was een fulltime peuternachtjob geworden. En zo is 2 april de dag waarop de laatste borstvoedingsfase van mijn leven begint; het afbouwen.

Diezelfde dag reserveer ik voor mezelf. Een uitje in de bezette stad in aangenaam gezelschap, een nachtje in de tofste stad van Vlaanderen in alweer fijn gezelschap. De ideale manier om de platte batterij op te laden en de peuter te laten wennen aan slapen (al kan dat laatste een illusie zijn, natuurlijk).

Ik ben er weer helemaal klaar voor, of bijna toch …

Tot gauw.

GewoonElke