En nu voor echt …

Na een relatieve rustige 1 september moest de grote vuurdoop nog komen. Naast de school hebben drie van de vier kinderen naschoolse hobby’s. Het is wat geregel en soms moet er wel eens geschoven worden of moet er een creatieve oplossing bedacht worden om iedereen op de juiste plaats te krijgen.

In tegenstelling tot de mama van vijf moet ik met ‘lede ogen’ zien dat onze enige zoon een voetballer is. Al van voor hij kon lopen sjotte hij tegen alles wat van ver of dichtbij op een bal lijkt. Het blijvend afremmen van zijn passie kon ik ondanks mijn niet zo’n grote liefde voor het voetbalspelletje niet over mijn weke moederhartje krijgen. Zo komt het dat de nieuwe Ronaldo, Messi … (dit schrijf ik met een vette knipoog …) al van zijn 5de levensjaar vol overgave op de voetbalvelden van het Pajottenland sjot. Hij wordt er gelukkig van. Wie ben ik  dit tegen te houden… Ook al vraagt dit een bijzonder grote inspanning van iedereen. Hij traint 2x per week en op zaterdag is er een wedstrijd.

De meisjes kunnen niet achterblijven. Zij mochten hun sport kiezen. Aangezien er hier alleen maar meisje-meisjes rondlopen hebben we een dansertje en een turnertje. Onze kleuter danst (met dank aan een mama-taxi uit de buurt) elke zaterdagochtend. Daarvoor kreeg ze afgelopen zaterdag een spierwit balletpakje. Ze straalt, blinkt, glimt …
Ons oudste meisje droomt van trampolinespringen. Helaas is ze nog iets te jong. Dit jaar zal ze zich tevreden moeten stellen met acrogym op vrijdag. Dat dit in onze eigenste sporthal doorgaat, is mooi meegenomen. Ze zal er zich alleszins niet alleen voelen. Zowat de helft van onze straat ‘acrogymt’ op vrijdagavond.

Kunnen zwemmen vind ik belangrijk. Daarom moeten alle kinderen zwemles volgen tot ze op zijn minst 25 meter kunnen zwemmen. Onze voetballer haalt zijn 25 m. Zijn techniek kan nog verfijnder. Aangezien hij de doelstelling haalt, overweeg ik ernstig om voor hem de zwemles te schrappen. De meisjes zwemmen de hondenslag, drijven en verdrinken niet langer. Zij mogen nog een jaartje op zaterdagavond in het bad springen. Dit vinden ze helemaal niet erg.

Dit is al een hele boterham. En toch zit het er nog niet op. Ons oudste meisje is  volgens mij een echt chiromeisje. Ze speelt graag spelletjes, zingt liedjes en is er graag bij. Afgelopen zondag mocht ze voor het eerst naar de chiro. Zoals verwacht vond ze het fantastisch. Volgende zondag mag ze nog eens om te zien of het leuk blijft. Volgens mij is ze dan vertrokken voor de komende 20 jaar.

Alleen ons kleinste meisje blijft nog even gezellig aan moeders rokken hangen. Het is soms wel een gedoe om iedereen ter plaatse te krijgen. Maar de kinderen vinden het fantastisch. En ik ben stiekem een beetje jaloers op al die fijne activiteiten …

Veel liefs en tot gauw!

GewoonElke

NB Ze hebben het van geen vreemde. Ook ik volleybalde, maakte muziek, deed voordracht en toneel, ging op kamp, was leidster op het speelplein … De man maakte op zijn beurt voetbalvelden en pingpongtafels onveilig …

Advertenties

Over het ijdele voetbalgen

Dat voetballers gezegend zijn met een portie ijdelheid is algemeen geweten. Waarom net die bevolkingsgroep wat liever voor de spiegel staat, de juiste haarsnit wil, de gepaste outfit draagt … is mij tot op heden een raadsel. Alhoewel ik het principe stilletjes aan weet te doorgronden.

Volgens mij zit de ijdelheid in de voetbalgenen. Onze zoon heeft helrood voetbalbloed door zijn aderen stromen. Van ’s morgens tot ’s avonds sjot hij tegen alles wat van dichtbij of heel ver (toch minstens 1000 lichtjaren ver) op een bal lijkt. Een echte bal, het speelgoed van zijn zussen, een hoopje sokken, schoenen … niets is te gek om er zijn linkervoet tegen te knallen. Zelfs ’s nachts droomt hij over knalprestaties op grasgroene velden. Om maar te zeggen dat hij tot de ijdele groep der voetballers behoort.

12187792_10206019828227767_7015596428534439979_n

Ondanks zijn jonge leeftijd (7 om precies te zijn) zeurt hij ons de haren van het hoofd om nu toch dringend eens naar de kapper te mogen. Mee met papa vindt hij maar flauwtjes. Hij wil naar ZIJN kapper (tijdens een wanhopige poging om een deftige coupe te laten knippen net voor kerstavond nu zo’n drie jaar geleden bracht de man de zoon  naar deze kapper). Dat deze het dubbele vraagt dan die van papa vindt de zoon grappig. Bovendien streelt het zijn ijdelheid.
De zoon wil piekjes in zijn haar. Dan kan hij elke morgen een behoorlijke klodder gel door zijn krullen halen. Dat hoopt hij toch …

Aangezien de zoon veel sjot (zolang het niet regent moet hij zijn dagelijks uurtje voetbal innemen), verslijten zijn voetbalschoenen in een razendsnel tempo. Zijn knalgele Nikes in gebruik genomen ergens halfweg april, zijn versleten. Zijn linkerschoen wordt ontsierd door een gat. Zoals elke zichzelf respecterende voetballer vindt de zoon dit vreselijk …
Vandaag vonden we eindelijk een gaatje om met een sneltreinvaart schoenen te kopen. Dit was buiten de ijdelheid van onze zevenjarige gerekend. Drie paar schoenen kon hij passen. Alle andere waren te klein of te groot. Ondanks dit gelimiteerde aantal deed hij er 40 minuten over om het geschikte paar te kiezen. De voorkant, de achterkant en de zijkant werden uitvoerig bestudeerd. Na het aantrekken van de schoenen trok hij een sprintje naar de andere kant van de winkel (om te zien of die schoenen hun werk deden) en terug. Hij sjotte eerst een paar keer met zijn linkervoet om daarna de andere voet uit te testen. Dit ritueel herhaalde zich vier keer; voor elk paar één keer en daarna nog met aan de ene voet een groene schoen van Nike en aan de andere een oranje van Adidas. Kwestie van zeker de goede beslissing te nemen.
Uiteindelijk werden het de oranje met daar bovenop de belofte dat hij tijdens de januari-solden groene schoenen kon kiezen.

IMG_9986

Hoewel de man niet vies is van enige ijdelheid stel ik vast dat de zoon hem overtreft. Dit kan alleen maar betekenen dat die aangeboren ijdele voetbalgen versterkt wordt door de geur van het grasgroene voetbalveld en de overheerlijke stank van een gemiddelde voetbalkleedkamer na een intense match.

Over een frisse start

Het is weer voorbij die mooi zomer … Zelfs het weer doet mee. De zonovergoten stranden hebben we al eventjes voor onze eigen tuin met het hobbelige gazon ingeruild. Die laatste week is er zelfs sprake van enige routine dankzij een geweldig kleuterkamp, een super sportkamp en een uitgebreide wenweek in de crèche.

En dan opeens onverwacht snel is het 1 september. Het nieuwe schooljaar opgevrolijkt met enkele nieuwigheden kan van start gaan.

Schermafbeelding 2015-09-05 om 22.53.39

De schoolgerelateerde nieuwigheden:

  • onze jongste gaat nog steeds naar de crèche. Alleen zijn het nu geen vijf dagen meer. Op vrijdag mag ze samen met mama aan de schooladministratie werken. Pret verzekerd, net als ‘onthaast’ werken.
  • Onze derde in rij zit nog steeds in het groepje van de jongste kleuters. Daar kwam ze vorig jaar na de paasvakantie als oudste van de onthaalklas samen met drie andere kindjes terecht. Ze is nog steeds de ‘ster’ (symbooltje) van de klas. Alleen moet ze vanaf nu op maandag en dinsdag aan een nieuwe juf wennen. Je leest het goed, onze jongste kleuter heeft twee juffen. Hoewel ze nog heel wat moet oefenen met de nieuwe juf vindt ze het stiekem toch een beetje stoer om twee juffen te hebben. Dat is er eentje meer dan de andere schoolgaande kinderen ten huize GewoonElke.
  • Onze oudste kleuter is apetrots dat ze volgend jaar naar het 1ste leerjaar mag. Ons meisje is fan van denken op lange termijn. Ze start nu pas in de 3de kleuterklas. De spiksplinternieuwe juf met ervaring op een ander heeft ze al in haar hart gesloten. Zeker sinds de juf op dag 2 met haar gitaar leuke liedjes speelde.
  • Onze zoon zit nu al in het 2de leerjaar. Wat gaat dit snel. Hij zit niet bij zijn voorkeursjuf. Toch komt het heel binnenkort allemaal wel goed. Hij en zijn juf worden binnen onafzienbare tijd dikke vrienden. Zeker nu hij boekjes uit de klasbib mag lezen als hij eventjes moet wachten in de klas.
  • Mama, ik dus, werkt vanaf nu 80%. Zo houdt ze hopelijk wat meer tijd voor de kinderen over.
  • Mama, nog altijd ik, fietst nu naar het werk. Zo rijdt er niet alleen een auto minder, maar worden ook de spieren van diezelfde mama wat sterker, gaat de fysieke conditie erop vooruit en ‘is’ ze niet halfdood na het lopen van het huis tot aan de andere hoek van de straat.
  • Voor de man blijft alles bij het oude. Er zijn nog zekerheden in het leven ….

De vrijetijdgerelateerde nieuwigheden:

  • Onze oudste kleuter mag naar de dansles. Na een jaar zeuren, kunnen we haar eindelijk inschrijven. De eerste les was een schot in de roos. Samen met haar klasvriendinnetje stond ze te shaken op de klanken van Shakira. Bij het ontwaken op zaterdagochtend was haar eerste vraag wanneer de volgende dansles begon.
  • De voetballer is van ploeg veranderd. Dit jaar speelt hij in een helblauw shirt. De rode tenue van de afgelopen twee jaar heeft hij aan de haak gehangen. Hij heeft zich uitstekend in zijn nieuwe ploeg geïntegreerd. Het plezier spat er nog altijd af. En aangezien de trainingen een kwartier langer duren dan vorig jaar kan hij dit jaar nog een half uur meer voetballen per week. Alsof dat niet leuk is.
  • Onze jongste springt vanaf volgende week ook het zwembad in. Ze mag de watergewenning van de gezinsbond volgen. Aangezien ze verzot is op zwemmen komt dit helemaal goed. Vanaf nu snorren we dus met drie kinderen naar het plaatselijke zwembad.
  • Mama, ik dus, heeft zich dan toch maar een fitnessabonnement aangeschaft. Het doel om twee keer per week wat te sporten staat op de gezinskalender ingepland. Helaas strooien oudercontacten en een meerdaagse uitstap van de man de eerste twee weken al meteen roet in het eten. Alle geluk dat de eerste twee maanden gratis zijn …
  • En voor de man, je raadt het al, verandert er niets. Zekerheden heb je nu eenmaal nodig in het leven.

Over een toekomstige Rode Duivel ;-)

Je kent ze wel, die kleine jongetjes die in alles een bal zien. Het liefst zouden ze zelfs in een bal eten en slapen.

Ten huize Bak woont er zo’n exemplaar. Nog voor hij kon lopen, was hij verliefd op voetbal. Zodra hij begreep dat hij  met andere jongens in een ploeg kon samenspelen, zeurde hij me de haren van het hoofd.
‘Mama, mag ik voetballen?’
Met de actieve steun van papa kreeg de zoon het na één jaar voor elkaar. Net voor hij vijf kaarsjes mocht uitblazen, voetbalde hij voor het eerste op een echt voetbalveld. Samen met een stuk of acht andere voetbalgekke kleuters speelde hij onder de hoede van een echte voetbaltrainer zijn lievelingsspelletje.

Zo komt het dat mama of papa drie keer per week in weer en wind aan de zijlijn van het voetbalveld staan. Op woensdag en vrijdag trainen de Rode Duivels in spe. Op zaterdagochtend meten ze hun kunnen met die van andere voetbalgekke jongetjes.

Winst of verlies is nog niet zo belangrijk. Zolang ze maar scoren. Het maken van een doelpunt vieren ze als echte wereldkampioenen.  Net als hun grote voorbeelden gooien ze hun armen in de lucht en vliegen ze elkaar om de hals.
De zussen supporteren bij gelegenheid enthousiast langs de zijlijn. Ze zijn niet echt in het spelletje geïnteresseerd. Ze verheugen zich vooral op de après-match in de kantine.
Na afloop van hun wereldmatch trappen ze penalty’s en geven ze de tegenstanders een hand. Fairplay is belangrijk.

En dan volgt HET MOMENT van de week: samen onder de douche. Ze maken zoveel kabaal dat de koeien in de aangrenzende weide zich in een plaatselijke dancing wanen. Om hun wekelijkse hoogmis af te sluiten, kiezen de voetbaljongetjes met hun bonnetje een zakje chips. Mama of papa betalen wel voor het bijhorende AA-drankje …

IMG_2799

Over jongens van zes

Jongetjes van zes …

Het zijn wonderlijke wezentjes. Ze zijn nog zo klein en tegelijkertijd al zo groot. En ze zijn vooral keistoer.

Ons jongetje van zes is het alledrie. Hij is klein en toch zegt hij soms echte grotemensendingen. Hij kan al lezen, strikt zijn veters zelf (nog niet altijd goed; alle begin is moeilijk). Hij staat alleen op, trekt zijn kleren aan die hij de vorige dag helemaal zelf bij elkaar zocht. Daarna begint hij in zijn uppie te ontbijten; In het weekeend smeert hij gel in zijn, want hij wil piekjes. En als hij mag kiezen dan scheert de kapper streepjes in zijn haar. Dat vindt hij stoer, onze kleine, grote man.

Onze jongen van zes is een dromer. Hij wil brandweerman worden en soms ook politieman. Zijn kleine grote jongensdroom is voetballer worden. Het liefst bij Real Madrid, al is Chelsea ook goed. Als mama, papa en de zussen maar meekomen. Voor papa wil hij een porsch kopen en voor mama bouwt hij een boekentuinkamer. Allemaal gratis. Alle anderen moeten betalen voor zijn werkjes, zo zegt hij. Na wat onderhandelen kan ervoor zijn zussen ook iets af. Die kleine, grote, stoere voetballer met zijn hart van goud.

Zondag was voor hem de fijnste dag van de week. Hij mocht met z’n zussen naar het dino-museum met de trein. De aanblik van de giganten die zolang op onze planeten heersten, laten zijn oogjes blinken. Zonder moeite benoemt hij de tyrannosaurusres en ook de diplodocus passeert de revue. De andere dino’s zijn voorlopig nog tongbrekers. Als hij schilden ziet die andere dino’s door hun veranderende kleuren bang maken, waant hij zich Andy uit zijn favoriete programma Andy’s dino-avonturen

Zelfs die vier doelpunten van zaterdag vallen in het niets bij zoveel aan elkaar gelaste dinobotten.

Die jongens van zes, zo klein en toch al zo groot, maar vooral keistoer …

foto 1-2