Over een rommeltjesweekje met knalkleuren

De voorbije week gaat de geschiedenis in als een rommeltjesweekje. Alle zorgvuldig uitgedokterde plannetjes liepen op zijn minst vertraging op. Het begint al op zaterdagavond. Eén van de man zijn vrienden belooft eeuwige trouw aan de vrouw van zijn leven. We worden tegen 20 u verwacht (dat dacht de man). Om 18 u sta ik nog gezellig te koken. Er is nog een zee van tijd. Op Afrikaanse feesten is het aanvangsuur vrij voor interpretatie. De meeste feestvierders komen rond een uur of tien. Dit keer maakt de man deel uit van het protocol. Dit team checkt of de genodigden wel op de gastenlijst staan en begeleidt hen naar hun tafel. Het is immers niet uitzonderlijk dat iemand die toevallig vrienden of familie op bezoek heeft, deze naar het avondfeest meebrengt. Om dit alles enigszins in goede banen te leiden moet de man min of meer op tijd arriveren. Hij schrikt zich een hoedje als blijkt dat we om 19 u 30 (een half uur vroeger) verwacht worden. De voorbereidingen worden in een versnelling hoger uitgevoerd. De drie kinderen blijven in een ontploft huis samen met de schoonbroer achter. De volgende ochtend komt dit wel in orde … De baby mag mee. Ze zit in een draagdoek dicht bij mama. Haar oren beschermen we met knalgroene oorbeschermers. The talk of the evening. foto 1 Deze week is de startweek in de crèche voor de baby. De zorgvuldig uitgekiende planning verloopt een beetje anders dan voorzien. Het duurt even voor ik op maandag de verantwoordelijke te pakken krijg. De voorbije weken was ze afwezig. De eerder gemaakte afspraken met haar collega wijzigen. Op dinsdagnamiddag plannen we het intakegesprek. Intakegesprekken met drie extra kinderen zijn niet aan te bevelen. Aangezien de man de ochtendshift werkt, is er niet veel keuze. De boswandeling met de moedergroep schiet erbij in. Om de maandag nog enigszins zinvol in te vullen geef ik onze nieuwe stoelen een eerste laag met een knalkleur. Als in de nabije toekomst de nieuwe vloer onze keuken bedekt, kunnen de kids elk op hun eigen stoel zitten. Eén laagje blijkt onvoldoende. Lakverf heeft droogtijd nodig. Er zit niets anders op dan dinsdag het tweede laagje aan te brengen. foto 3 De zoon, onze oudste, heeft nieuwe kleren nodig. Het zonnetje zorgt ervoor dat deze plannen in een stroomversnelling komen. Tussen het schilderen en het intakegesprek door koop ik snel enkele zomerspullen. Dan kan die arme jongen luchtige kleren aantrekken. foto 4 Ons verhaal ‘verbouw-eens-een-huis’ krijgt tijdens mijn laatste weekje thuis met de kids een onverwachte wending. Ik heb één dag de tijd om de benedenverdieping te reorganiseren. Meubels verslepen, dozen vullen en verhuizen, vegen, stofzuigen … Het is een heel karwei. Op donderdagochtend wordt met de planning geschoven waardoor het laatste restje van de reorganisatie iets langzamer kan. Anders gezegd, verschoven wordt naar de donderdagavond deadline. De baby oefent donderdagochtend een drietal uur in de crèche. De andere kids genieten van de extra tijd met mama. foto 2 Tussenin werk ik nog voor school. Ik zou het bijna vergeten, maar dit is echt het einde van die heerlijke thuistijd. Die andere wereld staat al op de drempel. Eindigen met een rommeltjesweek met in het vooruitzicht mijn gedroomde lange tafel met knalstoelen … Het kan slechter!

De grote dag!

En dan is het eindelijk zo ver. De grote dag breekt aan.

De afgelopen week werd duidelijk dat J. wel degelijk met onze diva wilde trouwen. Ook al wilde hij er maandag op haar vraag nog even over nadenken. De rest van de week produceerde de jonge bruid tekeningen aan de lopende band. Of haar droomprins voor even deze ook effectief gekregen heeft, weet ik niet. Het allerbelangrijkste is nu eenmaal dat hij ja heeft gezegd.

Even voor de wekker afloopt springt ze uit bed. Zoals je eerder kon lezen is dit niet van haar gewoonte. 10 minuten later is ze helemaal klaar om naar beneden te stormen voor een snel ontbijt; cornflakes met melk.

Om 8 u. horen we ‘dingdongdingdong’, onze nieuwe bel (over verbouwingsleed heb ik het later wel eens). De kapster staat voor de deur. De mama van een vriendinnetje komt Het haar op zijn Afrikaans met een sjaaltje in dezelfde kleur als haar jurk versieren. Ze straalt, onze Afrikaanse prinses. En dan mag ze eindelijk haar feestjurk aandoen. Ons andere prinsesje staat ook al te springen. Haar gladde haartjes moeten het echter met speldjes en rekkertjes stellen. Sjaaltjes glijden er meteen uit.

foto-trouwfeest

15 minuten (!!!) sneller dan anders zijn de twee diva’s klaar. Onze stoere prins moet voor het eerst niet op zijn twee zussen wachten. Hij mag vandaag in training naar school. In de namiddag lopen zij voor de lentejogging een aantal rondjes in het plaatselijke stukje groen, ver weg van het feestgedruis.

Over het trouwfeest zelf kan ik heel kort zijn. M.u.v. de juffen zijn 7-plussers niet toegelaten. Uit de verhalen van de meisjes blijkt dat kleuters aardig kunnen shaken, kinderchampagne en sap drinken en dat ervan het dessertenbuffet geen kruimeltje meer te bespeuren is.

Het fijne commentaar van de droomprins van onze oudste dochter na het vermoeiende feest wil ik je niet onthouden: ‘Mama, ik wil gaan slapen, want ik ben héél moe van te trouwen!’ en even nadien ‘neen, ik heb geen kusje gegeven, want dat is écht trouwen en nu was het om te spelen’.

Het supertrouwfeest dat eigenlijk de eeuwige vriendschap in de kijker plaatst, is meer dan geslaagd. En de meisjes, die dromen verder over al dat shaken… naast het gigantische dessertenbuffet!

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 2

Vrijdag 13 februari nadert met rasse schreden. De voorbereidingen voor ‘het trouwfeest’ vorderen met ongekende snelheid. Mijn rol beperkt zich tot het bakken van een cake en het samenstellen van de outfit.

De traditionele 4 X 4 cake met een kruimeltje basterdsuiker (na enig zoekwerk blijkt dit bruine suiker te zijn) is zonder meer een makkie. Dat dacht ik tenminste. Tot maandagmiddag de telefoon rinkelt. Mijn twee schoolgaande meisjes zijn in twee kotsende kleuters veranderd. Tegen de klok van 3 is het ergste leed geleden. Ze zeuren me de haren van het hoofd. De twee hebben honger !! Een appeltje, rijst en een beetje wortels later zijn ze in die mate opgeknapt dat ze elkaar de loef proberen af steken over het aantal keer overgeven en de meest interessante overgeefplaats. De winnaar blijft onbekend.

Volgens de man ligt mijn overheerlijk baksel ter ere van de  verjaardag van de derde dochter aan de oorsprong van de sputterende kindermaagjes. Na een grondige analyse van het ‘eetpatroon’ van de kinderen van de afgelopen dagen blijkt dat appelsap weleens de boosdoener kan zijn.

Ik kan met een gerust hart mijn veelgeprezen cake met een kruimeltje basterdsuiker maken. Het cateringprobleem is van de baan.

De outfit …. dat is een paar andere mouwen, wilde ik hier schrijven. Het tegendeel is helemaal waar. Ondanks enkele kleine schoonheidsfoutjes kan ik met enige trots melden dat de trouwjurkjes klaar zijn. Het tornmesje bleef netjes in de naaikoffer. Het patroon is terug te vinden in ‘Homemade Mini Couture’ van Little Miss Y. & Vermiljoen. Zoals altijd aangevuld met enkele aanpassingen – lees: manoeuvres om alles netjes samen te krijgen – van mijnentwege. Alhoewel de creatieve ingrepen dit keer tot het minimum beperkt blijven. Blink, blink, blink …

De voorbereidingen zitten erop. Nu rest alleen nog het aftellen van de dagen voor het spetterende feest kan beginnen.

En dan de beloofde foto’s.

Tadaaaaa ….

foto 2

Kijk, mama, wij maken hartjes!

foto 3

Meisjes met vlinders en strikjes.

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 1

Of de oudste dochter nu echt de liefste van J. wordt, behoort tot het betere werk van hoogopgeleide waarzeggers. Feit is dat ze, geheel in de lijn van haar hoge divagehalte, een geschikte outfit nodig heeft.

Voor haar lijkt het prinsessenkleed van die andere diva, de ideale trouwjurk. Die laatste is daar uiteraard niet zo zeker van. En aangezien ook zij in feestjurk verwacht wordt, ( je hebt het goed gelezen, het betreft hier een massahuwelijk) is het prinsessenkleed geen optie. Niet dat ze wil trouwen. Ze vindt het maar ‘niks’ (haar woorden – niet mis voor een net-geen-drie-jarige die voor het gemak nog even in de fase van de tegendraadse 2-jarige blijft hangen).

Na wat overleg komt er dan toch een compromis uit de bus. Mama, die heeft een naaimachine. Ze kan dus ‘gemakkelijk’ een feestjurk op maat maken. Het stofje hebben ze ook al gekozen. Twee jaar geleden maakten we voor het eerst een reis naar de roots van papa. Op de stoffenmarkt van Kinshasa kocht ik een viertal kleurrijke pagnes. Nu zit daar toch wel een roze ‘stofke’ met vlindertjes tussen. Het is cool roze (lees: geen barbieroze, het favoriete kleur van menig kleutermeisjes) en ook de vlindertjes mogen er wezen.Een handvol naaiboeken met modellen worden er bijgehaald. De oudste pikt er een baljurk met grote strik uit. De volgende in lijn volgt gedwee.

Bij deze weet ik wat ik de volgende dagen mag doen: lappen stof knippen, spelden, strijken, stikken, eens hard vloeken, hier en daar iets losmaken, opnieuw vastmaken en dan hopelijk eindigen met twee prachtige trouwjurken om mijn twee diva’s in echte Afrikaanse prinsessen te veranderen.

Ik kijk al uit naar het resultaat…

Voor de geïnteresseerden: het trouwfeest gaat door op vrijdag 13 februari. De feestjurken moeten op 12 februari klaar zijn. Liefst iets vroeger, want ook voor de catering wordt een bijdrage van die lieve mama’s gevraagd.

Foto’s worden EXCLUSIEF op deze blog gepubliceerd …