Over ’t een en ’t ander #2

Over ’t één en ’t ander is een samenraapsel van weetjes, feitjes, kleine nieuwtjes …  Deze stukjes zijn te kort voor een volledige blogpost. Dit schrijfseltjes is de perfecte illustratie van de vele kleintjes die een grote maken.

  1. Jef Colruyt stuurde via zijn medewerkster een halfslachtig antwoord (dat kon je h
    ier
    lezen). Vandaag bezoek ik, zoals wel vaker – noem me maar een trouwe klant, de
    Colruyt. Aangezien de peer voor mij een absoluut topfruitje is, koop ik die geregeld. En wat zie ik op het prijskaartje. De voorverpakte peren kosten 0,98 euro/kg en de losse peren kosten, je raadt het al, 0,98 euro/kg. Zou dit toeval zijn?12803233_998260086913026_7232487437698280466_n
  2. Het schrijven van brieven is een erfelijke afwijking waarvoor ik derhalve niet verantwoordelijk kan gesteld worden. Mijn vader zaliger bezondigde zich er meer dan eens aan. Sinds de brief aan Jef heb ik de smaak te pakken. Deze week stuurde ik een brief naar ons gemeentebestuur om de puntjes op de i te zetten. Kort geschreven komt het erop neer dat de burgemeester en co een blauwe zone met bewonerskaart willen invoeren. Aangezien ik dat zo’n een drietal jaar geleden al eens voorstelde in een brief (ja, wat had je gedacht) vind ik dit een uitstekend plan. Alleen die zonlicht-stelende slecht geparkeerde bestelwagens hadden ze eventjes over het hoofd gezien. Dit moest ik toch eventjes melden.
  3. Onze bib verdwijnt. Het is te zeggen, de huidige bib wordt naar een muur in het dienstencentrum verplaatst. Dat het aanbod gevoelig zal dalen en de openingsuren werkmens-onvriendelijk worden is een onaangename bijwerking. Je kunt het al voorspellen … Daarover schrijf ik binnenkort een brief. En omdat ik lezen, boeken en al wat daarbij hoort veel belangrijker vind dan een parkeerplaats mogen jullie deze zodra die klaar is gezellig meelezen.
  4. Halle staat dit weekend op zijn kop. De jaarlijkse hoogmis van de carnavalisten voltrekt zich op dit eigenste ogenblik. De omliggende gemeenten doen vrolijk mee. Vrijdag vieren de kinderen al carnaval op school. Ook dit jaar dook ‘moeder’ achter de naaimachine. Twee Frozen-kleedjes en een Superman-kostuum levert dit gepruts op. Geheel in eigen stijl kiest kind 3 op vrijdagochtend toch nog voor haar trouwkleed (van vorig jaar). Het Frozen-kleed wordt harteloos naar de verkleedkoffer verbannen. 12771649_10206738324309720_9072680896817260131_o
  5. De kou, de wind, de regen en een nog niet doorslapend kind bezorgen mij deze week een knalrode keel. Een dagje platte rust in de zetel zorgt voor een tijdelijke oplossing van het probleem. De pijnlijke keel verdwijnt, alleen het doodvermoeide gevoel blijft hangen. Wat verlang ik naar de zon die mijn koude ledematen kan verwarmen…  Wat kijk ik uit naar de dag dat onze jongste de hele nacht in haar eigen bed zonder mamahonger kan doorbrengen… Hoe het ook zij, het blijft een lieverd, ons kleintje ….

Dit was het dan. Mijn tweede vele kleintjes die samen een volwaardig bericht vormen.

Tot gauw!

GewoonElke

Over carnaval en clownspakken

In Halle en omstreken staat het weekend van 14 en 15 maart 2015 met stip in de agenda aangestreept. Dan vieren ze hun jaarlijkse halfvasten carnaval. Dit uit de hand gelopen verkleedfeestje met confetti, ballonnen en voor een enkeling een te veel aan geestverrijkende drankjes, is voor de echte carnavalist uit de regio het hoogtepunt van het jaar. De lagere scholen uit de buurt doen graag mee aan en vieren hun carnaval op vrijdag ergens halfweg maart. Zo ook de school van onze kinderen.

Dit jaar is het carnavalsthema CLOWN. De kinderen worden geacht verkleed als clown op school te verschijnen. Mijn meisjes, die zich overigens heel erg graag verkleden, dromen al maanden om als prinses naar school te gaan. Blijkbaar hebben hun juffen heel wat overtuigingskracht. Een tweetal weken voor het eigenlijke feest passen ze hun prinsessendroom eensgezind aan. Beide zouden, willen of niet, carnaval als clowntjes vieren. Enkele dagen later sluipt toch enige twijfel in hun clowntjesplan. Zijn prinsesjes niet liever en leuker en mooier en …? Na wat heen-en-weer-gepraat beslissen de meisje dat er ook prinsessenclowntjes bestaan. Mama kan daar wel voor zorgen!

Gelukkig heeft mama een naaimachine. Die staat niet alleen mooi te wezen op de strijkplank in de woonkamer, mama kan daar echt mee aan de slag.
De restjes Afrikaanse stoffen worden in repen geknipt en vakkundig aan elkaar gestikt tot prinsessen-clownsrokjes. Op een T-shirt worden lapjes stof en een zelfgemaakte strik vastgemaakt voor de oudste prinses. Het kleine prinsesje mag een T-shirt dat de zoon ooit nog in de crèche maakte tijdens één van de vorige carnavalsweken, lenen. De meisjes zien dat het goed is. Mama is hun vertrouwen meer dan waard.

De zoon besliste al  een tijdje geleden om als clown naar school te gaan. Ook hier brengen de Afrikaanse stoffen de oplossing. Net als voor de meisjes stik ik enkele repen stof tot één geheel. Omdat de zoon niet meteen als prinses naar school wil, maak ik voor hem een clownsbroek. Zijn voetbal-T-shirt dat tijdens een blacklightvolleyfestijn al een paar fluorstreepjes rijker was geworden, krijgt een paar lappen stof en een strik.

Op vrijdagochtend wekt de zon de kinderen extra vroeg. Zo heeft mama ruim de tijd om de kinderen clownsproof te maken. De grote prinses leent voor één keer de rode bolletjesoorringen van mama. Ik verander de kindergezichten met kinderschmink in echte clownsgezichten. Ze trekken met een klein beetje hulp hun kostuums aan. Om de frisse lentedag extra te verwarmen dragen de meisjes een bolletjes en streepjes kousenbroek en een warme trui met rolkraag onder hun clownspak. De zoon doet zijn thermische voetbalbroek en – trui aan. Net op tijd staat iedereen klaar. De clownskinderen kunnen vertrekken. Het wordt vast en zeker een clownig carnavalsfeest.

foto 2-1

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 2

Vrijdag 13 februari nadert met rasse schreden. De voorbereidingen voor ‘het trouwfeest’ vorderen met ongekende snelheid. Mijn rol beperkt zich tot het bakken van een cake en het samenstellen van de outfit.

De traditionele 4 X 4 cake met een kruimeltje basterdsuiker (na enig zoekwerk blijkt dit bruine suiker te zijn) is zonder meer een makkie. Dat dacht ik tenminste. Tot maandagmiddag de telefoon rinkelt. Mijn twee schoolgaande meisjes zijn in twee kotsende kleuters veranderd. Tegen de klok van 3 is het ergste leed geleden. Ze zeuren me de haren van het hoofd. De twee hebben honger !! Een appeltje, rijst en een beetje wortels later zijn ze in die mate opgeknapt dat ze elkaar de loef proberen af steken over het aantal keer overgeven en de meest interessante overgeefplaats. De winnaar blijft onbekend.

Volgens de man ligt mijn overheerlijk baksel ter ere van de  verjaardag van de derde dochter aan de oorsprong van de sputterende kindermaagjes. Na een grondige analyse van het ‘eetpatroon’ van de kinderen van de afgelopen dagen blijkt dat appelsap weleens de boosdoener kan zijn.

Ik kan met een gerust hart mijn veelgeprezen cake met een kruimeltje basterdsuiker maken. Het cateringprobleem is van de baan.

De outfit …. dat is een paar andere mouwen, wilde ik hier schrijven. Het tegendeel is helemaal waar. Ondanks enkele kleine schoonheidsfoutjes kan ik met enige trots melden dat de trouwjurkjes klaar zijn. Het tornmesje bleef netjes in de naaikoffer. Het patroon is terug te vinden in ‘Homemade Mini Couture’ van Little Miss Y. & Vermiljoen. Zoals altijd aangevuld met enkele aanpassingen – lees: manoeuvres om alles netjes samen te krijgen – van mijnentwege. Alhoewel de creatieve ingrepen dit keer tot het minimum beperkt blijven. Blink, blink, blink …

De voorbereidingen zitten erop. Nu rest alleen nog het aftellen van de dagen voor het spetterende feest kan beginnen.

En dan de beloofde foto’s.

Tadaaaaa ….

foto 2

Kijk, mama, wij maken hartjes!

foto 3

Meisjes met vlinders en strikjes.

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 1

Of de oudste dochter nu echt de liefste van J. wordt, behoort tot het betere werk van hoogopgeleide waarzeggers. Feit is dat ze, geheel in de lijn van haar hoge divagehalte, een geschikte outfit nodig heeft.

Voor haar lijkt het prinsessenkleed van die andere diva, de ideale trouwjurk. Die laatste is daar uiteraard niet zo zeker van. En aangezien ook zij in feestjurk verwacht wordt, ( je hebt het goed gelezen, het betreft hier een massahuwelijk) is het prinsessenkleed geen optie. Niet dat ze wil trouwen. Ze vindt het maar ‘niks’ (haar woorden – niet mis voor een net-geen-drie-jarige die voor het gemak nog even in de fase van de tegendraadse 2-jarige blijft hangen).

Na wat overleg komt er dan toch een compromis uit de bus. Mama, die heeft een naaimachine. Ze kan dus ‘gemakkelijk’ een feestjurk op maat maken. Het stofje hebben ze ook al gekozen. Twee jaar geleden maakten we voor het eerst een reis naar de roots van papa. Op de stoffenmarkt van Kinshasa kocht ik een viertal kleurrijke pagnes. Nu zit daar toch wel een roze ‘stofke’ met vlindertjes tussen. Het is cool roze (lees: geen barbieroze, het favoriete kleur van menig kleutermeisjes) en ook de vlindertjes mogen er wezen.Een handvol naaiboeken met modellen worden er bijgehaald. De oudste pikt er een baljurk met grote strik uit. De volgende in lijn volgt gedwee.

Bij deze weet ik wat ik de volgende dagen mag doen: lappen stof knippen, spelden, strijken, stikken, eens hard vloeken, hier en daar iets losmaken, opnieuw vastmaken en dan hopelijk eindigen met twee prachtige trouwjurken om mijn twee diva’s in echte Afrikaanse prinsessen te veranderen.

Ik kijk al uit naar het resultaat…

Voor de geïnteresseerden: het trouwfeest gaat door op vrijdag 13 februari. De feestjurken moeten op 12 februari klaar zijn. Liefst iets vroeger, want ook voor de catering wordt een bijdrage van die lieve mama’s gevraagd.

Foto’s worden EXCLUSIEF op deze blog gepubliceerd …