Mama-dag

Onze kinderen groeien op in een groot gezin. Er is altijd wel een ander kind in de buurt. Dat vinden ze meestal dik oké. Toch willen ze alle vier soms voor heel even enig kind zijn. Exclusieve aandacht, kleine verwennerijtjes … ze genieten er met volle teugen van. Het uitstapje met mama staat hoog in de ranglijst van de meest gegeerde activiteiten. Voorlopig zit er nog geen systeem in. Het plannen van een uitstapje gebeurt in functie van noodzaak. Toch tekent zich een duidelijk patroon af:

  • met de zoon breng ik het meeste tijd door naast een voetbalveld. Mama-taxi levert hem af en blijft supporteren. Heel af en toe wil hij samen met mama naar een tentoonstelling of naar de cinema. In het laatste geval vindt hij het niet erg om nog één van de meisjes mee te nemen zolang het maar de jongste niet is.
  • De oudste dochter houdt van shoppen. Als een echt meisje wil ze de laatste modetrends bekijken. Stiekem hoopt ze op een nieuwe jurk of nieuw rokje. Met een paar schoenen is ze dolgelukkig. Dat belooft alvast. Echte dames eindigen hun namiddagje winkelen in een tearoom of aan het ijsjeskraam.
  • Het tweede meisje heeft veel energie. Een doe-activiteit geniet haar voorkeur. Het laatste unieke uitje was een zwempartijtje. Heerlijk vond ze dat. Eerlijkheid gebiedt mij te melden dat ik zwemmen haat. Het is zo nat en zo koud. Zo vaak spring ik dus niet met haar in het water. Gelukkig vindt ze samen naar de ‘proefwinkel’ (weet je welke ze bedoelt?) gaan een waardig alternatief.
  • Ons kleinste meisje geniet het meest van exclusieve aandacht. Op vrijdag gaat ze niet naar de crèche en mag ze met mama thuisblijven. Heel veel werk krijg ik op die dag niet gedaan. Onze eigenzinnige grapjas vindt dat het opgenomen ouderschapsverlof ten volle moet benut worden. Mama moet er dan ook 100% voor haar zijn.

IMG_4886

Eigenlijk vind ik die uitstapjes heel erg leuk. Het is eventjes rust in de drukte. En het kind kan genieten van die extra aandacht. De dagen die op het uitje volgen zijn fantastisch. Heel vaak refereert het kind nog eventjes naar die fijne tijd. Wellicht komt er een tijd dat we het mama-uitje systematiseren. Een dagje voor de verjaardag, voor een speciaal feest … Ik kijk er alvast naaruit.

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

NB De foto bij dit bericht is er eentje van het laatste uitje met de oudste dochter. Ze kreeg haar mobib-kaartje en mocht daarna wat slenteren in de Nieuwstraat.

Advertenties

Back in town

Hier ben ik weer.

De blogvakantie zit erop.

Springlevend, helemaal nieuw, uitgerust …

Of toch niet helemaal?!

De onderbroken nachten van de voorbije jaren eisen hun tol. Wat verlang ik naar de dag – of liever de nacht – waarop iedereen doorslaapt. Want hoe je het ook bekijkt; slaapgebrek is nefast voor zwart alles waaraan ik met mijn mistige hoofd kan denken. Hoog tijd om daar iets aan te doen!

Onze peuter (de oorzaak van het huidige chronische slaapgebrek) wegdoen is geen optie (geen paniek, we houden zielsveel van alle kinderen. Ook van diegene die het niet zo nauw neemt met het heilige principe dat voldoende slaap het begin van een evenwichtig leven is.) Mama een week naar een andere kamer verbannen is een beter plan. De peuter slaapt nog even bij ons in het kader van het masterplan-verbouw-eens-een-huis en ook wel omdat onze kleintjes tot een jaar of twee bij ons op de kamer slapen.

Ik beslis in één adem dat ons kleintje het vanaf nu ook zonder moedermelk zal moeten doen. Alle WHO-richtlijnen ten spijt heb ik voor mezelf uitgemaakt dat de melkkraan onherroepelijk sluit. Ruim 18 maanden heeft de jongste overheerlijke, zelfgeproduceerde melk gekregen. Het zal wennen zijn, zowel voor haar als voor mij. Het geven van dit godendrankje is een bewuste keuze geweest. Het stoppen met borstvoeding is dit ook.

Het is een heerlijke tijd geweest Knusjes samen, alleen wij twee. De laatste maand is het voor mij een beetje te veel geworden. De nachtrust was gereduceerd tot slechts enkele uurtjes. Het gefriemel en de zoektocht naar de melkkraan was een fulltime peuternachtjob geworden. En zo is 2 april de dag waarop de laatste borstvoedingsfase van mijn leven begint; het afbouwen.

Diezelfde dag reserveer ik voor mezelf. Een uitje in de bezette stad in aangenaam gezelschap, een nachtje in de tofste stad van Vlaanderen in alweer fijn gezelschap. De ideale manier om de platte batterij op te laden en de peuter te laten wennen aan slapen (al kan dat laatste een illusie zijn, natuurlijk).

Ik ben er weer helemaal klaar voor, of bijna toch …

Tot gauw.

GewoonElke

Over tijd

STOP! STOP! STOP! Kan meneertje tijd eventjes, heel eventjes, zijn pauzeknop indrukken? Alsjeblieft?

Over precies 24 uur zit mijn laatste dagje ouderschapsverlof erop. Gelukkig volgen nog twee weken paasvakantie – een van die ontelbare extra legale voordelen van het onderwijs. Daarna is het echt wel voorbij.

Het was een heerlijke tijd. Samen met mijn kleine meisje genieten van de rust overdag; ’s Avonds een extra portie aandacht  en geduld voor  de andere kinderen. En dat allemaal dankzij die geweldige uitvinding die ouderschapsverlof heet.

Eigenlijk zou dit ouderschapsverlof niet als verlengstuk van bevallingsverlof mogen dienen. Want zeg nu zelf, 14 weken na die bruuske kennismaking met de harde, koude buitenwereld moet dat kleine hummeltje het al zonder mama doen. De werkvloer heeft het centrum van de babywereld immers nodig. Bevallingsverlof zou op zijn minst 26 weken moeten duren. Tegen die tijd kan de baby bijna zitten, begint die voorzichtige hapjes te eten en is die niet langer exclusief op melk aangewezen.

Al eventjes bereiden wij ons voorzichtig voor op die grote stap. De kolf wordt getest en staat klaar. Het huis is efficiënt georganiseerd. Het ochtend- en en avondritueel zijn tot in den treuren geoefend. Heel af en toe hapert die goed geoliede  machine om zich daarna piepend – neem dit maar letterlijk, af en toe krijg ik er hoofdpijn – weer op gang te trekken. Het opstellen van een weekmenu met boodschappenlijst heeft zijn strepen verdiend. Het kiezen en klaarmaken van de maaltijd is een fluitje van een cent! Zelfs de lessen zijn in de mate van het mogelijke al voorbereid.

Het verstandelijke niveau met de praktische implementatie staat op scherp. Nu nog dat hart meekrijgen…

11075202_10204590928746173_474054778178959837_n

NB Ik heb nog een voorraadje tijd, ouderschapsverlof voor de laatste twee kinderen. Die wil ik graag in de tijd verspreiden; 80% werken en 20% extra tijd voor de kinderen … Ik kijk er al naar uit.

#boostyourpositivity – Een beetje scheef heeft ook zijn charmes

Grrr … ons huis is weer eens in een vuilnisbelt veranderd!!!!

Wie laat hier zijn schoenen achter???? Mama breekt straks nog een been of een arm!!!

Wat doet die halve appel onder de zetel?????

Waar moeten die boekentassen staan ?????

Waarom, waarom heb ik toch geen opruimwonder in ons huis rondlopen ????

Je herkent het wellicht. Deze of soortgelijke zinnen worden wel eens door iedereen met een man en kinderen in huis door de huiskamer gespuwd. Hier ook dus.

En toch, als ik er even over nadenk, dan valt het in ons huis best wel mee. Bovendien komt de dag waarop ons huis min of meer in orde is dichterbij en dan zal alles veel beter worden, troost ik mezelf. Alhoewel ik best weet dat ook een afgewerkt huis met oudere kinderen en een ouder wordende man niet meteen de mirakeloplossingen zijn voor een huis uit de reclameblaadjes. Niet meteen mijn ambitie, maar toch …

Voorlopig doen we het zo …

… elke avond zorg ik ervoor dat alles klaarstaat voor de volgende dag. De boterhammen zijn gesmeerd, de drinkflessen gevuld, het fruit ligt klaar naast de doosjes en de koekjes zitten al in de doosjes. De ontbijttafel is gedekt; de kleren liggen in de bakjes van de kinderen om aan te trekken.

… elke morgen verloopt volgens een vast stramien: kattenwasje (douches en zeepsopbaden verschuiven we naar de avondshift), kleren aan, naar beneden, schoenen aan, eten, jassen aan, tassen op de rug en vertrekken maar. Mama kan zelfs nog havermout maken en een theetje drinken. Dit schrijft vlotjes. Af en toe wordt de stap van het ontbijten wegens extreem traag wel eens ‘vergeten’. Geen nood, onze kinderen sterven niet van de honger; om 10 uur mogen ze hun eerste doosje al leegeten.

… na schooltijd wordt voor het spelen door onze oudste kapoen huiswerk gemaakt. De andere doen alsof en maken tekeningen. Daarna mag gespeeld worden. Tijdens het koken is tv kijken een optie. De kinderen kennen deze afspraken en houden zich er wonderwel aan.

… net voor het eten ruimen we op. De meisjes zingen hun opruimliedje en hun stoere broer verricht het meest opruimwerk. Moeder, ik dus, stuur dit alles door het geven van concrete opdrachten: ‘de jongste mag kijken, de derde-in-rij ruimt de puzzels op, de tweede verzamelt de parels en de frater familias vult de boekenkast opnieuw’.

… ook bij het tafeldekken heeft iedereen zijn taakje. De een zet de borden, de ander brengt de bekers en de derde zorgt voor het bestek.

… douchen gebeurt na het eten. De hiervoor toegepaste techniek is het beproefde stramien dat op menig kamp wordt toegepast: nat maken, inzepen, afspoelen. Sinds onze Afrika-reis, nu al twee jaar geleden, kunnen alle stappende kinderen in ons huis dit toepassen. In een mum van tijd staan drie blinkende snoetjes stralend op de badmat.

… een verhaal, een zoen, een knuffel en dan in bed.

Dit alles gebeurt met de glimlach. Deze structuur zorgt voor rust in ons huis. We houden van deze bronzen discipline (het ijzeren broertje is iets te onbuigzaam). Un imprévu komt wel eens voor. Het zet alles soms even op zijn kop. Blijven ademhalen en ‘deal with it’ zorgen ervoor dat alles uiteindelijk op zijn pootjes valt.

De man is hierin bijzonder zen. Zijn meest geliefde uitspraak in deze context is dan ook: ‘stopt de aarde met draaien als jij de afwas niet doet of als ze een halfuurtje later dan voorzien in bed zitten?’

Tijd voor mezelf ‘stelen’ is moeilijker te plannen. Mijn magische vier zijn op dit moment zo’n beetje het centrum van mijn wereld. Nu de jongste bijna 5 maand is, kom ik stilletjes aan terug de rush van ons bestaan. Het stramien dat hierboven beschreven wordt, zal blijven doorgaan, ook als ik straks weer op de werkvloer moet verschijnen. Er zal helaas wat meer stress zijn. Toch heb ik me voorgenomen om te blijven schrijven; te blijven naaien en af en toe een stapje te zetten (dankzij onze net-ontdekte-geweldige-babysit en uiteraard maakt de man ook deel uit van dit plan). Daarom reserveer ik één avond per week voor mezelf. Op die avond werk ik niet voor de school (ik ben leerkracht), plooi ik geen was, kook ik niet (de diepvries heeft hier altijd wel iets te bieden) … Die ene avond is van mij …

Het aller- , maar dan ook allerbelangrijkste in dit alles is hoe je dit allemaal ziet. Natuurlijk is het huishouden niet leuk en kunnen kinderen erg vervelend zijn. Een halfvol glas is altijd leuker dan een halfleeg glas. Een kind dat zelf iets uit de koelkast pakt en daarbij morst is geen vervelend kind, maar wel een ondernemend kind… Zelfstandige kinderen zijn heerlijk, waarom ze niet laten proberen. Mislukken mag, de volgende keer doen ze het goed.

Vegen en dweilen vind ik verschrikkelijk, maar achteraf genieten van het resultaat kan zoveel voldoening geven. En eventjes lekker koken, alleen in de kookhoek zonder schreeuwende en zeurende kinderen, heerlijk toch …

Relativeren, ‘gaan met die flow’; het komt allemaal in orde!

En denk eraan, perfectie bestaat niet. Een beetje scheef heeft ook zijn charmes!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.