Mama-dag

Onze kinderen groeien op in een groot gezin. Er is altijd wel een ander kind in de buurt. Dat vinden ze meestal dik oké. Toch willen ze alle vier soms voor heel even enig kind zijn. Exclusieve aandacht, kleine verwennerijtjes … ze genieten er met volle teugen van. Het uitstapje met mama staat hoog in de ranglijst van de meest gegeerde activiteiten. Voorlopig zit er nog geen systeem in. Het plannen van een uitstapje gebeurt in functie van noodzaak. Toch tekent zich een duidelijk patroon af:

  • met de zoon breng ik het meeste tijd door naast een voetbalveld. Mama-taxi levert hem af en blijft supporteren. Heel af en toe wil hij samen met mama naar een tentoonstelling of naar de cinema. In het laatste geval vindt hij het niet erg om nog één van de meisjes mee te nemen zolang het maar de jongste niet is.
  • De oudste dochter houdt van shoppen. Als een echt meisje wil ze de laatste modetrends bekijken. Stiekem hoopt ze op een nieuwe jurk of nieuw rokje. Met een paar schoenen is ze dolgelukkig. Dat belooft alvast. Echte dames eindigen hun namiddagje winkelen in een tearoom of aan het ijsjeskraam.
  • Het tweede meisje heeft veel energie. Een doe-activiteit geniet haar voorkeur. Het laatste unieke uitje was een zwempartijtje. Heerlijk vond ze dat. Eerlijkheid gebiedt mij te melden dat ik zwemmen haat. Het is zo nat en zo koud. Zo vaak spring ik dus niet met haar in het water. Gelukkig vindt ze samen naar de ‘proefwinkel’ (weet je welke ze bedoelt?) gaan een waardig alternatief.
  • Ons kleinste meisje geniet het meest van exclusieve aandacht. Op vrijdag gaat ze niet naar de crèche en mag ze met mama thuisblijven. Heel veel werk krijg ik op die dag niet gedaan. Onze eigenzinnige grapjas vindt dat het opgenomen ouderschapsverlof ten volle moet benut worden. Mama moet er dan ook 100% voor haar zijn.

IMG_4886

Eigenlijk vind ik die uitstapjes heel erg leuk. Het is eventjes rust in de drukte. En het kind kan genieten van die extra aandacht. De dagen die op het uitje volgen zijn fantastisch. Heel vaak refereert het kind nog eventjes naar die fijne tijd. Wellicht komt er een tijd dat we het mama-uitje systematiseren. Een dagje voor de verjaardag, voor een speciaal feest … Ik kijk er alvast naaruit.

Tot gauw!

Veel liefs!

GewoonElke

NB De foto bij dit bericht is er eentje van het laatste uitje met de oudste dochter. Ze kreeg haar mobib-kaartje en mocht daarna wat slenteren in de Nieuwstraat.

Advertenties

Back in town

Hier ben ik weer.

De blogvakantie zit erop.

Springlevend, helemaal nieuw, uitgerust …

Of toch niet helemaal?!

De onderbroken nachten van de voorbije jaren eisen hun tol. Wat verlang ik naar de dag – of liever de nacht – waarop iedereen doorslaapt. Want hoe je het ook bekijkt; slaapgebrek is nefast voor zwart alles waaraan ik met mijn mistige hoofd kan denken. Hoog tijd om daar iets aan te doen!

Onze peuter (de oorzaak van het huidige chronische slaapgebrek) wegdoen is geen optie (geen paniek, we houden zielsveel van alle kinderen. Ook van diegene die het niet zo nauw neemt met het heilige principe dat voldoende slaap het begin van een evenwichtig leven is.) Mama een week naar een andere kamer verbannen is een beter plan. De peuter slaapt nog even bij ons in het kader van het masterplan-verbouw-eens-een-huis en ook wel omdat onze kleintjes tot een jaar of twee bij ons op de kamer slapen.

Ik beslis in één adem dat ons kleintje het vanaf nu ook zonder moedermelk zal moeten doen. Alle WHO-richtlijnen ten spijt heb ik voor mezelf uitgemaakt dat de melkkraan onherroepelijk sluit. Ruim 18 maanden heeft de jongste overheerlijke, zelfgeproduceerde melk gekregen. Het zal wennen zijn, zowel voor haar als voor mij. Het geven van dit godendrankje is een bewuste keuze geweest. Het stoppen met borstvoeding is dit ook.

Het is een heerlijke tijd geweest Knusjes samen, alleen wij twee. De laatste maand is het voor mij een beetje te veel geworden. De nachtrust was gereduceerd tot slechts enkele uurtjes. Het gefriemel en de zoektocht naar de melkkraan was een fulltime peuternachtjob geworden. En zo is 2 april de dag waarop de laatste borstvoedingsfase van mijn leven begint; het afbouwen.

Diezelfde dag reserveer ik voor mezelf. Een uitje in de bezette stad in aangenaam gezelschap, een nachtje in de tofste stad van Vlaanderen in alweer fijn gezelschap. De ideale manier om de platte batterij op te laden en de peuter te laten wennen aan slapen (al kan dat laatste een illusie zijn, natuurlijk).

Ik ben er weer helemaal klaar voor, of bijna toch …

Tot gauw.

GewoonElke