Over feestjes

Begin januari. Mijn brievenbus en mailbox worden overspoeld met suggesties om het communiefeest van de zoon in goede banen te leiden. Het feest is pas halfweg mei. Nog een zee van tijd dus. De goedbedoelde raad sla ik vrolijk in de wind. De gasten zijn al sinds half september op de hoogte van ons feestje. De rest komt wel in …

Halfweg maart beslis ik dat een meifeestje het ideale feestje is voor een BBQ in de tuin. Tussen een voetbalmatch en de zwemles shoppen de zoon en ikzelf een outfit voor het feestbeest bij elkaar. De meisje moeten nog even wachten tot de lente de winkels aanzet tot interessante promoties.

De eerste week na de paasvakantie schiet ik in actie. Een collega leent een tent, den Aldi verkoopt aperitieftafeltjes, een voetbalvader levert cava, zus 1 heeft nog wat feestartikelen in de garage staan en zus 2 heeft een uitstekend fototoestel waarmee ze aan de slag kan. Je merkt het, dat feestje, dat komt helemaal in orde.

Mijn eigen feestoutfit – eentje voor de kerk en eentje voor thuis – vind ik respectievelijk drie weken en één week voor het gebeuren. In diezelfde week maak ik mijn definitieve menu (met bijhorend boodschappenlijstje):

  • aperitief: bloemkool, wortels, courgettes, chips, nootjes, kippenvleugels en – pootjes met cava
  • BBQ: Griekse pasta met komkommer, appel, citroen en kervel; pasta met feta en tomaatjes; rijst met paprika; rijst met courgette en lente-uitjes; mango en paprika; tomaat; sla EN vlees, veel vlees …
  • dessert: watermeloen, chocomousse, brownie en ijsjes

De week voor het eigenlijke feest slaan de man en de buurman de partytent op in de tuin. Ik timmer nog snel een houten tafel met bankjes in elkaar. Diezelfde buurman springt gelukkig bij voor het boren van enkel gaatjes – een boormachine met cursus over het gebruik ervan als vaderdagcadeau valt te overwegen. De aperitieftafeltjes worden opengeklapt, het gras bijgeknipt en de ramen gelapt.

Op vrijdag ga ik samen met ons moeder eten kopen. Den abattoir in Anderlecht is de ideale plaats. Om 9 u beginnen we met onze inkooptocht. Anderhalf uur later hebben we alles bij elkaar gesprokkeld. 13 kg vlees, 14 kg watermeloen, 3 kg tomaten en nog een kilo of 4 andere groenten zeulen we met onze caddies een boodschappentassen naar de auto.

Thuis werken ons moeder en ik aan de voorbereiding van het feestmaal. Mijn persoonlijke Marie Kondo organiseert de benedenverdieping van ons huis. Een buurvrouw komt het voor ons niet zo bekende geitenboutje marineren. Na een snelle poetsbeurt zijn we rond de klok van tien klaar.

Het feest zelf is fantastisch. Naar goede gewoonte komt een deel van onze gasten netjes op tijd. De rest arriveert druppelsgewijs. Tegen een uur of vier zijn we compleet. Overal in ons huis en in de tuin staan, zitten of hangen (in de zetel) mensen gezellig samen. Er wordt veel gegeten, gedronken, gelachen en gespeeld. De kinderen amuseren zich te pletter. De trampoline blijft geen vijf minuten leeg. De jongens hebben zich in de bureau verschanst en proberen lego in elkaar te steken. Het voetbalboek van onze zoon wordt netjes bijgevuld. De meisjes dansen op ‘foute’ muziek. Als de avond valt en de wind venijniger wordt, zitten we met z’n allen rond onze grote keukentafel, ons kampvuurmomentje (zonder gitaar ;-)).

Ons eerste communiefeestje, relaxed, no stress, big fun !!!!

Op naar de volgende party … over een jaar of twee …

Tot gauw!

Liefs

GewoonElke

Over ’t een en ’t ander #2

Over ’t één en ’t ander is een samenraapsel van weetjes, feitjes, kleine nieuwtjes …  Deze stukjes zijn te kort voor een volledige blogpost. Dit schrijfseltjes is de perfecte illustratie van de vele kleintjes die een grote maken.

  1. Jef Colruyt stuurde via zijn medewerkster een halfslachtig antwoord (dat kon je h
    ier
    lezen). Vandaag bezoek ik, zoals wel vaker – noem me maar een trouwe klant, de
    Colruyt. Aangezien de peer voor mij een absoluut topfruitje is, koop ik die geregeld. En wat zie ik op het prijskaartje. De voorverpakte peren kosten 0,98 euro/kg en de losse peren kosten, je raadt het al, 0,98 euro/kg. Zou dit toeval zijn?12803233_998260086913026_7232487437698280466_n
  2. Het schrijven van brieven is een erfelijke afwijking waarvoor ik derhalve niet verantwoordelijk kan gesteld worden. Mijn vader zaliger bezondigde zich er meer dan eens aan. Sinds de brief aan Jef heb ik de smaak te pakken. Deze week stuurde ik een brief naar ons gemeentebestuur om de puntjes op de i te zetten. Kort geschreven komt het erop neer dat de burgemeester en co een blauwe zone met bewonerskaart willen invoeren. Aangezien ik dat zo’n een drietal jaar geleden al eens voorstelde in een brief (ja, wat had je gedacht) vind ik dit een uitstekend plan. Alleen die zonlicht-stelende slecht geparkeerde bestelwagens hadden ze eventjes over het hoofd gezien. Dit moest ik toch eventjes melden.
  3. Onze bib verdwijnt. Het is te zeggen, de huidige bib wordt naar een muur in het dienstencentrum verplaatst. Dat het aanbod gevoelig zal dalen en de openingsuren werkmens-onvriendelijk worden is een onaangename bijwerking. Je kunt het al voorspellen … Daarover schrijf ik binnenkort een brief. En omdat ik lezen, boeken en al wat daarbij hoort veel belangrijker vind dan een parkeerplaats mogen jullie deze zodra die klaar is gezellig meelezen.
  4. Halle staat dit weekend op zijn kop. De jaarlijkse hoogmis van de carnavalisten voltrekt zich op dit eigenste ogenblik. De omliggende gemeenten doen vrolijk mee. Vrijdag vieren de kinderen al carnaval op school. Ook dit jaar dook ‘moeder’ achter de naaimachine. Twee Frozen-kleedjes en een Superman-kostuum levert dit gepruts op. Geheel in eigen stijl kiest kind 3 op vrijdagochtend toch nog voor haar trouwkleed (van vorig jaar). Het Frozen-kleed wordt harteloos naar de verkleedkoffer verbannen. 12771649_10206738324309720_9072680896817260131_o
  5. De kou, de wind, de regen en een nog niet doorslapend kind bezorgen mij deze week een knalrode keel. Een dagje platte rust in de zetel zorgt voor een tijdelijke oplossing van het probleem. De pijnlijke keel verdwijnt, alleen het doodvermoeide gevoel blijft hangen. Wat verlang ik naar de zon die mijn koude ledematen kan verwarmen…  Wat kijk ik uit naar de dag dat onze jongste de hele nacht in haar eigen bed zonder mamahonger kan doorbrengen… Hoe het ook zij, het blijft een lieverd, ons kleintje ….

Dit was het dan. Mijn tweede vele kleintjes die samen een volwaardig bericht vormen.

Tot gauw!

GewoonElke

Over breien

De man heeft een gouden hart. A ja, anders kon de man de man niet zijn. Het directe gevolg hiervan is dat ik nu elk vrij moment aan het breien ben.

IMG_1504

Het zit zo: een week of twee geleden keerde hij terug uit zijn geliefde Afrika. Het temperatuurverschil (het was daar toen een slordige 35°) kende in zijn hoofd ongekende hoogten. Bij het licht van de Chinese lampen op batterijen (de elektriciteit is er behalve op zondag afwezig tot een uur of 9 ’s avonds) wisselden de vrienden en de man sterke verhalen over het koude Europa. Uit puur altruïsme stond de man de zelfgebreide sjaal af aan zijn beste vriend die binnenkort naar de oude wereld afreist. De man moet het sindsdien zonder dat warme, homemade kledingstuk doen.

Toevallig organiseerde Veritas vorige week de actie 2 + 1 gratis. Daar kon ik drie warme strengen wol op de kop te dikken. Sinds vrijdagavond probeer ik de koude voor te zijn en brei ik dat het een lieve lust is.
Het ziet er naar uit dat ik nog even tijd heb. De regen met de gure wind er gratis bij staat nog eventjes op de weeragenda.

IMG_1512

Bij deze wuif ik eventjes van achter de breipennen. Zodra de sjaal af is, volgen opnieuw uitgebreide vertelseltjes.

Tot gauw!

GewoonElke

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 2

Vrijdag 13 februari nadert met rasse schreden. De voorbereidingen voor ‘het trouwfeest’ vorderen met ongekende snelheid. Mijn rol beperkt zich tot het bakken van een cake en het samenstellen van de outfit.

De traditionele 4 X 4 cake met een kruimeltje basterdsuiker (na enig zoekwerk blijkt dit bruine suiker te zijn) is zonder meer een makkie. Dat dacht ik tenminste. Tot maandagmiddag de telefoon rinkelt. Mijn twee schoolgaande meisjes zijn in twee kotsende kleuters veranderd. Tegen de klok van 3 is het ergste leed geleden. Ze zeuren me de haren van het hoofd. De twee hebben honger !! Een appeltje, rijst en een beetje wortels later zijn ze in die mate opgeknapt dat ze elkaar de loef proberen af steken over het aantal keer overgeven en de meest interessante overgeefplaats. De winnaar blijft onbekend.

Volgens de man ligt mijn overheerlijk baksel ter ere van de  verjaardag van de derde dochter aan de oorsprong van de sputterende kindermaagjes. Na een grondige analyse van het ‘eetpatroon’ van de kinderen van de afgelopen dagen blijkt dat appelsap weleens de boosdoener kan zijn.

Ik kan met een gerust hart mijn veelgeprezen cake met een kruimeltje basterdsuiker maken. Het cateringprobleem is van de baan.

De outfit …. dat is een paar andere mouwen, wilde ik hier schrijven. Het tegendeel is helemaal waar. Ondanks enkele kleine schoonheidsfoutjes kan ik met enige trots melden dat de trouwjurkjes klaar zijn. Het tornmesje bleef netjes in de naaikoffer. Het patroon is terug te vinden in ‘Homemade Mini Couture’ van Little Miss Y. & Vermiljoen. Zoals altijd aangevuld met enkele aanpassingen – lees: manoeuvres om alles netjes samen te krijgen – van mijnentwege. Alhoewel de creatieve ingrepen dit keer tot het minimum beperkt blijven. Blink, blink, blink …

De voorbereidingen zitten erop. Nu rest alleen nog het aftellen van de dagen voor het spetterende feest kan beginnen.

En dan de beloofde foto’s.

Tadaaaaa ….

foto 2

Kijk, mama, wij maken hartjes!

foto 3

Meisjes met vlinders en strikjes.

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 1

Of de oudste dochter nu echt de liefste van J. wordt, behoort tot het betere werk van hoogopgeleide waarzeggers. Feit is dat ze, geheel in de lijn van haar hoge divagehalte, een geschikte outfit nodig heeft.

Voor haar lijkt het prinsessenkleed van die andere diva, de ideale trouwjurk. Die laatste is daar uiteraard niet zo zeker van. En aangezien ook zij in feestjurk verwacht wordt, ( je hebt het goed gelezen, het betreft hier een massahuwelijk) is het prinsessenkleed geen optie. Niet dat ze wil trouwen. Ze vindt het maar ‘niks’ (haar woorden – niet mis voor een net-geen-drie-jarige die voor het gemak nog even in de fase van de tegendraadse 2-jarige blijft hangen).

Na wat overleg komt er dan toch een compromis uit de bus. Mama, die heeft een naaimachine. Ze kan dus ‘gemakkelijk’ een feestjurk op maat maken. Het stofje hebben ze ook al gekozen. Twee jaar geleden maakten we voor het eerst een reis naar de roots van papa. Op de stoffenmarkt van Kinshasa kocht ik een viertal kleurrijke pagnes. Nu zit daar toch wel een roze ‘stofke’ met vlindertjes tussen. Het is cool roze (lees: geen barbieroze, het favoriete kleur van menig kleutermeisjes) en ook de vlindertjes mogen er wezen.Een handvol naaiboeken met modellen worden er bijgehaald. De oudste pikt er een baljurk met grote strik uit. De volgende in lijn volgt gedwee.

Bij deze weet ik wat ik de volgende dagen mag doen: lappen stof knippen, spelden, strijken, stikken, eens hard vloeken, hier en daar iets losmaken, opnieuw vastmaken en dan hopelijk eindigen met twee prachtige trouwjurken om mijn twee diva’s in echte Afrikaanse prinsessen te veranderen.

Ik kijk al uit naar het resultaat…

Voor de geïnteresseerden: het trouwfeest gaat door op vrijdag 13 februari. De feestjurken moeten op 12 februari klaar zijn. Liefst iets vroeger, want ook voor de catering wordt een bijdrage van die lieve mama’s gevraagd.

Foto’s worden EXCLUSIEF op deze blog gepubliceerd …