De oneindige mogelijkheid der dingen

Talkpoeder en baby-olie zijn twee onmisbare producten in ons babygamma. Elk van deze producten heeft zijn eigen functie. Het ene gebruik ik voor de rode billetjes van het kleintje, het andere gebruik ik om datzelfde kleintje te wassen. Onze twee diva’s denken daar zoals je kan verwachten enigszins anders over…

Heel af en toe kruipt een historische wijsheid om een nog onbekende reden in hun hoofdjes. Die vertelt hen dat hun velletje te bruin is. Dames met status hebben een bleke huid. De beste manier om dit op te lossen ligt voor de hand. Neem de doos met talkpoeder en verdeel dit over je hoofd, armen en handen. Mocht een gelijkmatige verspreiding van dit goedje niet binnen de mogelijkheden liggen, is het geen probleem om hier en daar een kleine ophoping te hebben.
Mocht talkpoeder niet voor handen zijn, dan bereik je hetzelfde resultaat met de extra vette niveacrème. Die bevindt zich op dezelfde plaats als de andere baby-beauty-producten.

Nu het masterplan ‘verbouw-eens-een-huis’ een min of meer stabiele fase bereikt heeft, vinden de partners-in-crime het nodig de ruwe vloer net voor de badkamer wat gladder te maken. Geen enkel product kan dit beter dan baby-olie. Bovendien krijgt de donkere vloer een extra bleke teint. Twee vliegen in één klap, moeten die twee gedacht hebben.

Ook stiften krijgen in ons huis een extra functie. Je kunt er niet alleen prachtige kunstwerken op papier mee maken. Je kan er zowaar ook je zus mee veranderen in een echte prinses.
Neem bij voorkeur een roze stift. Een zwarte of een paarse doet hetzelfde werk. Kleur de ogenleden. Dit mag een beetje buiten de lijntjes. Op de lippen breng je een dikke streep aan. Vergeet je vingernagels en teennagels niet gelijkmatig te kleuren. Om het geheel af te werken kun je op je armen en benen nog wat extra tatoeages aanbrengen.

Zo zie je maar … Diva’s bedenken voor alles een gepaste oplossing …

Nota voor de trouwe lezers.
Na een enthousiaste blogstart met minstens drie berichten per week heb je wellicht gemerkt dat me dit de afgelopen twee weken niet gelukt is. Opnieuw werken, vier kinderen, een man, mei- en juni-festiviteiten, een fijne logé … zijn verantwoordelijk voor de drukte. De volgende zes weken probeer ik twee berichten per week te schrijven. Daarna overlaad ik je opnieuw met drie vertelsels per week.

Veel leesplezier!

Een mijmering op een verjaardag

Morgen wordt onze oudste dochter zowaar vijf jaar. VIJF jaar al! Wat gaat de tijd snel!
Ons ieniemienie meisje is al een grote meid. Een of andere goede fee is langsgekomen en heeft het friemeltje in een heuse prinses met bijhorende diva-allures omgetoverd.

IMG_1803IMG_4518

In die vijf jaar is zoveel veranderd. We verhuisden vanuit een tweekamerflat in het hoofdstedelijk gewest naar een rijhuis met drie slaapkamers in een naburige deelgemeente van een provinciestad.
Het aantal kinderen verdubbelde. Het aantal meisjes verdrievoudigde, tot grote teleurstelling van onze oudste en enige zoon.
Ons rijhuis werd stilaan te klein. Twee jaar geleden beslisten we daar iets aan te doen. Ondertussen telt ons huis vijf kamers, een badkamer in opbouw, een woonkamer klaar voor een nieuwe vloer, een grote onafgewerkte leefkeuken, een fietsenberging en een echte hal. Vroeger viel je letterlijk met de deur in huis. Nu is er een echte wandelgang tussen de straat en onze leefruimtes. Het verbouwingsverhaal volgt later.

De crèche uit de grote stad werd geruild voor een crèche achter om de hoek. Op 29 augustus van dit schooljaar sloten we voor het laatst die deur. Onze voormalige kleinste huppeldepup startte in de onthaalklas. De andere dochter mocht naar de tweede kleuterklas en onze oudste maakte de overstap naar het eerste leerjaar.
De crèchedeur zal binnenkort ook weer voor ons opengaan. Dan zet de jongste haar eerste stappen in de grote boze wereld zonder mama.

Vijf jaar, het is heel wat. Onze prinses van de vrede, dat is de betekenis van haar naam, is een vrolijke kleuter die enthousiast in het leven staat. Ze kan ontzettend boos worden, heeft soms echte diva-manieren – ze heeft op extreme diva-dagen een volledig uur nodig om zich gewoon maar aan te kleden – en is soms onvoorstelbaar lui. Maar bovenal is het een lieve meid die de wereld met plezier wil omarmen, die op ontdekkingstocht wil gaan, die haar leven vol plezier met haar vriendjes en vriendinnetjes wil delen.

Vijf jaar al danst onze meisje haar eigen prachtige voorstelling. We zijn helemaal klaar voor het vervolg van dit eigengereide, elegante, prachtige ballet van onze oudste dochter. Gelukkige verjaardag, meisje!

Over brilletjes

Ongeveer een jaar geleden kregen we van het CLB een brief. Daarin stond dat ons meisje naar de oogarts op controle moest. Wij schrokken wel even. Uit niets bleek dat deze kleine meid de wereld niet helder genoeg kon zien.

De oogarts, gespecialiseerd in kinderen, vonden we online. Het wereldwijde web bevat een schat aan informatie, ook over artsen. Een beetje zenuwachtig zaten we een beetje in de wachtzaal te wiebelen . De mogelijkheden van een brilletje waren al eens ter sprake gekomen. En onze kleine prinses vond dit wel cool klinken. Zeker als het een roze exemplaar betrof. De kinderoogdochter, zoals de brillendrager in spe haar noemde, was een goede keuze. De controle gebeurde snel en efficiënt. Wat nog belangrijker was; het leek een spelletje.

Nu, een jaar later, draagt ons meisje haar roze brilletje elke dag. Het ding overleefde al menig veldslag. Na amper twee weken kwamen twee muisjes het brilletje uit de badkamer stelen. Ze sleurden het mee naar boven. Daar speelden ze met het brilletje. En oeps … het onding brak doormidden. Er waren opeens twee brilletjes. Na een strenge ondervraging bleek de oudste broer een bijzondere relatie met de muisjes te hebben. Uiteindelijk ging hij overstag en bekende zijn ‘misdaad’. 110 euro later kon het brilletje weer doen waarvoor het dient, de brillendraagster beter laten zien. Het oor sneuvelde ook al een keer of twee. En onlangs nog mocht ik als volleerde opticien de mini-schroefjes met een keukenmes aandraaien. Kleine schroevendraaiers zijn ons relatief povere gereedschapskoffer niet te vinden.

Deze week werden de oogjes nog eens gecontroleerd. Het bezoek aan de oogarts was ook dit keer eentje met zenuwachtig wiebelen. Voor de mama dan toch. Op school werd een pedagogische studiedag georganiseerd. Het kinderaantal dat naar de oogarts mee moest, verdubbelde. Strenge instructies en een wafelenbak in het vooruitzicht verhoogden de slaagkansen van dit heikel bezoek. En wonderwel … toen we het kabinet verlieten, stonden alle stoelen nog netjes op hun plaats, de peperdure oefenbril met de vele bijhorende glaasjes lag intact op de tafel. Alle oogjes m.u.v. die van onze jongste waren gecontroleerd (nu iedereen mee was, vond de oogarts dit het ideale moment om eens te kijken of de anderen soortgelijke afwijkingen hadden), de meisjes waren een oogplakker met lieveheersbeestjes rijker en niemand had om een snoepje gevraagd. Bovendien bleken de oogjes van ons brillenmeisje het uitstekend te doen. Kortom, ons oogartsen bezoek was op vele vlakken succesvol. De wafels smaakten dubbel zo lekker.

Over 8 maanden moeten we terug voor een nieuwe controle. Wellicht mag het brilletje zich daarna op zijn pensioen voorbereiden. Ik kan alleen maar hopen dat hij het haalt zonder al te veel kleerscheuren.

IMG_2206

Het trouwfeest – de voorbereiding deel 1

Of de oudste dochter nu echt de liefste van J. wordt, behoort tot het betere werk van hoogopgeleide waarzeggers. Feit is dat ze, geheel in de lijn van haar hoge divagehalte, een geschikte outfit nodig heeft.

Voor haar lijkt het prinsessenkleed van die andere diva, de ideale trouwjurk. Die laatste is daar uiteraard niet zo zeker van. En aangezien ook zij in feestjurk verwacht wordt, ( je hebt het goed gelezen, het betreft hier een massahuwelijk) is het prinsessenkleed geen optie. Niet dat ze wil trouwen. Ze vindt het maar ‘niks’ (haar woorden – niet mis voor een net-geen-drie-jarige die voor het gemak nog even in de fase van de tegendraadse 2-jarige blijft hangen).

Na wat overleg komt er dan toch een compromis uit de bus. Mama, die heeft een naaimachine. Ze kan dus ‘gemakkelijk’ een feestjurk op maat maken. Het stofje hebben ze ook al gekozen. Twee jaar geleden maakten we voor het eerst een reis naar de roots van papa. Op de stoffenmarkt van Kinshasa kocht ik een viertal kleurrijke pagnes. Nu zit daar toch wel een roze ‘stofke’ met vlindertjes tussen. Het is cool roze (lees: geen barbieroze, het favoriete kleur van menig kleutermeisjes) en ook de vlindertjes mogen er wezen.Een handvol naaiboeken met modellen worden er bijgehaald. De oudste pikt er een baljurk met grote strik uit. De volgende in lijn volgt gedwee.

Bij deze weet ik wat ik de volgende dagen mag doen: lappen stof knippen, spelden, strijken, stikken, eens hard vloeken, hier en daar iets losmaken, opnieuw vastmaken en dan hopelijk eindigen met twee prachtige trouwjurken om mijn twee diva’s in echte Afrikaanse prinsessen te veranderen.

Ik kijk al uit naar het resultaat…

Voor de geïnteresseerden: het trouwfeest gaat door op vrijdag 13 februari. De feestjurken moeten op 12 februari klaar zijn. Liefst iets vroeger, want ook voor de catering wordt een bijdrage van die lieve mama’s gevraagd.

Foto’s worden EXCLUSIEF op deze blog gepubliceerd …