Voor mijn eigen gemak?

Geregeld doe ik een Collect&Go. Vanachter mijn computer bestel ik mijn boodschappen. De volgende dag al kan ik alles aan het afhaalpunt ophalen. Ik betaal hiervoor € 5,50  extra. Al win ik die terug door het vermijden van impulskopen. Al moet ik toegeven dat Jef Colruyt toch zijn best doet om mij te verleiden met interessante online-deals.

Dinsdag plaatste ik nog snel mijn bestelling voor donderdag. Na drie dagen zee kon ik de boodschappen oppikken en zouden wij weer voor een tiental dagen verder kunnen. Dat was het plan. Het invoeren van mijn bestelling was pas definitief na een uur of vijf. Om de haverklap werd ik gestoord. Niet meteen een probleem. De app onthoudt wat ik wil. Alleen is dit niet bevorderlijk voor het concentratievermogen. Zo bestelde ik 1 kg limoenen in plaats van die ene limoen die ik voor mijn kippengerecht met verse munt nodig heb. Nu zit ik met 13 limoenen. FB, uw vriend, helpt mij bij het bedenken van manieren om het hele boeltje weg te werken voor het verrottingsproces start.

Een ezel … de rest ken je wel… Helaas, is dit niet de eerste keer. Ooit zat ik met 6 x 6 stukken zeep, 4 kg hespenworst, een bulk aan wc-rollen … En nog heb ik mijn lesje niet geleerd. De volgende keer misschien beter wachten tot die vier heerlijk liggen te slapen, de deurbel uitschakelen, de telefoon van de haak nemen en de tv uitzetten voor ik mijn boodschappenbestelling plaats …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Wachten …

Wachten … ik heb er een bloedhekel aan. Geduld is een gave waarmee ik niet gezegend ben. Als ik iets in mijn hoofd krijg, dan moet het meteen gebeuren. De scherpe kantjes zijn er afgesleten. Ik heb geleerd dat het soms zinvol is om een beetje geduld te hebben. Maar toch …

Deze week was er nog eens een wachtdagje. Het zit zo; een tweetal weken geleden knalde de man tegen een voorligger die bruusk remde. De voorbumper was een beetje veel gekreukeld. Opgelucht over onze omnium bij onze goede verzekeraar kunnen we onze auto netjes laten herstellen. Dit betekent dat we onze auto voor even moeten missen. Tijdens een schoolweek is dit geen ramp. Alleen voor de voetbalzoon moet er dan een alternatief gezocht worden. Een vakantieweek is een ander paar mouwen. Ik hou ervan om met de kinderen op de gort te gaan. Vorige week hingen we enkele dagen rond in Gent. Deze week vieren we enkele dagen vakantie in Oostende. Om al die spullen naar het andere eind van ons land te brengen is een auto nog net ze handig.

De vervangwagen kolt eraan. Over onze garagist hebben we geen klagen. Hij levert uitstekend werk. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat onze auto over een dag of 10 gloednieuw voor onze deur zal staan blinken. Alleen is zijn opvatting van tijd niet meteen de mijne. Op dat vlak komt hij uitstekend overeen met de man. De afspraak is dat de auto tegen 15 u de onze is. Pas om 15 u 59 arriveert het vehikel. De zoon is dan al enthousiast aan het rond stuiteren. Het vooruitzicht van een andere auto ziet hij wel zitten. Een porsche, een audi, een BMW, … zo ziet de vervangauto er in zijn dromen uit. Helaas, het is een ouder model van KIA.

‘Mama, dit is de lelijkste auto waarin ik ooit gezeten heb.’

Tja …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Het centrum van ons huis

Al zolang ik me herinner, droom ik van een grote keukentafel met heel veel volk rond. Het moet zo’n lang, rechthoekig gevaarte worden met daarrond kleurrijke stoelen. Op die stoelen zitten mijn vier kinderen (toen waren het nog vier jongens) en een man aangevuld met vrienden van alle slag. Hoe meer kleur, hoe beter.
Na een heerlijke maaltijd (in mijn dromen ben ik een keukenprinses die haar hand niet omdraait voor een degelijke maaltijd in het groot) blijft iedereen plakken om gezellig te keuvelen over het weer, om de slappe lach te krijgen bij wat gekke onzin, om te discussiëren over de wereldpolitiek, de nieuwste milieumaatregelen, om samen te dromen over een fijne, warme wereld.

De keukentafel is er ondertussen gekomen. De vier kinderen zijn aanwezig, al zijn het drie meisjes en één jongen. De man is er in het weekend. Af en toe zit er al eens een extra kind aan tafel. De gesprekken beperken zich voorlopig nog tot de huis-tuin-keuken-school-mijn dorp dingen. Al komt er geregeld een ernstige vraag over hoe de wereld nu precies in elkaar zit. Er wordt gelachen en soms ook gehuild. Er worden plannen gesmeed. Heel af toe wordt er ook eens kattenkwaad uitgehaald. Het gaat de goede weg op.

Onze tafel is echt het centrum van ons huis aangezien iedereen er minstens drie keer per dag gaat aanzitten. Om jullie een idee te geven van hoe die er door de dag uitziet, maakte ik enkele fotootjes met in de hoofdrol onze keukentafel. Zie en geniet..

IMG_8243

09 u 00 – ontbijt – fruit met chocomelk

IMG_825112 u 00 – voorbereiding voor het middageten.

IMG_825212 u 30 – onze derde meid is druk bezig met haar taakje; het leegmaken van de vaatwas – de schoenen van de oudste dochter zijn verdwaald

IMG_825313 u 00 – middageten – zilveren aardappelen met wortels, maïs, gedroogde uitjes, eitjes en  een mini-beetje worstjes

IMG_826115 u 00 – Thee met boeken

IMG_826220 u 30 – Opgeruimde tafel klaar voor morgenochtend. De verloren gelopen appel mag blijven 😉

 

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Groentechallenge

Bwèk! Bekkes! Etje! Zo kan ik nog wel even doorgaan met anti-groentekreten. Onze kinderen hebben onlangs beslist dat groentjes niet lekker zijn. Zelfs ons kleintje dat alles eet, start het avondeten met dergelijke woorden. Waarna ze vol enthousiasme haar bord leeg lepelt.

Er is duidelijk nood aan een opwaardering van de groenten. Aangezien onze kinderen niet tot de onvoorwaardelijke ja-knikkers behoren dringt een doorgedreven campagne zich op. Vanaf morgen lanceer ik het ‘eet-een-bordje-groen-om-gezond-te-doen’.

De kinderen krijgen in de volgende weken zoals altijd groenten, aardappelen/pasta/rijst/couscous met geregeld een lapje vlees (of een brokje vis of een eitje). Nog meer dan anders probeer ik de groenten te promoten door eens iets anders te doen. De kookboeken van Sandra Bekkari, Mijn kind eet gezond, Dagelijkse kost en website van Colruyt met het weekmenu zullen mij daarbij helpen.
Elk kind dat alle groentjes opeet, krijgt een sticker. Het kind met de meeste stickers mag op 30 april het menu bepalen en op 1 mei een filmpje voor de kinderavond kiezen. Dit vooruitzicht laat hun ogen nu al blinken. Het komt goed met dat groenteplan.

Tot morgen.

Veel liefs

GewoonElke, de vrouw met een groenteplan

 

Lentekriebels

De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, de lelies staan in bloei. Het is duidelijk dat de lente in het land is. Al bij de eerste zonnestralen gooi ik de ramen open en begin ik aan de grote schoonmaak. Of toch iets dat daarop lijkt. Ik maak schoon schip in ons huis. Dit wil geenszins zeggen dat ik nu door het huis ren met borstels, trekkers, emmers en allerlei geurige producties. Helemaal niet. Mijn lenteschoonmaak ziet er zo uit:

  • de kamers worden één voor één aangepakt.
  • Alle rommel die zich tijdens de koude winterdagen overal opstapelde wordt gesorteerd. In onze gang komen drie stapels: eentje voor de kringloop, eentje voor het containerpark en eentje voor hergebruik door vrienden en familie. Wat daar niet bij hoort, vliegt zonder pardon de vuilbak in.
  • De plaats van de meubelen wordt herbereken. Een tafeltje schuift naar links; een bed staat niet langer in de breedte, maar wel in de lengte; een kast verhuist naar een andere kamer.
  • De leemtes worden opgevuld. Dat betekent een bezoekje aan de kringwinkel en de onvermijdelijke Ikea.
  • Als ik dan nog zin heb, passeer ik met de borstels en trekkers en vodden. Mocht iemand zich zorgen maken; we hebben een poetsvrouw die alles kraaknet houdt.

Vandaag staat dat bezoeken aan de Ikea gepland. We kopen er een nieuwe kleerkastcombinatie voor de zoon. Als straks ons kleinste meisje naar school vertrekt, gooien we de verzorgingstafel eruit. Ze krijgt een volwaardige kleerkast. Dit betekent dat de kleren van de zoon moeten verhuizen. In de meisjeskamer komt nog een zitbankje voor de verkleedkleren. De derde kamer krijgt deze zomer een nieuw verflaagje. Zo is iedereen tevreden.

Dan vertrekken we nu snel naar Ikea (voor dat ijsje en de rest …)

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Vakantiemodus

Paasvakantie. Twee weken en één dag. Zolang duurt onze welverdiende rustperiode. Alhoewel dat woordje rust niet meteen van toepassing is ten huize GewoonElke. Daar zorgt het jonge geweld voor. Het is een uitdaging om deze vakantieperiode met onze vier kinderen in zo goed mogelijke omstandigheden te overleven.

De ervaring leert dat een goed evenwicht tussen activiteiten en thuisblijven het ideale recept is. Met dit in het achterhoofd plande ik een tijdje geleden alvast de eerste week. Ik boekte drie dagen volpension ten huize Zus 1. In haar fijne residentie in het Gentse is plaats genoeg om ons allen te slapen te leggen, kunnen de kinderen buitenspelen, is er een wasmachine en is er bovendien aangenaam gezelschap aanwezig voor groot en klein. De kinderen (en ik) amuseerden zich te pletter. Samen met hun neefje en nichtje maakten ze de tuin onveilig en veranderden ze het huis in een kinderparadijs.

Op woensdag stond onze terugreis gepland. Dit was echter buiten de trainer van de zoon gerekend. Hij organiseerde een match. Laat nu een voetbalwedstrijd met drie speelse meisjes allesbehalve de ideale ‘match’ zijn. Zus 1 en het lief zagen er geen graten in om de drie nog een nachtje langer te houden. Dit betekende extra verwentijd met de zoon. Die moest mij voor één keer niet met zijn zussen delen. Als bonus kreeg ik een nacht doorslaaptijd als extraatje. Heerlijk om een hele nacht aan één stuk te kunnen slapen. Ik had meteen een paar emmertjes extra geduld toen ik met alle kinderen weer thuis was. De vakantie ziet er voor de rest alvast veelbelovend uit!!!

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Krook

Gent heeft een bijzondere plek in mijn hart. Het is een supercool stad met heel wat leuke plekjes. Sinds kort is er een nieuwe coole plek bijgekomen, de KROOK.

Tijdens mijn logeerpartijtje in Oostakker planden we een bezoek aan deze nieuwe ontmoetingsplaats voor de Gentenaar en al wie zin heeft om eens te passeren. Samen met 5 kinderen tussen 2 en 8 jaar waagden Zus 1 en ik ons op dinsdagmiddag aan een eerste kennismaking.

Het spreekt voor zich dat we door de samenstelling van ons gezelschap enigszins beperkt waren in onze actieradius. De enige verdieping die we uitgebreid verkenden, was die van de jeugdbibliotheek. En het moet gezegd; het is er fantastisch. Speciale leeshoeken, een magnetische muur met lettertjes en cijfertjes, spelletjes, verkleedkleren en niet te vergeten een hele hoop boeken. Een absolute topper … al zouden de bibliotheekdames met toezicht graag wat valiumpjes uitdelen aan de kinderen die dit boekenparadijs verkennen…

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke