Ode aan het dutje

Vorig week las ik het in de Libelle. Dutjes zijn hot en vooral nuttig. Een powernap van 20 minuten zorgt ervoor dat je weer helemaal bij de pinken bent. En laat een dutje nu niet één van mijn specialiteiten zijn.

Mijn dutjesgeschiedenis is behoorlijk uitgebreid. Meer dan tien jaar geleden werkte en studeerde ik tegelijkertijd. Dit betekende dat ik na een vermoeiende dag voor de klas op de trein sprong om anderhalf uur later aan de VUB nog eens twee uur les te volgen. Uiteraard moest ik na de les anderhalf uur terug. Na een week van twee à drie lessen na een dagje lesgeven was ik tegen het einde van de week behoorlijk moe. Op zaterdag en zondag gaf ik mij kort na het middageten steevast over aan de slaap. Die 20 minuten liepen vaak uit tot 90 minuten. Ooit had ik eens gelezen dat je als je langer dan de powertime slaapt je best 90 of 180 of … in dromenland blijft. Na vier jaar studeren was ik een professioneler powernap-taker.

Net na mijn afstuderen werd mijn allereerste kindje geboren. Je raadt het al: baby’s staan niet bekend om hun geweldig slaapvermogen. Onze kinderen volgende elkaar relatief snel op. En geen van de vier had het slaaptalent van de mama geërfd. De dutjes bleven noodzakelijk om het einde van de week te halen.

Zelfs nu de jongste 3 is, slaap ik nooit een volledig nacht aan één stuk. Ons kleine meisje is kampioen in het verstoren van mijn nachtrust. Als het even kan, doe ik me nog steeds aan een dutje of twee per week te goed. Heel soms krijgen de kids daardoor zelfs extra tv-tijd terwijl ik in de zetel wat lig te suffen. Heel erg vinden ze dit niet.

Misschien een ideetje bij een eventuele herschikking van onze lerarenkamer; naast een werk-vergader-en ontspanningsruimte een heerlijk plekje voor een powernap. Een paar knusse zeteltjes, een rustig muziekje, een donkere ruimte … Meer vraag ik niet 😉

Tot gauw.

Veel liefs.

GewoonElke

Advertenties

Vakantie… in Oostende

Vakantie is altijd een uitdaging. De vier entertainen is niet altijd een cadeau. Hun interesse en leeftijden liggen behoorlijke uiteen. Een negenjarige voetballer heeft helemaal andere prioriteiten dan een huppelmeisje van drie om over een giechelende prinses van zes nog te zwijgen. Gelukkig is er onze juffer van bijna acht; flexibel, meestal welgezind en altijd klaar voor een nieuw avontuur.

De eerste twee dagen was de Man nog in de buurt. Een restaurantje, een speeltuintje, een interessant gesprek aan tafel … Het ging goed. Woensdagochtend stond ik er opnieuw alleen voor. De ideale dag om de koning der badsteden onveilig te maken. En toevallig woont oma daar ook. Nog beter dus.

Na mijn ochtendloopje aan de kust was ik helemaal klaar voor wat cultuur met de kids. De stoere voetballer lieten we onder de vleugels van Zus 1 achter. Oma ging wandelen met het coolste ‘jongens’ petekind en ik ging met de drie meisjes naar Fort Napoleon. Sinds een jaar of twee organiseren ze daar geregeld een tentoonstelling op kindermaat. Zo zochten we er al de Spiekpietjes van Thaïs Vanderheyden, beleefden we avonturen in De Waanzinnige Boomhut van  Andy Griffiths en Terry Denton.

Op 10 februari streek de kinderexpo‘ er neer. Het fort hing vol met klassieke kunstwerken gepimpt voor kleine kenners. Het is meteen duidelijk dat Thaïs Vanderheyden (inderdaad die van de Spiekpietjes) heel wat in haar mars heeft. De interpretatie van de grote klassiekers uit de kunstgeschiedenis zijn ideaal om de kinderen kennis te laten maken met de Grote Kunst.

De tentoonstelling is opgebouwd rond 15 schilderijen. Het laatste schilderij was helaas gestolen. Via verhalen verteld door Warre Borremans vinden de kinderen het antwoord op de vindplaats van het gestolen schilderij. In de kelders en op het dak wordt daar nog een doe-opdracht aangekoppeld. Op het einde van het parcours vinden de kinderen het schilderij.

Het concept is fantastisch, de uitwerking is schitterend, alleen aan de organisatie moet nog wat gesleuteld worden. Het duurt even voor de opzet van de expo is uitgelegd. Het aantal luistertoestellen is te beperkt voor de grote toeloop van enthousiaste kinderen. Zo startten wij met de doe-opdracht waardoor we het schilderij al vonden voor we de vindplaats via de verhalen konden achterhalen. Het omgevingslawaai was te overweldigend waardoor we koptelefoons nodig hadden. Alleen waren er maar twee beschikbaar voor drie kinderen. Je raadt het al dit zorgde voor een paar stressmomentjes.

Het is de moeite om naar Oostende af te zakken. Hoop op afnemende interesse zodat de expo met de nodige hippe snufjes volledig tot haar recht kan komen. Hou er rekening mee dat de kinderen op z’n minst cijfers moeten kunnen lezen om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Cijfer-analfabeten hebben te veel hulp nodig.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

40 dagen

De veertigdagentijd is weer aangebroken. Als kind betekende dit een hele periode geen snoep eten. In die tijd was snoepen minder schadelijk voor lijf en leden 😉 Zoals wel vaker met dergelijke gewoonten verwaterde deze traditie. Het eten van pannenkoeken op vastenavond en vis op aswoensdag bleef wel overeind. Een wetenschappelijke verklaring voor het instandhouden van de ene traditie en het verlaten van de andere is nog niet voor handen.

Jaren later kreeg die veertigdagentijd een nieuwe dimensie. De voorbije jaren werden wij opgeroepen om 40 dagen geen vlees te eten. Wegens overweldigend succes wordt deze actie dit jaar niet herhaald. Onze vleesconsumptie is de goede richting ingeslagen.

Vorig jaar lanceerde Kathleen van Verbeelding het fantastische idee om veertig dagen te bloggen. Aangezien ik wel van projectjes hou, spring ik net als vorig jaar op de kar. De komende 46 dagen ben ik van plan 40 blogberichtjes te schrijven. Net als in de traditionele vasten zijn er 6 ‘feestdagen’ (in deze rustdagen). Ik zou zeggen veel leesplezier en tot morgen!

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Voor mijn eigen gemak?

Geregeld doe ik een Collect&Go. Vanachter mijn computer bestel ik mijn boodschappen. De volgende dag al kan ik alles aan het afhaalpunt ophalen. Ik betaal hiervoor € 5,50  extra. Al win ik die terug door het vermijden van impulskopen. Al moet ik toegeven dat Jef Colruyt toch zijn best doet om mij te verleiden met interessante online-deals.

Dinsdag plaatste ik nog snel mijn bestelling voor donderdag. Na drie dagen zee kon ik de boodschappen oppikken en zouden wij weer voor een tiental dagen verder kunnen. Dat was het plan. Het invoeren van mijn bestelling was pas definitief na een uur of vijf. Om de haverklap werd ik gestoord. Niet meteen een probleem. De app onthoudt wat ik wil. Alleen is dit niet bevorderlijk voor het concentratievermogen. Zo bestelde ik 1 kg limoenen in plaats van die ene limoen die ik voor mijn kippengerecht met verse munt nodig heb. Nu zit ik met 13 limoenen. FB, uw vriend, helpt mij bij het bedenken van manieren om het hele boeltje weg te werken voor het verrottingsproces start.

Een ezel … de rest ken je wel… Helaas, is dit niet de eerste keer. Ooit zat ik met 6 x 6 stukken zeep, 4 kg hespenworst, een bulk aan wc-rollen … En nog heb ik mijn lesje niet geleerd. De volgende keer misschien beter wachten tot die vier heerlijk liggen te slapen, de deurbel uitschakelen, de telefoon van de haak nemen en de tv uitzetten voor ik mijn boodschappenbestelling plaats …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Wachten …

Wachten … ik heb er een bloedhekel aan. Geduld is een gave waarmee ik niet gezegend ben. Als ik iets in mijn hoofd krijg, dan moet het meteen gebeuren. De scherpe kantjes zijn er afgesleten. Ik heb geleerd dat het soms zinvol is om een beetje geduld te hebben. Maar toch …

Deze week was er nog eens een wachtdagje. Het zit zo; een tweetal weken geleden knalde de man tegen een voorligger die bruusk remde. De voorbumper was een beetje veel gekreukeld. Opgelucht over onze omnium bij onze goede verzekeraar kunnen we onze auto netjes laten herstellen. Dit betekent dat we onze auto voor even moeten missen. Tijdens een schoolweek is dit geen ramp. Alleen voor de voetbalzoon moet er dan een alternatief gezocht worden. Een vakantieweek is een ander paar mouwen. Ik hou ervan om met de kinderen op de gort te gaan. Vorige week hingen we enkele dagen rond in Gent. Deze week vieren we enkele dagen vakantie in Oostende. Om al die spullen naar het andere eind van ons land te brengen is een auto nog net ze handig.

De vervangwagen kolt eraan. Over onze garagist hebben we geen klagen. Hij levert uitstekend werk. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat onze auto over een dag of 10 gloednieuw voor onze deur zal staan blinken. Alleen is zijn opvatting van tijd niet meteen de mijne. Op dat vlak komt hij uitstekend overeen met de man. De afspraak is dat de auto tegen 15 u de onze is. Pas om 15 u 59 arriveert het vehikel. De zoon is dan al enthousiast aan het rond stuiteren. Het vooruitzicht van een andere auto ziet hij wel zitten. Een porsche, een audi, een BMW, … zo ziet de vervangauto er in zijn dromen uit. Helaas, het is een ouder model van KIA.

‘Mama, dit is de lelijkste auto waarin ik ooit gezeten heb.’

Tja …

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Het centrum van ons huis

Al zolang ik me herinner, droom ik van een grote keukentafel met heel veel volk rond. Het moet zo’n lang, rechthoekig gevaarte worden met daarrond kleurrijke stoelen. Op die stoelen zitten mijn vier kinderen (toen waren het nog vier jongens) en een man aangevuld met vrienden van alle slag. Hoe meer kleur, hoe beter.
Na een heerlijke maaltijd (in mijn dromen ben ik een keukenprinses die haar hand niet omdraait voor een degelijke maaltijd in het groot) blijft iedereen plakken om gezellig te keuvelen over het weer, om de slappe lach te krijgen bij wat gekke onzin, om te discussiëren over de wereldpolitiek, de nieuwste milieumaatregelen, om samen te dromen over een fijne, warme wereld.

De keukentafel is er ondertussen gekomen. De vier kinderen zijn aanwezig, al zijn het drie meisjes en één jongen. De man is er in het weekend. Af en toe zit er al eens een extra kind aan tafel. De gesprekken beperken zich voorlopig nog tot de huis-tuin-keuken-school-mijn dorp dingen. Al komt er geregeld een ernstige vraag over hoe de wereld nu precies in elkaar zit. Er wordt gelachen en soms ook gehuild. Er worden plannen gesmeed. Heel af toe wordt er ook eens kattenkwaad uitgehaald. Het gaat de goede weg op.

Onze tafel is echt het centrum van ons huis aangezien iedereen er minstens drie keer per dag gaat aanzitten. Om jullie een idee te geven van hoe die er door de dag uitziet, maakte ik enkele fotootjes met in de hoofdrol onze keukentafel. Zie en geniet..

IMG_8243

09 u 00 – ontbijt – fruit met chocomelk

IMG_825112 u 00 – voorbereiding voor het middageten.

IMG_825212 u 30 – onze derde meid is druk bezig met haar taakje; het leegmaken van de vaatwas – de schoenen van de oudste dochter zijn verdwaald

IMG_825313 u 00 – middageten – zilveren aardappelen met wortels, maïs, gedroogde uitjes, eitjes en  een mini-beetje worstjes

IMG_826115 u 00 – Thee met boeken

IMG_826220 u 30 – Opgeruimde tafel klaar voor morgenochtend. De verloren gelopen appel mag blijven 😉

 

Tot morgen.

Veel liefs.

GewoonElke

Groentechallenge

Bwèk! Bekkes! Etje! Zo kan ik nog wel even doorgaan met anti-groentekreten. Onze kinderen hebben onlangs beslist dat groentjes niet lekker zijn. Zelfs ons kleintje dat alles eet, start het avondeten met dergelijke woorden. Waarna ze vol enthousiasme haar bord leeg lepelt.

Er is duidelijk nood aan een opwaardering van de groenten. Aangezien onze kinderen niet tot de onvoorwaardelijke ja-knikkers behoren dringt een doorgedreven campagne zich op. Vanaf morgen lanceer ik het ‘eet-een-bordje-groen-om-gezond-te-doen’.

De kinderen krijgen in de volgende weken zoals altijd groenten, aardappelen/pasta/rijst/couscous met geregeld een lapje vlees (of een brokje vis of een eitje). Nog meer dan anders probeer ik de groenten te promoten door eens iets anders te doen. De kookboeken van Sandra Bekkari, Mijn kind eet gezond, Dagelijkse kost en website van Colruyt met het weekmenu zullen mij daarbij helpen.
Elk kind dat alle groentjes opeet, krijgt een sticker. Het kind met de meeste stickers mag op 30 april het menu bepalen en op 1 mei een filmpje voor de kinderavond kiezen. Dit vooruitzicht laat hun ogen nu al blinken. Het komt goed met dat groenteplan.

Tot morgen.

Veel liefs

GewoonElke, de vrouw met een groenteplan