Vakantie… in Oostende

Vakantie is altijd een uitdaging. De vier entertainen is niet altijd een cadeau. Hun interesse en leeftijden liggen behoorlijke uiteen. Een negenjarige voetballer heeft helemaal andere prioriteiten dan een huppelmeisje van drie om over een giechelende prinses van zes nog te zwijgen. Gelukkig is er onze juffer van bijna acht; flexibel, meestal welgezind en altijd klaar voor een nieuw avontuur.

De eerste twee dagen was de Man nog in de buurt. Een restaurantje, een speeltuintje, een interessant gesprek aan tafel … Het ging goed. Woensdagochtend stond ik er opnieuw alleen voor. De ideale dag om de koning der badsteden onveilig te maken. En toevallig woont oma daar ook. Nog beter dus.

Na mijn ochtendloopje aan de kust was ik helemaal klaar voor wat cultuur met de kids. De stoere voetballer lieten we onder de vleugels van Zus 1 achter. Oma ging wandelen met het coolste ‘jongens’ petekind en ik ging met de drie meisjes naar Fort Napoleon. Sinds een jaar of twee organiseren ze daar geregeld een tentoonstelling op kindermaat. Zo zochten we er al de Spiekpietjes van Thaïs Vanderheyden, beleefden we avonturen in De Waanzinnige Boomhut van  Andy Griffiths en Terry Denton.

Op 10 februari streek de kinderexpo‘ er neer. Het fort hing vol met klassieke kunstwerken gepimpt voor kleine kenners. Het is meteen duidelijk dat Thaïs Vanderheyden (inderdaad die van de Spiekpietjes) heel wat in haar mars heeft. De interpretatie van de grote klassiekers uit de kunstgeschiedenis zijn ideaal om de kinderen kennis te laten maken met de Grote Kunst.

De tentoonstelling is opgebouwd rond 15 schilderijen. Het laatste schilderij was helaas gestolen. Via verhalen verteld door Warre Borremans vinden de kinderen het antwoord op de vindplaats van het gestolen schilderij. In de kelders en op het dak wordt daar nog een doe-opdracht aangekoppeld. Op het einde van het parcours vinden de kinderen het schilderij.

Het concept is fantastisch, de uitwerking is schitterend, alleen aan de organisatie moet nog wat gesleuteld worden. Het duurt even voor de opzet van de expo is uitgelegd. Het aantal luistertoestellen is te beperkt voor de grote toeloop van enthousiaste kinderen. Zo startten wij met de doe-opdracht waardoor we het schilderij al vonden voor we de vindplaats via de verhalen konden achterhalen. Het omgevingslawaai was te overweldigend waardoor we koptelefoons nodig hadden. Alleen waren er maar twee beschikbaar voor drie kinderen. Je raadt het al dit zorgde voor een paar stressmomentjes.

Het is de moeite om naar Oostende af te zakken. Hoop op afnemende interesse zodat de expo met de nodige hippe snufjes volledig tot haar recht kan komen. Hou er rekening mee dat de kinderen op z’n minst cijfers moeten kunnen lezen om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Cijfer-analfabeten hebben te veel hulp nodig.

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s