De netheid-standaard

De combinatie werk-gezin heeft al heel wat (virtuele) inkt doen vloeien. De belangrijkste conclusie lijkt wel dat niemand het met elkaar eens is. De veronderstellingen, meningen al dan niet aangevuld met ‘ik ken iemand die ….’ vliegen in het rond. Dat  in deze discussies de temperatuur wel eens hoog oploopt, bewijst alleen maar dat het een gevoelig thema is waarbij de verschillende partijen soms bijzonder lange tenen lijken te hebben. En dan kom ik ook nog eens met wat ik hier nu eigenlijk allemaal van vind …

Zoals je wellicht uit mijn ‘vertelseltjes’ kunt afleiden worstel ik hier ondanks een 4/5de job met alle schoolvakanties thuis vaak mee. Deze voordelige regeling bespaart mij niet van het zoeken naar een haalbaar evenwicht om het schoolwerk en de huishoudelijke karweien met de vier levendige, energieke huisgenoten in de buurt rond te krijgen. Een aangepast werkritme zou niet misstaan.

Los van het ritme op de werkvloer lijkt het me bijzonder interessant om het huishoudritme onder de loep te nemen. Volgens een studie die vorige week in De Standaard verscheen, doen we het onszelf aan. Vlaamse vrouwen accepteren geen hulp van hun wederhelft. Ze vinden dat ze het zelf beter kunnen. En heel misschien is dat ook wel zo. Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat in ons gezin een relatief stereotiepe rolverdeling heerst. De man kan dan wel beter strijken, toch is het vooral ik die de was plooi en de andere huishoudelijke taken voor mijn rekening neem. De kinderen entertainen, in bad en in bed steken doet hij meestal als hij aanwezig is. Dit is langzaamaan zo gegroeid. Ik was en ik ben immers veel meer thuis dan de man. Bovendien is mijn organisatietalent beter ontwikkeld.

Los daarvan betrap ik mezelf erop dat ik bij aangekondigd bezoek heel snel alles nog in een min of meer opgeruimde status probeer te brengen. Mijn argument is zo cliché als maar kan. Niemand, maar dan werkelijk niemand, zal zeggen: ” Kijk eens, hoe chaotisch. Die man heeft het huishouden toch niet zo goed onder de knie.” Ah nee! “Amai, wat een slordige, vuile vrouw.” Dat je hier niet elke dag van de grond kan eten, is wel duidelijk. Dat het hier ronduit vuil is, vind ik een brug te ver.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de hoge netheid-standaard die ons het leven zo nu en dan wel eens zuur maakt er vooral eentje is die van de ander komt. Soms voelt het leven als een wedstrijd aan. Wie heeft het mooiste huis? Wie heeft het meest opgeruimde huis? Wie heeft de slimste kinderen? Wie heeft de mooiste kinderen? Wie o wie heeft het perfecte leven?

Met de komst van het vierde kindje heb ik beslist dat mijn huis het mijne is. Een stukje speelgoed in het midden van de woonkamer, een papiertje in de gang, de vuile vaat op het aanrecht, een vlekje op de rok van de dochter … het is wat het is. Voor je het weet, is de tijd met een rotsnelheid voorbijgeraasd en heb je amper geleefd.

Een beetje minder streng zijn voor jezelf en voor een ander. Het mag best. Het leven moet geleefd worden. Iedereen doet dit zoals hij dit wil. Ik kies voor andere dingen dan een blinkende gootsteen en een onberispelijke vloer. Het leven is meer dan afwassen alleen …

Veel liefs.

Tot gauw.

GewoonElke

Nog dit:

  • dit is geen oordeel. Iedereen kiest zelf wat hij/zij belangrijk vindt.Ik heb alleen maar mijn keuze beschreven.
  • Wees gerust, onze kinderen groeien niet op in een vuilnisbelt en lopen er niet bij als clochards.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s