Over ’t één en ’t ander #1

Nog 17 keer slapen … Al 7 keer minder dan bij het schrijven van mijn vorig bericht. Het lijkt nog maar een oogwenk (heel toepasselijk woord – zie verder in dit bericht) geleden dat de man aan ons bed stond en afscheid nam. We zijn nog niet halfweg, maar stilaan komt er enige routine in ons leven zonder papa (gelukkig is dit maar voor heel even). Het blijft druk, zo vier levendige koters voeden, kleden, entertainen en vooral overladen met liefde. Het bedenken van een inspirerende blogpost is er een beetje bij ingeschoten. Het ideale moment om een nieuwe rubriek te introduceren. Die heet over ’t één en ’t ander en is een samenraapsel van weetjes, feitjes, kleine nieuwtjes … noem maar op. Deze stukjes zijn te kort voor een volledige blogpost. Dit schrijfseltjes is de perfecte illustratie van de vele kleintjes die een grote maken.

  1. Het vriest. ‘Eindelijk!’ hoor ik de winterfreaks denken. ‘O nee!’ slaakt een zomermens. Helaas voor mezelf ben ik zo’n zomermens. Vrieskou vind ik vooral mooi vanuit mijn warme zetel met een kopje warme thee, een dikke dons en een nog dikker boek. Deze week waagden ik en in mijn kielzog de kinderen (en bij uitbreiding de rest van België) ons een weg richting school en werk. Op maandag fietste ik daarbij nog langs het kanaal. Op dinsdag en donderdag maakte ik gretig gebruik van de verwarmde bussen van DeLijn.
  2. Beter een goede buur dan een verre vriend. Ondertussen zijn die goede buren vrienden geworden. Wat niet wegneemt, dat het toch bijzonder fijn is om meelevende en meehelpende mensen in de buurt te hebben nu de man aan de andere kant van de evenaar vertoeft. De kinderen worden extra verwend, spelen meer dan anders bij hun vriendjes. De whatsapp- en andere berichtjes met hulpvragen of gewoon even zwaaien stromen de gsm binnen. De collega-voetbalouders brengen en/of halen de zoon. Hartverwarmend.
    Toch even vermelden dat de morele steun van verder wonende familie en vrienden ook niet onbelangrijk is …
  3. Dat oogwenkje dan. Onze derde in de rij; ons tweede meisje dus; is altijd enthousiast aan het prutsen en testen. Woensdagmiddag wilde ze even testen hoever de spankracht van een Dreamland-latje gaat. Heel ver, zo blijkt uit de proefnemingen. Alleen gaat die niet zover als zij zou willen. ‘Krak,’ zei dat onding waarna het in stukken brak. Eén stuk knalde tegen haar oog. Op het eerste zicht niets aan de hand. Tot het donderdagochtend werd. Met geen stokken wilde het arme kind haar oogje nog opendoen. Op vrijdagochtend herhaalde het scenario zich. Twee doktersbezoeken (huisarts en oogarts) later blijkt dat er wat krasjes op het oogje, vergelijkbaar met een schaafwonde op een knie, te zien zijn. Elke twee uur een oogzalfje en veel rusten leidt tot volledig herstel. Wat chocolaatjes en een ijsje doen wonderen …
  4. Het hok van onze kippen is in een modderpoel veranderd. De vrieskou, regen en dooi hebben er zootje van gemaakt. Aangezien dit bij ons thuis een karweitje voor de man is en hij er niet is, trek ik straks mijn botten aan om de rotzooi er uit te scheppen. Ik kijk er al naar uit.
  5. Het moestuinvoornemen wil ik heel graag hard maken dit jaar. Het lijkt me geweldig op een zomerse avond eventjes de tuin in te lopen om slaatje of een courgette uit de tuin te plukken. Het wordt geen gemakkelijke opgave. Mijn status in de moestuinwereld is die van complete leek. Ik vraag me af of een lidmaatschap bij VELT me op weg kan helpen. Iemand een idee?

Dit was het dan. Mijn eerste vele kleintjes die samen een volwaardig bericht vormen.

Tot later!

GewoonElke

Advertenties

2 gedachtes over “Over ’t één en ’t ander #1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s