Over het ijdele voetbalgen

Dat voetballers gezegend zijn met een portie ijdelheid is algemeen geweten. Waarom net die bevolkingsgroep wat liever voor de spiegel staat, de juiste haarsnit wil, de gepaste outfit draagt … is mij tot op heden een raadsel. Alhoewel ik het principe stilletjes aan weet te doorgronden.

Volgens mij zit de ijdelheid in de voetbalgenen. Onze zoon heeft helrood voetbalbloed door zijn aderen stromen. Van ’s morgens tot ’s avonds sjot hij tegen alles wat van dichtbij of heel ver (toch minstens 1000 lichtjaren ver) op een bal lijkt. Een echte bal, het speelgoed van zijn zussen, een hoopje sokken, schoenen … niets is te gek om er zijn linkervoet tegen te knallen. Zelfs ’s nachts droomt hij over knalprestaties op grasgroene velden. Om maar te zeggen dat hij tot de ijdele groep der voetballers behoort.

12187792_10206019828227767_7015596428534439979_n

Ondanks zijn jonge leeftijd (7 om precies te zijn) zeurt hij ons de haren van het hoofd om nu toch dringend eens naar de kapper te mogen. Mee met papa vindt hij maar flauwtjes. Hij wil naar ZIJN kapper (tijdens een wanhopige poging om een deftige coupe te laten knippen net voor kerstavond nu zo’n drie jaar geleden bracht de man de zoon  naar deze kapper). Dat deze het dubbele vraagt dan die van papa vindt de zoon grappig. Bovendien streelt het zijn ijdelheid.
De zoon wil piekjes in zijn haar. Dan kan hij elke morgen een behoorlijke klodder gel door zijn krullen halen. Dat hoopt hij toch …

Aangezien de zoon veel sjot (zolang het niet regent moet hij zijn dagelijks uurtje voetbal innemen), verslijten zijn voetbalschoenen in een razendsnel tempo. Zijn knalgele Nikes in gebruik genomen ergens halfweg april, zijn versleten. Zijn linkerschoen wordt ontsierd door een gat. Zoals elke zichzelf respecterende voetballer vindt de zoon dit vreselijk …
Vandaag vonden we eindelijk een gaatje om met een sneltreinvaart schoenen te kopen. Dit was buiten de ijdelheid van onze zevenjarige gerekend. Drie paar schoenen kon hij passen. Alle andere waren te klein of te groot. Ondanks dit gelimiteerde aantal deed hij er 40 minuten over om het geschikte paar te kiezen. De voorkant, de achterkant en de zijkant werden uitvoerig bestudeerd. Na het aantrekken van de schoenen trok hij een sprintje naar de andere kant van de winkel (om te zien of die schoenen hun werk deden) en terug. Hij sjotte eerst een paar keer met zijn linkervoet om daarna de andere voet uit te testen. Dit ritueel herhaalde zich vier keer; voor elk paar één keer en daarna nog met aan de ene voet een groene schoen van Nike en aan de andere een oranje van Adidas. Kwestie van zeker de goede beslissing te nemen.
Uiteindelijk werden het de oranje met daar bovenop de belofte dat hij tijdens de januari-solden groene schoenen kon kiezen.

IMG_9986

Hoewel de man niet vies is van enige ijdelheid stel ik vast dat de zoon hem overtreft. Dit kan alleen maar betekenen dat die aangeboren ijdele voetbalgen versterkt wordt door de geur van het grasgroene voetbalveld en de overheerlijke stank van een gemiddelde voetbalkleedkamer na een intense match.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s