Over meisjesloze dagen

Het is stil in ons huis. Dit kan ook niet anders. De helft van de kroost is op logement. Onze twee oudste meisjes worden voor enkele dagen geëntertaind door tante en nonkel 1 en het coolste metekind van de hele wereld. Hij zal zijn coolheidsfactor binnenkort wel moeten delen…

Die dagen van relatieve rust probeer ik zo efficiënt mogelijk te vullen. De zoon, een krachtpatser in spe, is mijn rechterhand. De baby bekijkt alles vanop de eerste rij. Ze zit netjes op moeders rug.

image

De eerste twee dagen schuimen we de winkels af

  • om eindelijk die vaatwas die het kamperen tijdens de verbouwingen in het tuinhuis niet overleefde te vervangen;
  • om de cursus van de man op logistiek vlak in orde te brengen (later meer hierover);
  • om mijn sportoutfit te kiezen (ik ben sinds woensdag opnieuw gestart met sporten – wordt vervolgd);
  • om eten te kopen (iets minder spectaculair, maar toch levensnoodzakelijk).

Op dag drie van de meisjesloze dagen zorgen de zoon en ikzelf voor de herinrichting van de bureau. De langverwachte werkplek heeft eindelijk een extra bureau en stoel. Ik kan werken!!!

image

De man voorziet de meisjeskamer van ‘behangen’ muren. De verfkwestie volgt later. Dat is mijn zaak. Zoals bij alle werkjes ‘entre les amis’ schiet de man samen met son copain pas tegen de avond in actie.

Er zit niets anders op dan alleen met de zoon en de baby uit te gaan. Elke eerste zaterdag van augustus organiseert de bijna-parel van het Pajottenland (de titel van de parel van het Pajottenland wordt al door een andere gemeente geclaimd) een straattheaterfestival.  Die avond zien wij samen met duizenden andere dorpsgenoten dat het goed is.

Drie knapperds strelen het oog met het betere trampoline springen, jongleren en met drie op elkaar staan. Prachtige meisjesstemmen zorgen voor een sfeervol muziekje. Vertelde ik al dat die mannen echt wel heel goed gevormd, gespierd en getraind waren?

Marie en Gerard brengen een act die aan de allereerste piloten doet denken. De prachtig gestikte kostuums, de muziekjes, de acrobatestreken … het zit goed in elkaar. De zoon duidelijk verwend door de knapperds van daarnet, onthoudt vooral de gele papieren vliegtuigjes geplooid door sterke papa’s.

Een spectaculaire diabolo-act (dat ding vloog net niet naar de maan en terug) van een goedgebekte Engelssprekende artiest is het ideale einde van een ontspannend avondje uit. Dat de zoon net als mama in fijn gezelschap verkeert, is mooi meegenomen.

Nog een keer slapen en dan zijn die dekselse meiden terug. We hebben ze gemist.

image

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s