Over parkeren, verzekeringen en mezelf

Eigenlijk wilde ik vandaag onze kippen Georgette en Conchita (juist, het lief van de Sint heet zo) voorstellen. Twee prachtbeesten die ons sinds kort weer met twee eieren per 26 uur verblijden. Maar toen werd het maandag, de eerste maandag die volgens het nieuwe zomeruur verloopt… Een maandag met twee linkerhanden en opeengestapelde ergernissen. Even ventileren kan nooit kwaad. Hier volgen ze, de drie ergernissen van het moment:

  • parkeren: bij ‘den Ikea’ en bij de Carrefour zijn speciale parkeerplaatsen voor gezinnen met kinderen voorzien. Die bevinden zich in de buurt van de ingang. Handig. De reden waarom ik, moeder van 4 met inbegrip van de baby, er zo graag gebruik van maak, is de grootte van die hokjes. Het enthousiast openzwaaien van een deur gebeurt zonder blijvende schade bij een buur-voiture. Het uithalen van een baby om deze in de doek te zwieren kan zonder gewring en blauwe plekken. Niets dan voordelen dus. Op maandagmorgen 11 u 30 zijn die op een na allemaal ingenomen. In meer dan de helft van de auto’s is geen kinderzitje te bespeuren !!!
IMG_3956

De draagdoek – dat ze zwieren is niet te fotograferen …

  • Verzekeringen: niet alle verzekeringen zijn dezelfde. Er zijn best wel enkele te vinden die doen wat ze moeten doen. Zo betaalde onze omnium autoverzekering de kosten (min de voorziene franchise) om mijn zelfaangerichte deuk in onze autodeur te herstellen. Niets dan lof. De kosten van een thuisbevalling (onze jongste werd per ongeluk aan de keukentafel geboren) vindt een andere verzekering,   te hoog gegrepen. Wat voor hen eigenlijk op een bevalling met 80% korting neerkomt, valt helaas buiten hun mogelijkheden, beweren ze. Bevallen in een duur ziekenhuis met torenhoge erelonen, dat is veel beter en wordt bovendien volledig terugbetaald!
95fd5abbeba89f6155591a44388c1969

De deuk!

  • Mezelf : ik kan zo onhandig zijn. Een kleine opsomming van de voorbije 24 uur: net niet plat op de grond vallen met de baby in de armen in de wachtzaal van de dokter, een paar afritten vroeger afrijden om gemakkelijker te kunnen parkeren en in de file terechtkomen, met de ikeakar tegen mijn eigen voeten rijden, naar de Carrefour crossen om eindelijk dat vergeten WC-papier en als surplus brood te kopen om even later met WC-papier, maar zonder brood thuis te komen…
Ondertussen is het ergste leed geleden; dat laatste plekje voor gezinnen palmde ik lekker in. De Ikea inkopen pasten perfect binnen het budget. De gepeperde brief naar de verzekeringen zit in mijn hoofd. Er zat niemand in die wachtzaal die ik kende. Ondanks de file arriveerden we net op tijd. De blauwe plekken kregen een arnica-laagje. En de man kocht brood.
Met die onhandigheid valt het gelukkig nog mee. Op dit eigenste moment lig ik in mijn bed met mijn linkerhand deze blog op mijn iPhone te tokkelen. In mijn rechterarm ligt de zalige baby te ronken
En zo zie je maar, uiteindelijk wordt alles weer peis en vree …
Slaapwel!IMG_5999
Advertenties

Een gedachte over “Over parkeren, verzekeringen en mezelf

  1. Myriam zegt:

    Die onhandigheid komt me wel erg bekend voor. Zo ben ik ooit de wachtruimte van onze toen nieuwe huisarts binnen gevallen, letterlijk, met mijn piepkleine zoon op mijn arm. Ik plat op de grond, en het arme kind een beetje verder weggegooid. Ik voel me er nog steeds schuldig om al blijkt er meer dan twintig jaar later geen blijvende schade te zijn aangericht.. En dan boodschappen doen en vergeten meebrengen waar je eigenlijk voor ging. …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s